Graffiti Bridge (1990)

De soundtrack van Prince’ derde speelfilm (vierde bioscoopfilm als je Sign “O” The Times meerekent) is met het floppen van de film roemloos mee ten onder gegaan. Is het album echt zo beroerd? Of valt er nog wat van te maken? Klopper en Kruize worden het bij herbeluistering niet helemaal eens.

MK: “Ik val meteen maar met de deur in huis: ik vind Graffiti Bridge een rommeltje. En daar bedoel ik zowel de film als het album, of beter: de soundtrack, mee. De film is weliswaar een lachertje, en zó slecht dat-ie weer leuk wordt, maar eigenlijk vind ik het album over het algemeen niet veel beter. Onevenwichtig, en ook al was Prince nogal serieus over de film en diens boodschap, tamelijk zielloos. En op momenten zelfs testikelloos. Ik moet toegeven dat ik de film een aantal keer heb gekeken, niet heel lang geleden nog, omdat ik zin had in camp. En ook al was Graffiti Bridge min of meer bedoeld als een soort Purple Rain – The Sequel, het was natuurlijk zonde van het celluloid en legt de sequel het genadeloos af tegen Purple Rain.”

EK: “Ik heb de film lang geleden voor het laatst gezien. Heb toen al besloten dat het wel goed is om het daarbij te laten. Gek genoeg vind ik persoonlijk als ik nu terugkijk dat Under The Cherry Moon misschien niet eens zo slecht is als iedereen zegt. Enfin, ik dwaal af. Graffiti Bridge dus. Dit is voor mij een behoorlijk nostalgisch album. Het kwam uit een dag dat ik op vakantie ging. Destijs nog heel snel naar de platenwinkel gegaan en ter plekke besloot ik dat ik het die vakantie in de Franse Provence ook gewoon maar twee weken met één album moest doen. Zodoende hoeft het gesproken intro van Can’t Stop This Feeling I Got maar langs te komen, en ik sta in gedachten weer in een zonnig Arles of Nîmes. Ik zie zelfs de immense billboards langs de weg nog voor me, waarop de toenmalige Prince-show in Nice werd aangekondigd. Die herinnering is meer dierbaar dan het openingsnummer zelf.”

MK: “De soundtrack legt het dan óók genadeloos af tegen Purple Rain. Opener Can’t Stop This Feeling I Got is minstens zo uptempo als Let’s Go Crazy, maar het verschil is dat Prince met Can’t Stop… niet met een knallend statement de film en zichzelf neerzet. Bij eerste beluistering herkende ik het nummer, ik kende het van een tape met -voorheen- onuitgebrachte nummers, van de periode 1982-1987, waar het met drie tellen pauze ertussen was gekoppeld aan Girl O’ My Dreams. Die versie is zo mogelijk nog gejaagder en vooral rauwer, waardoor het opgewonden sfeertje stukken beter tot zijn recht komt. De versie op Graffiti Bridge heeft weliswaar een licht rockabilly-achtig gevoel, vergelijkbaar met het materiaal uit de Dirty Mind-periode, maar is daarmee vergeleken veel te glad en vlak. En wat het als opener op het album doet, is mij een raadsel.”

EK: “Dat springerige trok ik destijds al niet heel goed en ook nu word ik er nog zenuwachtig van. Het middenstuk spreekt me nog steeds wel erg aan, waarin gas wordt teruggenomen en Prince declameert dat het ook zijn wereld is. ‘You can’t make me change’. Destijds was ik middenin mijn pubertijd en voelde ik me ‘anders’, het sprak me enorm aan. Inmiddels zijn we een kwart eeuw verder en blijk ik ook echt ‘anders’ dan de massa. Als Prince mij iets heeft geleerd is het dat je nooit anders hoeft voor te doen dan hoe je bent. Omarm jezelf met al je eigenaardigheden, wees trots op wie je bent en plooi je niet naar de wens van een ander. Maar goed, dat komt vaker in zijn werk terug en daar is Prince’ zwakste albumopener tot nu toe niet echt een exemplarisch nummer voor. Dan is New Power Generation al veel beter:

Pardon me 4 living, but this is my world 2
I can’t help that what’s cool to us might be strange to u.

