‘Symbol’ (1992)

Aan de vooravond van een tumultueuze periode waarin Prince zichzelf ‘dood’ verklaarde en als zijn symbool PP_logo_small verder ging, verscheen al het conceptalbum met die onuitspreekbare naam. Hoe houdt het album 24 jaar later stand?

EK: “Ik heb altijd een zwak gehad voor albums die een groter verhaal willen vertellen. Van Quadrophenia van The Who tot The Wall van Pink Floyd of Operation: Mindcrime van Queensrÿche, het conceptalbum vindt bij mij altijd wel een luisterend oor. Het PP_logo_small-album is het eerste (en eigenlijk enige) échte conceptalbum van Prince.”

MK: “Ja? Het eerste misschien, maar toch niet het enige? The Rainbow Children is -in mijn ogen althans- toch ook wel onder het rijtje conceptalbums te scharen, met zijn verhaallijn gebaseerd op de ideologieën van de Jehova Getuigen.”

EK: “Dat is inderdaad de enige andere die ik kan bedenken, al kan je ook stellen dat een Lovesexy op een bepaald gedachtegoed gebaseerd is en dus ook ‘een concept’ vertegenwoordig. Maar dat heeft geen verhaal, PP_logo_small dan weer wel. Het verhaal is echter flinterdun. De vader van Egyptische prinses Mayte wordt vermoord door zeven huurmoordenaars, die uit zijn op de mythische drie gouden kettingen die gezamenlijk het symbool vormen waaraan het album zijn naam leent. Mayte is van mening dat alleen Prince in staat is die kettingen veilig te houden en de huurmoordenaars om te leggen. Zodoende zoekt ze contact. Er ontstaat een verboden romance, die verhaaltechnisch enigszins op waarheid berust. Want Mayte is niet alleen in het verhaal minderjarig, dat is ze ook als ze in 1990 voor het eerst Prince’ aandacht trekt.”

MK: “Wat een verhaal, haha! Ik ken het natuurlijk, maar het blijft fascinerend, die fantasie van Prince. Alhoewel, fantasie? Hij verweeft er toch mythes en sagen uit het oude Egypte in. Helaas gaat hij daar niet de diepte mee in, maar dat is ook wel altijd Prince-eigen geweest. Ik bedoel, dat was net zo met de muziek waaraan hij werd blootgesteld door Susannah en Wendy Melvoin, Lisa Coleman (sixties rock) en Eric Leeds (jazz). Hij luisterde wel en incorporeerde her en der wat in zijn eigen muziek, maar het bleef aan de oppervlakte. Zo ook hier. Je merkt dat hij wel iets van de geschiedenis en verhalen uit het oude Egypte -én natuurlijk ook van de Bijbel- heeft meegekregen, maar hij gaat niet de diepte in. Daar was Prince waarschijnlijk te ongeduldig voor, toen althans, om er écht tijd in te steken. Maar dat terzijde.”

PP_3chainsEK: “Dat is ook meteen het manco aan dit verhaal. Je merkt dat hij enerzijds veel middelen inzette om het te vertellen. Een conceptournee (Act I dat alleen door Amerika tourde), het verhaal is in videovorm te verteld (de 3 Chains O’ Gold-videoband) én in stripboekvorm (eveneens 3 Chains O’ Gold). maar gelijktijdig niet écht de tijd heeft genomen om het tot in de finesses uit te werken. Je merkt al dat hij is gaan morrelen aan het verhaal toen hij verteltechnisch op het album niet helemaal uitkwam omdat er ineens extra muziek op moest. Zo is het verhalende intro is bijvoorbeeld gesneuveld, evenals diverse andere verhalende seagues die het concept als een hoorspel uiteenzetten. Als het verhaal in de strips en op de video de 3 Chains O’ Gold-titel draagt, vraag ik me opeens af waarom het album niet gewoon ook zo heet.”

MK: “Ik denk dat dat een sterke vooruitwijzing naar zijn naamsverandering is, om het album het symbool als titel te geven. Plus: de kettingen uit de video van 3 Chains O’ Gold vormen inderdaad samen het symbool. Misschien zag Prince het album, de video en de comic als één geheel, en had hij het misschien ook als zodanig willen uitbrengen. Maar misschien ook niet, en had het album ook op zichzelf moeten staan. In de oorspronkelijke versie met alle segues dan, want dan snap je het concept beter dan in de versie die uiteindelijk is uitgebracht.”

