For You (1978)

Er zijn maar weinig echt grote artiesten waarvan het debuutalbum niet met terugwerkende kracht als ‘legendarisch’ wordt bestempeld. Prince valt echter in die groep van artiesten waarvan het debuut nog maar nauwelijks ter sprake komt. Wellicht omdat hij op in de 33 minuten dat het album duurt zó wil laten zien wat hij in zijn mars heeft, dat het vrijwel nergens blijvende impact maakt.

MK: “Ik ontdekte Prince met het album 1999. Er een nieuwe wereld voor me open. Die met elk nieuw album dat Prince uitbracht steeds verbazing- en duizelingwekkender werd. Na Around The World In A Day kwam ik er achter dat Prince vóór 1999 ook al een handvol albums had gemaakt. En ontdekte ik met terugwerkende kracht waar zijn sound vandaan kwam. Waar hij startte en hoe hij zich ontwikkelde. Om heel eerlijk te zijn, vind ik dat in het geval van zijn debuut lastig te plaatsen.”

EK: “Ja, ik ook. Je hoort een gretige, jonge Prince die bij zijn platenmaatschappij had bedongen dat hij alle controle over zijn debuutalbum kreeg. Wat wil zeggen dat alle instrumenten op het album door de destijds 19-jarige Prince zijn ingespeeld en dat hij het album volledig eigenhandig heeft geproduceerd. Nu zou ‘produced, arranged and performed by Prince’ op de albumhoes in later stadium een kwaliteitskeurmerk worden. Op For You is het echter gebrek aan sturing wellicht de zwakte die het niet zo’n klassieker maakt.”

MK: “Ik vind het bijvoorbeeld ook opvallend dat Prince weigerde Maurice White van Earth, Wind & Fire zijn debuutalbum te laten produceren (wat het label eigenlijk wilde) omdat Prince EW&F te disco vond, en dat hij zijn label opdroeg hem niet als zwarte artiest te marketen. En dan klinkt For You dan uiteindelijk toch voornamelijk zwart en voor minstens de helft zeer disco.”

EK: “Ja, maar toch probeert hij wel her en der uit die discogreep te breken. Hij mist wel de ervaring om te weten wanneer te stoppen. De openende titeltrack is eigenlijk al het beste voorbeeld. De atypische a capella track is er absoluut eentje die je direct bij de oren pakt en de aandacht opeist. Maar na 40 nagenoeg perfecte seconden, wordt voor mij de track uit het lood geslagen met nog eens een halve minuut knappe, maar weinigzeggende stemacrobatiek.”

MK: “Het zijn natuurlijk wel de eerste aanwijzingen voor de sonische experimentjes die we in Prince’s latere werk leren kennen. Die vind je ook terug in So Blue. Met zijn vreemde opening, waardoor je een razendsnelle discobeat verwacht, blijkt het een subtiele akoestische ballad te zijn, aangevuld met -wat is het?- gitaren die klinken als blazers.”

EK:Crazy You en verderop op het album So Blue zijn op het eerste gehoor bijna folky, bluesy kampvuurballades te noemen. Het zijn echter ook tracks waar je bij betere beluistering meer in hoort. Zeker Crazy You is productioneel erg aardig, met geluidseffecten die klinken als een lekkende kraan die een badkuip vol doen druppelen. Hier geldt zeker dat Prince erg veel wil, maar het boeit me uiteindelijk nét niet genoeg om de tracks echt memorabel te maken.”

MK: Ook Baby kun je niet bepaald disco noemen. Muzikaal vind ik het een wat traditionele soul/doo-wop ballad, maar tekstueel is het best gedurfd. Prince klinkt namelijk als een jochie dat zo verliefd is op zijn meisje dat hij met haar wil trouwen, maar dan horen we hem op het eind over suikerzoete strijkers verzuchten dat hij hoopt dat hun baby haar ogen heeft. Kijk! Een eerste aanwijzing van de suggestieve Prince die we later echt leren kennen.”

EK: “Precies. Maar daar tegenover staat dan helaas weer het discodeuntje In Love. Dat is dusdanig lichtgewicht dat het zich met beide handen aan de ronddraaiende plaat of cd moet vasthouden om niet weg te vliegen. Ondanks het best catchy synthloopje dat het dansbare nummer draagt.”

MK: “Ik vind Just As Long As We’re Together ook niet heel denderend trouwens. Propvol over elkaar heen buitelende licks, riffs, en Latin riedels, ik word er lichtelijk nerveus van.”

EK: “Het had een hoogtepunt van For You kunnen zijn. In een goede edit tenminste. Nu gaat het nu veel te lang door. Je hoort dat het eind van de track als een dampende funkjam bedoeld is. Het spontane dat bij zo’n jam hoort ontbreekt echter volledig en de krampachtigheid maakt dat je als luisteraar net niet volledig gegrepen wordt. Overigens lijkt het er op dat enkele fragmenten uit de ‘jam’ op het eind later in Prince’ oeuvre hergebruikt worden.”