Hoewel muzikaal niet heel interessant, vind ik het als statement wel een erg fijn nummer.”

PP_NPGsingleMK: “Ik vind New Power Generation niet veel beter. Ja, interessant om te zien dat Prince de titel gebruikte voor de naam van zijn latere band, maar het nummer zelf had me niet doen vermoeden dat het zo belangrijk was dat hij de jaren nadien zijn band -ook al wisselde die regelmatig- zo bleef noemen. New Power Generation is bedoeld als een gebalde vuist tegen de gevestigde orde, maar helaas heeft Prince er een nummer van gemaakt waar het establishment niet bepaald van geschrokken zal zijn. Zong hij in Can’t Stop This Feeling I Got ‘Only we can change the world’, hier zingt hij:

We are the New Power Generation / We want 2 change the world
The only thing that’s in our way is U
With your old fashioned music / Your old ideas.

Dat vind ik nogal ironisch, want zijn anthem zorgt -zeker ook muzikaal- niet bepaald voor een betere wereld. Als self empowerment song legt New Power Generation het simpelweg af tegen bijvoorbeeld Partyup, dat een veel krachtiger en vooral rauwer statement is tegen de oorlog voerende, op geld beluste politici en andere lui die de lakens uitdelen.”

EK: “Ik snap je punt, ik vind het echter wel iets hebben en ik zie de parallellen ergens ook wel. Partyup eindigt met een statement die niet alleen Prince’ eigen mening is, maar die van zijn entourage en de mensen daar weer omheen. Wat mij nog steeds aanspreekt is de manier waarop Prince altijd individuele ontplooiing heeft gepredikt, binnen het vangnet van en groep van ‘vrije denkers’. Een bende, zo je wil. Of deze nou The Revolution heet of New Power Generation, is om het even. Tegenwoordig heten de fans ‘purple army’, daar hou ik niet zo van. Is mij te militaristisch. Maar het idee blijft hetzelfde en dit nummer – dat specifiek doorpakt op het hele ‘New Power’-gebeuren dat met Lovesexy is ingezet en vooruit kijkt naar de manier waarop Prince zich in de jaren ’90 profileert – vind ik daarom prima.”

MK:Release It is al een stuk beter. Jammer alleen dat het een nummer van The Time is. Niet dát het van The Time is, maar jammer dat er dit een nummer van een andere act is op een Prince album. Misschien heeft Prince het bewust gedaan, een beter nummer op de plaat zetten na zijn eigen twee nummers om de analogie met de film door te trekken, waarin The Time in eerste instantie, net als in Purple Rain, populairder is dan Prince, pardon, The Kid, maar dat zal vast niet de bedoeling zijn geweest. Het is desondanks toch typisch dat Prince op zijn eigen album wordt overklast door een ándere act. Niet dat Release It nu zo’n meesterwerkje is, maar het funkt wel lekker door en bezorgt me meer een gevoel van opwinding dan Prince’ twee eigen composities die eraan vooraf gaan.”

EK: “Helemaal mee eens, ik vind Release It zelfs een eerste hoogtepunt op Graffiti Bridge. Maar je hebt gelijk wat betreft de impact (of zelfs inbreuk) die het maakt op een Prince-album. Waar in 1984 Prince and The Revolution, The Time en Appolonia 6 vrijwel gelijktijdig hun aan Purple Rain gelinkte albums uitbrachten, wordt het op Graffiti Bridge allemaal op één hoop geveegd. Dat maakt het een behoorlijk rommelige plaat is. Morris Day en zijn companen zijn in ieder geval wel weer in de originele bezetting bijeen (ten tijde van Purple Rain was de originele line-up al behoorlijk uitgedund), maar zoals het altijd al is geweest is vrijwel geen enkel bandlid te horen op Release It. Slechts Morris Day en Jerome Benton draven op, de rest is voornamelijk Prince, zoals het altijd was. Saxofoonspel is van Candy Dulfer overigens. Jij noemt het geen meesterwerkje, maar ik vind het absoluut een heerlijk funky nummer, met een beat die met de strakheid van een mitrailleur meedogenloos raak schiet. Wat is de humoristische voordracht van Day een verademing ten opzichte van het gezemel van Prince aan het begin van het album.”