PP_MyNameisPrinceEK: “Afijn, de muziek dus. Opener My Name Is Prince blijf ik episch vinden. Van de erg slim geplaatste samples van I Wanna Be Your Lover, Partyup en Controversy in de intro, tot de pompende beat, de vuige gitaarpartijen en de arrogante voordracht. Prince is ‘the man’ en hij is dat hier meer overtuigend dan in het thematisch verwante Daddy Pop. Ook legt hij wederom de focus op de dualiteit die op de voorgaande albums steeds maar weer terugkomt, maar waar ze eerder vochten hebben ze zich nu verzoend. ‘I know from righteous, I know from sin / I got two sides and they’re both friends’. Zelfs de rap van Tony M. vind ik hier prima te pruimen. Heerlijk opzwepende albumopener.”

MK: “Mee eens. Ik vind het knap dat hij op een op het eerste gehoor ‘simpel’ partynummer zoveel diepte aanbrengt. Inderdaad die dualiteit waar jij het over hebt. Wat dat betreft vind ik My Name Is Prince in het verlengde liggen van Controversy (‘Am I black or white / Am I straight or gay?’), maar in plaats van vragen op te roepen, geeft hij nu overduidelijk antwoord. Al moet ik zeggen dat er ook veel lagere school-rijmelarij in zit, hoor. ‘My name is Prince and I am funky / My name is Prince, the one and only’, mja. Maar als daar ‘Big cars and women and fancy clothes / Will save your face but they won’t save your soul / I’m here 2 tell U there’s a better way / Would our Lord be happy if he came today?’ tegenover staat, hoor je mij niet klagen. Want dat is Prince ten voeten uit. Persoonlijk vind ik de rap van Tony M. wel degelijk storend. Nu is het nummer al behoorlijk macho, maar Tony doet er net een schepje teveel bovenop met z’n ‘U jumped on my D.I.C.K.’ Het enige interessante regeltje uit die rap is ‘U must become a Prince / Before you’re King anyway’. Ik heb dat altijd opgevat als een sneer naar Michael Jackson, die zichzelf niet lang daarvoor had uitgeroepen tot King of Pop. Ik denk zelfs dat Prince Jackson hier ook parodieert, door aan het einde van elke regel een ‘ahh’ uit te stoten. My Name Is Prince is in dat geval dan ook dubbelzinnig op zichzelf; het past in het verhaal dat hij wil vertellen op het album (‘Till I get your daughter / I won’t leave this town’) én het is een trap in Michaels kruis.”

EK: “Heh, dat ahh’ is inderdaad een Jackson-trucje. De opmerking van tony was duidelijk, maar als geheel nummer had ik het nooit zo opgevat! Je zou best weleens gelijk kunnen hebben. Een van de weggevallen hoorspelstukjes speelt zich overigens in 1997 af en hierin heet het kind van Prince en Mayte Michael. Michael Jacksons eerste kind is in 1997 geboren, heet Michael Joseph Jackson Jr. en heeft als bijnaam ‘Prince’. Maar dat volledig terzijde… Door met de muziek. De New Power Generation is op dit album uitgedund ten opzichte van Diamonds And Pearls. Rosie Gaines is er niet meer bij en dat maakt dat PP_logo_small een stuk rauwer klinkt. Mannelijker ook. Waar bijvoorbeeld een nummer als Gett Off door Rosies vocalen nog een dubbelzinnig karakter had en twee kanten op kon vallen, lijkt Sexy MF vanuit puur mannelijk oogpunt één en al geile verleidingspraat. Lijkt, want als je goed luistert hoor je dat Prince zijn lustobject helemaal niet toezingt vanuit de wens op vluchtige seks. Hij wil een langdurige, betekenisvolle relatie. ‘See this ain’t about sex, it’s all about love being in charge of this life and the next’. Betekent niet dat Prince niet opgewonden is uiteraard. ‘I got wet dreams comin’ out of my ears, I get hard if the wind blows your cologne near me’, maar hij wil met deze vrouw niet alleen de liefde bedrijven. Hij wilde liefde leven. ‘But I can take it, ‘cause I want the whole nine, this ain’t about the body, it’s about the mind’. Los daarvan is dit gewoon een heerlijke funkstamper, met fantastisch gebruik van de blazerssectie en een heerlijk gitaartje van Levi Seacer, Jr. De rap van Tony M. is dan gewoon weer jammer. De kracht van dit nummer is dat het over iets heel anders gaat dan je oorspronkelijk denkt. En dan komt Tony met zinnetjes als ‘I bet that if you threw that ass into the air it would turn into sunshine’. Au!