MK: “Er is eigenlijk maar één echte uitschieter op het debuut, hé?”

PP_SoftWetEK: “Jaaa, Soft and Wet. Het eerste échte bewijs van Prince’ kunnen. Hierop koppelt hij een perfect hitgevoelige funky (disco)melodie aan een enigszins gewaagde tekst en bijna vier decennia later is het amper gedateerd en heeft het niet aan kracht ingeboet. Het ontegenzeggelijke hoogtepunt van dit debuutalbum.”

MK: Voor mij is het ook DE track van het album. Ook behoorlijk op disco-leest geschoeid, maar het is met z’n Rick James-achtige synth bas, Stevie Wonder-esque keys en Sly Stone-ish ritmes vooral funky. En super-aanstekelijk.”

EK: “Wat mij betreft geldt voor de overige tracks op het album dat er segmenten zijn die de moeite waard zijn. Zoals die lekkere laid back gitaarsolo tegen het einde van My Love Is Forever, de uitsmijter van de tekst Baby, waar jij het al over had, en die de titel direct een dubbele laag geeft, en het venijn waarmee vuige rocker I’m Yours uit de startblokken schiet. Het lastige met het anno 2016 recenseren van dit album, is dat je het onwillekeurig afzet tegen het latere werk van Prince. Als je dat probeert los te laten, kun je niet anders dan zeggen dat het album van begin tot eind wel heel aangenaam klinkt en dat is voor een piepjonge debutant die alles zelf doet onmiskenbaar een hele prestatie. Het talent hoor je er dus zeker vanaf, het moet alleen zijn definitieve vorm nog vinden.”

MK: “Ik vind For You al met al een zeer knap debuut, maar ook zeer ambitieus, en vooral veel te nerveus en verkrampt. Je zou denken dat een debuut spontaner zou klinken (en -zoals vaker- de tweede plaat te verkrampt), maar bij Prince is dit dus net andersom. Toch hoor je waar hij toe in staat was, maar tegelijkertijd is dat ook de makke van dit album: propvol riedeltjes, geluidjes, riffjes en lickjes. Waar dat fantastisch werkt op latere platen, maakt het deze plaat echter topzwaar.”

PP_001_ForYou_albumFor You

  1. For You
  2. In Love
  3. Soft And Wet
  4. Crazy You
  5. Just As Long As We’re Together
  6. Baby
  7. My Love Is Forever
  8. So Blue
  9. I’m Yours

Release: 7 april 1978
Hoogste albumlijstnotering in Nederland en België:
Waardering: **1/2
Essentiële nummers: Soft and Wet

For You luisteren of kopen:
Tidal | Spotify | Bol.com

9 gedachten over “For You (1978)

  1. Ooit, voor de zoveelste keer die week in een platenzaak om te vragen of SOTT er al was, stond deze plaat op en de eigenaar, wetende dat ik een enorme Prince fan was zei, je treft het. Hoezo, was mijn verbaasde reaktie, want het gewilde album was er nog niet. Nou Prince, zei hij wijzend op de boxen. Dit? Ik herkende er niets van. Ja, zijn eerste plaat. Oh, zei ik met een schouderophalen dat alles verklaarde, die luister ik nooit. Toch maar weer eens doen dus.

  2. Heb dit album ook pas later ontdekt (eind jaren 80). Grotendeels eens met de review. ‘Just as long….’ begint pas interessant bij jam – gedeelte te worden. Deze Prince mag ik graag horen! ‘Soft and wet’ is een all time favoriet. ‘For you’, tja… gewoon fijn, toch? Kwam recent nog terug in ‘Million $ Show’.

  3. Props Marthijn en Edgar 🙂

    Voor mij bevat dit debuut album echter wat meer essentiële nummers dan de single ‘Soft and wet’ (Overigens niet alleen door Prince geschreven maar mede met Chris Moon).

    Andere essentiële nummers zijn:
    For you, Baby en I’m yours

    Gelukkig allemaal door jullie benoemd maar in mijn opinie zijn dit echt de pareltjes op dit album en tevens de ruwe voorlopers en blauwdrukken voor latere Prince klassiekers en ‘formules’.

    Zo zullen de acapella overdubs en gelaagdheden van ‘For You’ later regelmatig opduiken. En ‘I’m yours’ zie ik als de voorloper van rocker ‘Bambi’ van zijn tweede album ‘Prince’

    ‘For you’ bezorgd mij nog steeds kippenvel in de ‘DAT intro’ versie waar elk ‘Nude tour’ concert mee begon.

    1. Wellicht is dat de reden dat ik dat tweede deel van de titeltrack overbodig vind, het DAT intro houdt op na dat perfecte eerste deel. Vind het tevens het beste stuk van HITNRUN Phase One, overigens.

  4. BTW: Die funkjam op het eind van ‘Just as long’ was eigenlijk ooit het startpunt van de hele track ook wel gekend als ‘Jelly jam’

Geef een reactie