MK: “Prince lijkt zelf in ieder geval ook wel wakker geschud door Release It. Want The Question Of U is éindelijk de eerste goede Prince track op Graffiti Bridge. Dit nummer kende ik weliswaar ook al van de Nude Tour shows, waar het een onmiddellijke publiekslieveling werd.”

EK: “Man, voor mij het absolute hoogtepunt van het eerste Nude Tour-concert. The Question Of U zal me altijd bijblijven vanwege de op de beat knipperende aanstekers in de Rotterdamse Kuip in 1990. Het nummer was nieuw, niemand kende het nog. Drummer Michael B zette de stoïcijnse beat in en alsof het afgesproken was veranderde de verregende Kuip in een zee van perfect getimed knipperlicht. Wat zal iedereen een zere duim hebben gehad na afloop.”

MK: “Gelukkig doet de plaatversie niet onder van de live-uitvoering. Dezelfde knallende basdrum, dezelfde kadans, dezelfde meeslependheid. Dat vond Prince waarschijnlijk zelf ook, aangezien The Question Of U later nog wel eens op de setlist verscheen -met name tijdens de Musicology Tour, waar hij het koppelde aan The One en Alicia Keys’ Fallin’.”

EK: “Ik heb zelf het vermoeden dat Prince achteraf niet zo tevreden meer was met de tekst. Of meer nog dat hij zich schaamde voor zijn vlaag van openheid. Het is vaker gebeurd dat hij persoonlijke teksten in later stadium afzwakte. De laatste jaren werd bij optredens de muziek van The Question Of U inderdaad veelal onder de tekst van The One gezet. Zelf vind ik het moment van reflectie echt erg fraai verwoord, iedereen heeft op zo’n kruispunt in zijn leven gestaan met de vraag ‘wat nu?’.”

MK: “Inderdaad, The Question Of U is tekstueel absoluut interessant, vooral ook omdat Prince zichzelf existentiële vragen stelt als:

What should I live 4? / What shall I do?
Which do I turn / When I’m feeling lost?
If I sell my soul / What will it cost?’

Vrij bijzonder, naar mijn mening, temeer omdat hij alle bravoure laat vallen en zicht superkwetsbaar opstelt. En ook qua songstructuur is dit een gedurfde; het fluit- intro, één couplet, een brug, een solo en een lang barok-achtig outro met harpsichords en fluiten, that’s it. En dat alles begeleid door die dreunende basdrum -boem, boem-boem. Hèhè, de experimentele, onconventionele Prince is terug.”

EK: “Goed hè? Ik vind het op de plaat zelfs beter dan live. Zeker op het eind als Prince’ gitaar loos gaat en met allerlei klapgeluiden en stemkreten het avontuur wordt gezocht, blijft het genieten.”

MK: “De hoop op meer van die onconventionele Prince wordt bij mij echter weer de grond in geboord door Elephants And Flowers. Tekstueel zit het goed in elkaar, het is een variant van door sex in zo’n extase raken dat je in een hemelse staat raakt en God vindt. De lyrics zouden zo in het Hooglied kunnen, maar muzikaal raakt het me totaal niet zoals Anna Stesia dat wel doet. Het heeft een prettige kadans, maar er gebeurt zo ontzettend veel -gitaarlicks, synthriedeltjes, scratches en (Godbetert) koebellen- dat het nogal afleidt van de voor Prince belangrijke boodschap, die hij vanaf Lovesexy verkondigt.”