PP_SexyMFMK: “Zucht, ja, inderdaad. Blijft fascinerend hoe Tony M. geweldige nummers compleet kan verkloten door er zijn ‘kijk mij eens tough zijn’-rijmpjes overheen te bulderen. Ik snap wel dat Rosie Gaines dat niet zo goed pruimde en vertrok. De NPG was natuurlijk al steeds meer een boys club aan het worden, wat ik altijd uitermate spijtig heb gevonden omdat de kracht van Prince juist in die diversiteit van de bandleden -man/vrouw, blank/zwart, straight/gay- heeft gezeten, maar ik heb eens gelezen dat Rosie op gegeven moment compleet buiten de boor viel en zelfs apart reisde tijdens tournees. Maar goed, even los van tough guy Tony (kuch) is Sexy MF geweldig. Vooral vanwege de tekstuele inhoud die jij al aanhaalde. Uiteraard is de muziek ook zalig, maar ook wat… traditioneel. Klassieke R&B en funk, en weinig innovatief. De tekst maakt echter veel goed, al begrijp ik dan weer niet dat de video vol zit met snelle wagens, gokken, lekkere vrouwen en andere hiphop-achtige machosymboliek. Daarmee haalt hij de boodschap uit het nummer zelf volledig onderuit.”

EK: “Ik denk dat ook die video een slimme afleidingsmanoeuvre is. Een manier om de vluchtige kijker/luisteraar op het verkeerde been te zetten. Dat doet het jazzy startende Love 2 The 9’s (‘to the nine’ betekent ‘tot in perfectie’) namelijk ook met zijn tempowisselingen en de tamelijk radicale ruk naar links als Prince halverwege ineens een rap inzet. Jammer dat Tony vervolgens zijn snuit weer om de hoek steekt voor een stukje dialoog met Mayte en een mij iets te geforceerd gebruld ‘Dance girl lemme see the booty boom’, al is de dialoog inhoudelijk wel lollig. ‘Age?’ ‘Jail bait…’ ‘Occupation, if any?’ ‘Sex symbol 2 many, but I really got a beautiful mind’.”

MK: “Ja, dat is zeker geestig. En inderdaad, dat ‘lemme see that booty boom’ is pijnlijk, en past totaal niet bij het nummer. Wat ik overigens erg goed vind. Vooral de blazersarrangementen zijn fantastisch, die syncoperen volkomen met de beat en hoofdmelodie. Muzikaal ook wat traditionelere R&B, maar die kleine dingetjes maken het typisch Prince. Die tempowisseling vind ik zelfs tamelijk geniaal, zo compleet anders wordt de sfeer. Vooral tegen het einde is het voor mij dik okee, met de vragen die hij nog stelt: ‘Would U hug me on a crowded street? / Could u keep your cool if I washed your feet?’. Of deze: ‘Could U lie down on a bed of thorns / While I drink your ocean dry? / And if we said we loved each other / Instead of smilin’, would U cry?’ En: ‘Would U stay awake 4 fourteen hours / Listenin’ 2 the grass grow?’ Bijna het niveau van ‘Try 2 imagine what silence looks like’ van If I Was Your Girlfriend. Ik kan me niet voorstellen als je hiervan als vrouw niet voor de bijl gaat.”

EK: “Daar hoef je bij de mijne niet mee aan te komen hoor. Die rent gierend van de lach weg, niks geen gezwijmel. Kan ook aan mijn voordracht liggen, wellicht… The Morning Papers is een perfect popliedje. Kan ik weinig meer over zeggen, behalve dat ik alles mooi vind. Van de puike blaasarrangementen tot de gierende gitaar, er is gewoon helemaal niks mis met dit nummer. Al raakt het me niet op een heel persoonlijk vlak omdat de verhalende tekst te ‘straight forward’ is. Snap heel goed dat het een single werd, maar ik snap niet dat het geen Prince-klassieker is geworden.”