EK: Elephants And Flowers klinkt voor mij alsof Batman en Lovesexy in een tweezijdig motorongeluk verzeild zijn geraakt. De boodschap van Lovesexy, op een generieke beat van de mindere Batman-tracks. Ik weet het niet goed, kan er niet zo heel veel mee. Zeker niet na een aan alle kanten superieure The Question Of U. PP_RoundRoundOm over Round And Round nog maar te zwijgen. Gezongen door Tevin Campbell, die een vrij gewichtsloos swingbeatliedje nergens met beide voeten op de grond krijgt. Campbell is bijna op de dag twee jaar jonger dan ik. Je zou zeggen dat ik me er als jongeling in 1990 wel mee kon identificeren. Toen al niet en als volwassene nu helemaal niet meer.”

MK:Round And Round is altijd een skipmomentje geweest. En die neiging had ik ook nu, bij het herbeluisteren, weer. Het is me allemaal veel te Disney, en vooral de puberrap van Tevin vanaf ongeveer 2 minuut 30 is tenenkrommend. Onbegrijpelijk dat Prince dit op het album heeft gezet.”

EK: “Niet alleen dat, het is zelfs een single geweest! Bizar!”

MK: We Can Funk is dan alweer een stuk beter.”

EK: “Een track die net als Can’t Stop This Feeling I Got al jarenlang in Prince’ niet uitgebrachte oeuvre rondzweefde voor het zijn plek vond. De originele versie staat op talloze bootlegs en die is veruit superieur. Maar deze versie heeft een heel warm plekje in mijn hart. Het is P-funk volgens het boekje en ook nu ik het opnieuw luister zit ik in no-time weer met mijn hoofd mee te schudden op de fantastische groove.”

MK: “Toen ik las dat het een duet tussen Prince en een van zijn grote helden George Clinton is, had ik er veel meer van verwacht. Ook dit nummer kende ik al -het stond ook op die tape waar ik het net over had- maar het uiteindelijke resultaat valt me nogal tegen. Niet dat het slecht is, integendeel. Maar de oorspronkelijke versie is tegelijkertijd frisser, want kaler gearrangeerd, en smeriger, want vele malen funkier. De Graffiti Bridge versie is me té geproduceerd; Prince heeft er in mijn oren teveel een Parliament gevoel aan willen geven. En in mijn optiek gaat dat ten koste van de gevaarlijke kracht van het nummer -iets waar hij zich op zijn meest recente werk ook schuldig aan maakte. Luister maar eens naar de oorspronkelijke versie van Extraloveable en die op zijn laatste album Hitnrun Part Two. Desondanks is We Can Funk een hoogtepunt op Graffiti Bridge.”

EK: “Eens hoor en dat is ook waar ik op doelde met wat ik net bij The Question Of U zei, Prince is een meester in de angel uit zijn eigen werk halen. Toch vind ik We Can Funk een prijsnummer. Wat kan ik zeggen, ben gewoon ook een sucker voor de blaaspartijen van Eric Leeds en Atlanta Bliss, maar vind de gitaar die er op gezette tijden onderdoor gromt en giert fantastisch en de manier waarop het gestaag opbouwt érg lekker. Het nummer loopt naadloos over in de absolute ‘stand out track’ op het album. Joy In Repetition is een heerlijk hypnotisch en verleidelijk nummer, waarin muzikaal zo veel gebeurt dat het een kwart eeuw later nog steeds een avontuur is om helemaal in het nummer te verdwijnen. Extra stemlaagjes, beats, percussie en natuurlijk vanaf een minuut of drie een van de mooiste gitaarsolo’s die Prince ooit aan een album toevertrouwde. Briljant. Leuk detail is overigens dat het nummer van oorsprong op het Crystal Ball-project stond en daar overliep vanuit het nummer The Ball. Laatstgenoemde track werd omgebouwd to PP_eyeno No op Lovesexy en zodoende hoor je de overgang waar op dat album Alphabet St. in valt ( ‘I got more holes than a golf course’) ook aan het begin van Joy In Repetition terug.

MK: “Inderdaad, dit is hét prijsnummer van Graffiti Bridge. Een bona fide juweeltje. Ook deze stamt al uit 1986 en stond inderdaad oorspronkelijk op Crystal Ball. Dat het toen de edit naar Sign “O” The Times niet heeft gehaald is onbegrijpelijk. Maar wat ben ik blij dat hij Joy In Repetition uiteindelijk toch op een album heeft gezet. Spijtig dat het op dit album is, want het valt een beetje weg tussen alle gastbijdragen en veel minder sterke nummers. Als je het positief bekijkt, steekt Joy In Repetition met kop en schouders boven de rest uit. Want man, dit nummer biedt zó veel. Het is moody, broeierig, hypnotiserend. Prince zingt geagiteerd en smachtend. En net als The Question Of U trekt hij zich op Joy In Repetition niks aan van de ‘standaard’ songstructuren. In parlando vertelt hij een verhaal over een ontmoeting tussen een man en vrouw; laatstgenoemde laat zich gaan in een club, hij neemt haar mee naar buiten en ze ‘doen’ het in een steeg, steeds opnieuw, met Prince die ondertussen de spanning opbouwt naar de twee woorden die de vrouw blijft herhalen: ‘Love me’. En als rond 3 minuten die fantastische gitaarsolo losbarst, ben ik definitief voor de bijl. Ik kan dit moeiteloos tientallen keren achter elkaar horen. Repeat. Nog een keer. En nog een keer. Joy In Repetition.”

MK: “Zit je net in de juiste flow, breekt The Time weer in. Vooropgesteld, Love Machine vind ik een zalig nummer, met de stuiterende basdrum, funky gitaarlicks, Morris Day in full pimp and player modus en de heerlijk ondeugend kirrende Elisa Fiorillo, wier vocalen in de film bizar genoeg worden geplaybackt door Ingrid Chavez. Die heeft – dat merk je als je naar de gesproken intro van het Lovesexy album luistert – een wel heel andere stem, maar goed. Maar ook nu weer onderbreekt een gastbijdrage de nummers van Prince. Had het in godsnaam op een album van The Time gezet, denk ik dan.”

EK: “Dat is inderdaad het steeds maar weer terugkerende manco van dit album. De cohesie ontbreekt. Als losstaande track heeft Love Machine wel alles in zich wat het werk van The Time zo fijn maakt. Het is sexy, het is lollig, het is funky. De dialoog tussen Elisa en Morris tegen het eind van het nummer heeft – zeker door de modulatie op de achtergrond – wel iets weg van het gesproken deel van If I Was Your Girlfriend en het laat goed zien wat een verschil het maakt als Prince iets zelf declameert of dat hij zijn teksten door een ander laat brengen. De sfeer is er volledig anders door. Jammer van die lelijke fade-out trouwens.”

MK: “Weer terug naar Prince. Tick, Tick, Bang is not my kinda jam. En dat komt vooral door die afschuwelijke synth riff. De rest is muzikaal ook niet om over naar huis te schrijven. Ik weet nog dat ik dacht: als dit de richting is die Prince op wil, weet ik niet of ik daar wel in meega. Ik bedoel, het is té bedacht, te krampachtig hip willen zijn met de Funky Drummer-achtige beat en scratches. Je hoort direct al dat hiphop niet heel erg aan Prince besteed is, temeer omdat hij zijn vocalen wel typisch Prince-iaans gebruikt. De oorspronkelijke versie uit 1981 is een gejaagde rockabilly/new wave stamper, en dat past veel beter bij het thema uit de tekst. Wat de lyrics precies bijdragen aan de (religieuze) visie die Prince anno 1990 had, is mij een raadsel. Dat alles maken dat ik de 2.0 versie van Tick, Tick, Bang een zootje vind.”

EK: “Het nummer is geinig, maar voelt niet helemaal op zijn plek binnen dit album. Al is dat ook meten de zwakte van Graffiti Bridge. Het voelt niet als echt ‘album’. Het is er te fragmentarisch voor. Shake! van The Time is eveneens zo’n tussendoortje dat niet perfect valt in het grotere geheel. Hoewel het werk van The Time op dit album ontegenzeggelijk tot de hoogtepunten behoren, wordt Graffiti Bridge echt sterker als je ‘m zo draait dat vrijwel alle nummers van gastartiesten verdwijnen.”