PP_MorningPapersMK: “Mja. Ik ben er eerlijk gezegd niet zo kapot van. Okee, de blazers en het gitaarwerk zijn inderdaad er goed, maar verder vind ik het wat gewoontjes, naar Prince-maatstaven dan. Dat vond ik 24 jaar geleden ook al, ik weet nog dat ik zelfs een beetje schrok omdat ik het totaal geen Prince-nummer vond. Dit had net zo goed door een willekeurige MOR-artiest gemaakt kunnen worden, zeg maar. Dus dat het geen klassieker is geworden, begrijp ik dan weer wel. Ik bedoel, When Doves Cry is een klassieker, net als Kiss of Sign “O” The Times. En dat zijn vooral klassiekers geworden doordat die nummers volkomen anders waren dan wat je hoorde op de radio. En The Morning Papers is voor mij zo’n liedje dat in die laatste categorie valt.”

EK: “Goed punt. Zet The morning papers af tegen de iconische tracks die jij noemt (en zo zijn er nog wel een paar) en dan valt ‘ie in het niet. Toch zet ik ‘m graag op. Ook The Max vind ik fantastisch, ook al is het enigszins gedateerd inmiddels. Het pianootje is aanstekelijk (luister ook de soundcheck-bootleg die in 1992 in Ahoy is opgenomen eens, daar gaat dat pianootje maar door), de beukende drums leggen een te gekke groove neer, het stukje Rave Un2 The Joy Fantastic dat er in zit werkt te gek (opvallend genoeg kwam dat nummer zes jaar later pas officieel uit) en ik trek zelfs de kreten van ons aller Tony prima. Erg fijn nummer.”

MK: “Ik ben het maar deels met je eens. De groove is zalig, maar het is me wat te eentonig. En op gegeven moment gaat het drammende pianoriedeltje me zelfs tegenstaan. Ik vind niet zoveel mis met eentonigheid hoor, dat werkt in bijvoorbeeld It op Sign “O” The Times erg goed, maar dat nummer heeft een bepaalde urgentie en dreiging. De eentonigheid is daar in dienst van de onheilspellendheid. En The Max mist die urgentie en dreiging, het dreint wat door zonder verder een punt te maken. Al gebeurt er veel diep in de mix, en dat is dan wel weer tof. Ik meen zelfs een sample uit I Wonder U te herkennen, ls je goed luistert, hoor je af en toe een riedeltje van houtblazers opduiken. Oh, en trouwens, ik dacht in eerste instantie toen ik de titel op de hoes zag staan, dat Prince het gelijknamige nummer uit de Lovesexy-periode alsnog uitbracht. Helaas is The Max op dit album volkomen anders.”

EK: “De eerste verhalende seague (waarin Kristie Alley als reporter Vanessa Bartholomew Prince probeert op te bellen voor een interview) leidt Blue Light in. Binnen het overkoepelende geheel/verhaal snap ik het nummer niet helemaal. Het gaat overduidelijk over een relatie die in de sleur zit en waar de seks in de loop van de tijd de slaapkamer is uitgeslopen. Dit op een reggaebeat die net niet helemaal goed gelukt is. Ik vind dit het eerste zwakkere moment op PP_logo_small en dat zwakkere moment houdt aan met symboleye Wanna Melt With U, wat inhoudelijk exact het tegenovergestelde van Blue Light is. ‘Don’t look now, but there’s a river of blood, you must have been a virgin, what am I guilty of? Oh no, oh no!’ Omdat symboleye Wanna Melt With U nog op het album geplaatst moest worden op het laatste moment, zijn de verschillende verhalende seagues gesneuveld. Jammer.”

MK: “Ik vind beide nummers vreselijk. Voor mij behoren ze tot het slechtste dat Prince op plaat heeft heeft gezet. Reggae is niet bepaald aan hem besteed, en ik begrijp niet dat hij dat zelf ook niet hoorde. Thematisch vind ik het wel geinig, het gaat over tegenstellingen, over twee mensen die andere voorkeuren hebben (‘U and me have different tastes’) maar elkaar toch hebben gevonden. En het bevat één regeltje dat ik zelf bedacht had willen hebben, zo geestig vind ik die: ‘I’ll be standing naked with nothing but a smile on’. Maar verder? Snel doorzappen wat mij betreft. Helaas is symboleye Wanna Melt With U minstens zo belabberd, zo niet nog slechter. Interessant dat Prince hier techno-elementen incorporeert, hij luisterde kennelijk naar veel verschillende muziek, maar mijn hemel, wat had ik gewild dat hij die 3 minuut 47 had gebruikt om de oorspronkelijke verhaallijn van het album intact te houden. Sowieso doodzonde dat hij dat om zeep hielp, en al helemaal voor dit gedrocht.”