PP_ShakeMK: “Ik vind het een van de zwakste nummers van The Time. Volgens mij is deze track voortgevloeid uit een rehearsal jam, U Gotta Shake Something, maar dan weet ik niet wat er precies gebeurd is tussen die jam en Shake! op dit album. Toendertijd een skipmomentje, nu weer.”

EK: “Ik hoor de link in het geheel niet, U Gotta Shake Something uit 1985 was voor het The Flash-project bedoeld staat muzikaal echt volledig los van Shake!, al is niet uit te sluiten dat de term is blijven hangen.”

MK: “Gelukkig is daar Prince weer met -het moet gezegd- weer een winner. Ik moest eerst wat wennen aan Thieves In The Temple, maar daarna was ik om. Mooie gelaagde vocalen, gloedvolle synths, een fijne beat en een mooie beeldspraak voor een liefde die hem wordt ontnomen. De verbittering en wanhoop druipt eraf: ‘Cause me and U could’ve been a work of art’. Waarna Prince het uiteindelijk uitschreeuwt: ‘U said U loved me / U lied! Aaaaahhhhh!’ Door merg en been, zalig!”

PP_ThievesInTheTempleEK: “Absoluut een klassieker. Al is het maar omdat het een redelijk unieke plek inneemt in het totale Prince-oeuvre en als geen enkel ander Prince-nummer klinkt. Niet alleen vanwege de scheurende mondharmonica, maar in alles eigenlijk. Het werpt een klein beetje een blik naar voren, het had muzikaal erg goed op het PP_logo_small-album van twee jaar later gepast. De zwakke schakel in de bijdragen van The Time is wat mij betreft het hierop volgende The Latest Fashion, wat als een soort ‘battle’ tussen Prince en Morris wordt gepresenteerd. Het is rommelig en het lijkt alsof er te veel ingepropt moet worden. Van een knipoog naar de The Time-hit The Bird tot Prince die aan het rappen slaat. Het slaat volledig dood hierdoor. De muziek wordt – zo vind ik tenminste – beter gebruikt op het nummer My Summertime Thang op The Time’s Pandemonium-album en is tegelijk ook alweer jaren oud daar de basis is opgenomen ten tijde van de opnames van Jungle Love in 1983.”

MK: “Wat mij betreft is Graffiti Bridge definitief de weg kwijt vanaf dit punt. Wéér een nummer van The Time, met gastbijdrage van Prince en ondanks dat niet heel sterk vooral de rap van Prince is vreselijk.”

PP_MelodyCoolEK: “Hou op, maar ik vind vervolgens Melody Cool tamelijk perfect uitgevoerde gospelfunk door Mavis Staples en The Steeles. Misschien wel de beste bijdrage van een artiest die niet Prince is op Graffiti Bridge.”

MK: “Ik vind het niet geweldig en eigenlijk niet vind thuishoren op dit album.”

EK: “Daar zeg je wel wat. Graffiti Bridge had – hoewel ik dit een puik nummer vind – ook prima zonder gekund. Dat het er niet op hóéft te staan, maakt het allemaal wat vrijblijvend. Ik hou er wel een enorm zwak voor, maar hoor het nummer liever als ik Mavis Staples’ album The Voice opzet waar het wél helemaal in het geheel opgaat.”

MK: “De laatste drie nummers voor en van Prince. Still Would Stand All Time is een keurige ballade, maar legt het af tegen de legendarische live versie die hij in 1988 tijdens de aftershow in het Paard Van Troje speelde. De studioversie weet de emotie van die live versie, die gezien de vele ad libs kennelijk nog in progressie was, niet te vatten, hoeveel gospel Prince er ook inlegt. Ik was in ieder geval nogal gedesillusioneerd na het horen van de albumversie, al is het op zichzelf niet heel erg verkeerd.”

EK: “Ik vind dat je wel heel erg hard bent. Toen ik in 1990 de titel Still Would Stand All Time zag staan, was ik ook direct benieuwd. Uiteraard kende ik de versie al die Prince in 1988 in Den Haag had gespeeld en als je die versie naast het uiteindelijke nummer legt is het erg interessant om te zien wat er met een muzikaal idee kan gebeuren. Het is echt een volledig ander nummer dan de schets die in Den Haag werd gezet. Wat ontbreekt is die hemeltergende gitaarsolo die er in Den Haag tegenaan werd gegooid (waarom heeft iedereen het altijd over Just My Imagination? Deze is minstens zo mooi), maar ik kan er echt niet gedesillusioneerd van raken. Hier is het gewoonweg een slepende gospeltrack geworden. Zeker tegen het einde grijpt het mij volledig. Prince gaat vocaal loos en vindt in The Steeles de perfecte begeleiding om zijn in de lucht geworpen zielsroerselen op te vangen. Erg mooi en wat mij betreft had Graffiti Bridge hier mogen stoppen. De cirkel van de twijfelachtige Prince in de albumopener naar de verlichte en berustende Prince in deze track is volledig rond.”

MK: “Nogal! Echt volkomen verkeerd en de plank misslaand is de titeltrack. Wat de hel bezielde Prince om dit op plaat te zetten en überhaupt te schrijven!? Dan heb je titelnummers als Dirty Mind, Controversy, 1999, Purple Rain, Around The World In A Day en Sign “O” The Times geschreven, allemaal cruciale en essentiële Prince nummers, en dan is je titeltrack van een voor jou visionaire plaat en film dít? Onbegrijpelijk. En het erge: hij meende het bloedserieus. Ik denk niet dat ik een belabberder en belachelijker Prince nummer kan noemen. Of ja, toch: Wedding Feast van The Rainbow Children, maar da’s ongeveer dezelfde categorie: niveau lagere school musical.”

EK: “Heheheh, exact! Al zijn we daar nog lang niet aangekomen. Voor mij is Graffiti Bridge wellicht het meest zouteloze nummer dat Prince ooit heeft uitgebracht en tegelijk ook het meest kitschige. Het voelt daadwerkelijk als het einde van een matig uitgevoerde schoolmusical, waarin iedere betrokkene stijf van de zenuwen staat om in de slotacte nog één keer het podium op te gaan. New Power Generation (pt. II) voegt eveneens weinig toe, een reprise van een nummer dat in feite al klaar was en dan nog een zeer ondermaatse rap van T.C. Ellis toegevoegd waarin ‘Jesus Christ’ wordt gerijmd op ‘party tonight’. Het wordt er allemaal niet beter op.”

MK: “Verre van, nog volkomen verbijsterd door de titeltrack hoop je dan dat het laatste nummer van het album een krachtige uitsmijter is die de op dit moment als een plumpudding ingezakte plaat op de valreep redt. Helaas. New Power Generation (pt. II) is een reprise van de oorspronkelijke track, met de 2 minutes of fame van rapper T.C. Ellis. Dan denk je dat Tony M. een vreselijke rapper is, wel, T.C. Ellis is zo mogelijk nog erger. Het is nogmaals de bevestiging dat Prince geen reet verstand had van rap en hiphop, laat staan van het recruteren van iemand met góede rhyming skills.”

“Anyway, je merkt het, ik ben verre van kapot van Graffiti Bridge. Dat ligt ten eerste aan Prince zelf, die oude nummers herwerkte tot modernere versies, maar er niet in slaagde ze minstens net zo goed te maken als de tot dan toe onuitgebrachte originelen. Op Joy In Repetition na, maar die heeft hij een op een overgeheveld en -terecht- niet aangeraakt. Daarnaast vind ik Graffiti Bridge niet sterk door de vele nummers van anderen op het album. Dat maakt het -in tegenstelling tot Purple Rain– technisch gezien natuurlijk wel een echte soundtrack, maar het maakt Graffiti Bridge ook niet bepaald een uitgebalanceerd geheel. Ik wil The Time en Mavis Staples helemaal niet horen. Althans niet op een Prince album, niet op deze manier. Telkens als je in de Prince-flow zit, wordt die ruw onderbroken door een gastbijdrage, en dat stoort me mateloos. Op zich goede nummers (behalve die van Tevin Campbell), maar had ze -volgens het Purple Rain model- niet op Graffiti Bridge gezet.”