EK:Sweet Baby maakt het goed, ik vind het een erg fijn liedje, niets meer niets minder. Het troostende karakter is wel fijn, maar het is tegelijk ook een nummer waarvan je ook vrij snel weer vergeet dat Prince het ooit opnam.”

MK: ”Ja precies. Beetje dezelfde categorie als The Morning Papers. Al is dat nummer in het voordeel dat ik zonder de herbeluistering nog wist hoe het ging, en dat kan ik van Sweet Baby niet zeggen. En zelfs na afloop is er maar bar weinig bijgebleven.”

EK: “Precies waarom ik dus vind dat The Morning Papers in een ándere categorie valt, haha! Wat wel opvalt, is hoe muzikaal divers dit album is. Sweet Baby klinkt als geen enkel ander nummer op dit album, zoals de rest van de tracks ook elk hun eigen stijl hebben en soms zelfs meerdere ineen. Zo’n Love 2 The 9’s dat ineens de andere kant op schiet bijvoorbeeld, en ook rocker The Continental is er zo eentje. Prince laat zijn gitaar gieren, schreeuwt het uit en onderwijl gaan de New Power Generation-blazers heerlijk loos. En halverwege gaat het tempo ineens omlaag en duikt Carmen Electra pardoes op voor een potje telefoonseks. Het werkt prima en houdt het nummer ook 24 jaar later nog fris.”

MK: “Ja, die diversiteit is een groot pluspunt. Niet dat het dezelfde kwaliteit is als het minstens zo breed georiënteerde Sign “O” The Times, maar het is wel indrukwekkend hoeveel uiteenlopende stijlen de revue passeren, ook al is het ene nummer meer geslaagd dan het andere. The Continental vind ik eerlijk gezegd ook maar matig interessant. De eerste helft doet me niet zo heel veel en begrijp ik tekstueel ook niet zo heel erg. Wat is ‘the continental’, wat bedoelt hij? De tweede helft vind ik dan wel erg fijn. Niet omdat het Carmen Electra is die we horen, al vind ik haar stem hier wel erg prettig, haha. Nee, ik vind de teksten, net als bij Love 2 The 9’s, erg okee. Die dirty talk werkt erg goed en dat over een zalig relaxte beat met geweldig baspartijen en prettige koortjes die interacteren met de lead vocalen. Wat mij betreft had het hele nummer zo mogen klinken.”

EK:The Continental is volgens mij een van de meest conceptmatige nummers voor het overkoepelende verhaal. Het begin gaat over Mayte die ‘danst voor de wolven’. Ze kunnen haar niet verleiden, want de enige manier om dat te doen is haar niet in een hokje te willen stoppen n haar vooral haar eigen ding te laten doen. Hoe ironisch, gezien de manier waarop Prince naar verluidt in zijn relaties stond. Dit stukje gaat over een buikdanstruc die Mayte kan (of in ieder geval kon destijds): ‘Three quarters in a glass, I see you smile and ask, If I flip ‘em on my stomach will you marry my ass?’ maar wat dan ‘The Continental‘ is? Het is een aanduiding voor het Europese vasteland, maar ook voor de originele 13 Britse kolonies in Amerika, dan wel een soldaat tijdens de Amerikaanse revolutie. Het lijkt allemaal niet erg van toepassing… het tweede deel is dan wel weer gek. Want waarom met Mayte over trouwen praten als je vervolgens met Carmen aan de telefoon… Nou ja, daar is Damn U al, een Prince-ballad volgens het boekje. Hij was er zelf nogal fier op volgens mij, want al voorafgaand aan de Diamonds And Pearls shows van een jaar eerder werd het nummer prominent geplugd op de schermen naast het podium en uiteindelijk zelfs in de set. Er is dan ook helemaal niks mis mee, kan zo in het rijtje Adore, Scandalous, Insatiable. Fraaie arrangementen ook en typische Prince-romantiek. ‘I can’t hold back, it’s like havin’ a hundred million little heart attacks. Damn U baby, you’re so fine.’

PP_DamnUMK: “Helemaal mee eens. Op het eerste gezicht klinkt Damn U nogal zoet, met die strijkers erbij. Maar tegelijkertijd doet het denken aan Christopher Tracy die vanachter zijn piano in een rokerige club de dames verleidt. En dat werkt als een malle. Ik vond het live tijdens de Diamonds And Pearls tour zelfs een hoogtepunt. Op plaat werkt het ook, en wat ik vooral indrukwekkend vind, is zijn volcale bereik, dat hij hier compleet uit de kast trekt. Dat is met name goed te horen in één regel, vanaf 2:44, waar ik telkens weer als een blok voor val: ‘All I’m trying 2 say is that my psychedelic shouts when U damn me / Damn U’. Van bijna falset naar diepe bas, brrr, fenomenaal.”

EK:Arrogance en The Flow weet ik niet zo goed. Vind het intro van Arrogance wel erg lekker met die zoemende bas en inhoudelijk is het wel een nummer dat heel erg past binnen het overkoepelende concept. Maar het is er niet een die ik snel opzet. Dat geldt ook voor The Flow, maar daar is het vooral de rommelige raps van zowel Prince als Tony M. die me doen afhaken. Ik vind de laatste minuut met de funky blazers wel erg fijn.”

MK: “Ik heb wel een beetje hetzelfde. Arrogance vind ik de moeite waard omdat het behoorlijk anders is dan wat Prince ooit heeft gedaan, ik hou wel van het experimentele van het nummer. Er gebeurt enorm veel in die krap twee minuten, en dat is knap. Maar ook ik zal het niet zo heel snel opzetten. The Flow is niet mijn kopje thee. En dat komt bij mij ook door de raps van Prince en onze vriend Tony. Het is in dezelfde categorie als Jughead, en dat is geen compliment. Al valt voor The Flow de balans wat positiever uit vanwege de muziek en sonische grapjes, zij het dat de scratches wat al te gekunsteld klinken.”

PP_7EK: “Sleuteltrack op het album is 7, een nummer waar zo veel in zit, dat ik er bij elke luisterbeurt wel iets anders in hoor. De beat is gebouwd op een sample van Lowell Fulsons Tramp, zoals Cypress Hills How I Could Just Kill A Man en House Of Pains Jump Around dat vrijwel gelijktijdig ook waren.”

MK: “Grappig, dat las ik op gegeven moment, maar dat heb ik er echt nooit in gehoord. En ook nu moet ik daar enorm veel moeite voor doen.”

EK: “Als je Tramp opzet met één van die drie nummers in je hoofd, lukt dat wel. Bij mij tenminste. Maar niet alledrie tegelijk. Prince maakt echter iets volledig anders van die sample. Vocaal is Prince hier in topvorm, luister eens naar al die koortjes en de verschillende lagen die hij daarmee aanboort. Inhoudelijk citeert Prince erg rijkelijk op de bijbel en is het met name het boek Openbaringen waar de tekst op terugslaat. Het grappige is dat het ‘verhaal’ dat Prince op het album probeert te vertellen op de 3 Chains O’Gold video ophoudt na 7. Prince doodt 7 versies van zichzelf – in de lift (!) die we zagen tijdens de Diamonds And Pearls tour – en daarna verandert hij zijn naam. In de video zien we Prince zelfs op zijn eigen begrafenis, waar hij de 3 gouden kettingen en de pet die hij in de My Name Is Prince-clip op heeft ten grave draagt. Creepy, maar dat doet aan de kracht van het nummer niets af. Een van de hoogtepunten op het album.”

MK: “Creepy in die zin dat hij overleden is? Dat heb ik niet, ik vind die scène vooral symbolisch als vooruitverwijzing naar zijn naamsverandering.”

EK: “Creepy dat hij zevenmaal in een lift sterft in die clip. Dat vooral. De begrafenis vind ik vooral iets om weemoedig van te worden, net als de begrafenis in Amy Winehouse’ Back To Black-video.”