EK: “Het werk van The Time op dit album vind ik –met uitzondering van The Latest Fashion– oprecht te gek, maar inderdaad niet in deze context. Had prima naar hun eveneens uit 1990 stammende Pandemonium kunnen verhuizen en daar wat zwakkere broeders kunnen vervangen. Mavis heeft al de ruimte op haar eigen The Voice en die Tevin… och…”

MK: “De vraag is dan: is Graffiti Bridge zónder de gastbijdragen een goed Prince album? Niet bepaald. De balans slaat niet positief uit, wat mij betreft.”

EK: “Ik denk persoonlijk wel dat er een goed album in Graffiti Bridge verstopt zit. Er zijn er overigens meer die dit vinden. Gooi de laatste twee tracks in de vuilnisbak, zet alle gastartiesten op een zijspoor. Dan hou je acht tracks over. Meer heeft Graffiti Bridge niet nodig om een meer dan prima Prince-album te zijn:

1. Can’t Stop This Feeling I Got
2. New Power Generation
3. The Question Of U
4. Elephants And Flowers
4. We Can Funk
5. Joy In Repetition
6. Tick, Tick, Bang
7. Thieves In The Temple
8. Still Would Stand All Time

Programmeer het eens op je cd-speler, maak een playlistje of whatever. Het werkt voor mij in ieder geval en zelfs vervelende nummers als Tick, Tick, Bang komen op deze manier beter uit. Maar goed, ik heb – wat ik al zei – behoorlijke nostalgische vakantiegevoelens bij dit album. Wellicht moet ik de zonnebril eens verruilen voor mijn echte…”

MK: “Van de 11 nummers vind ik er drie fantastisch: The Question Of U, Thieves In The Temple en -vooral- Joy In Repetition. We Can Funk is goed, maar zoals ik al zei, te veel een poging een P-Funk track te zijn, en dat had niet gehoeven. New Power Generation is OK-ish, maar met de rest heb ik bar weinig. En in het geval van het titelnummer helemaal niets. Dus: drie à vier tracks van de 11 die goed zijn. Da’s schrikbarend weinig naar Prince-maatstaven. Prince hoopte dat film en album een succes zouden worden, zodat mensen dan zijn visie kennelijk begrepen. Maar helaas faalde hij daar opzichtig in.”

PP_013_GraffitiBridge_albumMusic From Graffiti Bridge

  1. Can’t Stop This Feeling I Got
  2. New Power Generation
  3. Release It (door The Time)
  4. Elephants And Flowers
  5. Round and Round (door Tevin Campbell)
  6. We Can Funk (met George Clinton)
  7. Joy In Repetition
  8. Love Machine (door The Time)
  9. Tick Tick Bang
  10. Shake! (door The Time)
  11. Thieves In The Temple
  12. The Latest Fashion (met The Time)
  13. Melody Cool (door Mavis Staples)
  14. Still Would Stand All Time
  15. Graffiti Bridge
  16. New Power Generation (pt. II)

Release: 20 augustus 1990
Hoogste albumlijstnotering in Nederland en België: 4 (NL) | n.b. (BE)
Waardering: *1/2 à ** (MK) tot *** (EK), concensus: **1/2
Essentiële nummers: The Question Of U, Joy In Repetition, Thieves In The Temple

Music From Graffiti Bridge luisteren of kopen:
Tidal | Spotify | Bol.com

2 gedachten over “Graffiti Bridge (1990)

  1. Ik zit hier in het Edgar kamp. Je bent veel te streng Martijn. Still would Stand is 1 van mijn favo Prince tracks. Gospel op zijn allerbest. De gasten maken het rommelig, maar puur slecht is het niet. De echte zonde is dat The Time de nummers niet mee mocht nemen naar het door hen zelf gemaakte Pandemonium. Tevin en TC moeten we heeeeel snel vergeten.

Geef een reactie