MK: “Ah, op die manier. 7 is voor mij hoe dan ook één van de echte klappers van het album. Echt geweldig. Inderdaad door die koortjes, maar luister ook eens naar de ongebruikelijke basakkoorden, die samen met de akoestische gitaar het nummer een ongelooflijke drive geven. De oriëntaalse feel is echt bijzonder (tot aan de vingercymbalen van Around The World In A Day aan toe!), en werkt ook zonder weet te hebben van het achterliggende concept. Helaas heeft hij het niet zo heel vaak live gespeeld. Zonde, want 7 verdiende een plek in veel shows wat mij betreft.”

EK: “Eens! Al was het in 1995 wel een van de weinige Prince-nummers die de set destijds haalde. And God Created Woman doet me vervolgens afvragen hoe de Prince-figuur zichzelf ziet op dit album. Het album start met de schepping van de aarde. ‘In the beginning God made the sea, but on the 7th day he made me’. Is de hoofdpersoon in dit conceptalbum soms de bijbelse Adam? Je zou het bijna denken, want in Arrogance refereert Prince naar Eva die in de appel bijt en hier komt hij weer terug op de schepping zoals deze in de bijbel wordt verteld: ‘One of my ribs He took and it shall be / Bone of my bones / And God created woman’. Of is het een metafoor voor het vinden van de liefde van je leven? De vrouw die bij je hoort waardoor ze voelt als ‘onderdeel van jezelf’? Misschien zoek ik er wel iets in wat er niet is…”

MK: “Goed punt hoor! Die rode draad had ik nog niet gehoord, mooi! Ik weet ook niet zo goed wat het is, voor hetzelfde geld is het geïnspireerd door de film ‘Et Dieu Créa La Femme’ met Brigitte Bardot, en is hij van daaruit gaan associëren. Nee, dat zal wel niet. Maar feit is wel dat het een zalig nummer is. De intro deed me 24 jaar terug trouwens denken aan Come As You Are van Nirvana, maar dat terzijde, want Prince gaat hierna een volkomen andere kant op. Muzikaal zit het het absoluut goed, met name de blazers tillen het nummer naar grote hoogtes. Ook knap: het nummer heeft geen refrein, en toch pakt het je bij de lurven. Maar vooral vocaal vind ik And God Created Woman geweldig. Prince’ voordracht is fantastisch, zijn stem schiet van hoog naar laag, de passie spat er van af, maar hij lijkt ook te berusten in het feit dat hij zijn Eva misschien wel kwijtraakt: ‘And if I never see U again / It’s alright 4 I am guilty of no sin / They can have U, but I’ll have your love in the end / Soul of my soul.’ Prachtig. Een essentieel nummer? Ik twijfel. Maar het is wel zwaar onderschat en vergeten -niet in de laatste plaats door mezelf.”

PP_3Chains_LaserdiscEK: “Je hebt verdorie gelijk. Ik stem ook voor ‘essentieel!’ Dat predicaat verdient 3 Chains O’ Gold op zijn zachtst gezegd niet. Het nummer voelt zo onnatuurlijk dat ik moeite heb om het uit te zitten. Prince kan heel goed langere suites schrijven die zelfs enigzins als ‘rockopera’ de boeken in kunnen. Computer Blue is een goed voorbeeld, of Crystal Ball. Maar deze… Het is te pompeus, te kitsch. Alsof Robbie Valentine en Valensia samen een Prince-liedje in aan het spelen zijn. Ergens snap ik wel dat dit nummer doodleuk de gelijknamige video/laserdisc (die stopt na 7) in deze vorm ook niet heeft gehaald. Het voelt niet goed. Net als de reggae van Blue Light overigens, het zijn genres die Prince niet zo best in de vingers heeft. Maar je kan de poging wel waarderen en wat wel goed gelukt is, is de gitaarsolo tegen het einde. Muzikaal is PP_logo_small misschien wel Prince meest diverse sinds Sign “O” The Times.”

MK: “Dat is dan ook het enige positieve dat ik er over kan zeggen. Dat hij weer een andere stijl heeft uitgeprobeerd, bedoel ik. Want ook ik trek 3 Chains O’ Gold uitermate slecht. Jouw vergelijking met Robbie Valentine en Valensia is hilarisch, en is helaas aardig accuraat. Prince is lekker met royalty in de weer. Hij geeft de King of Pop een schop, maar flirt met Queen. Helaas slaat hij de plank volkomen mis. Ja, het past binnen het concept, maar allemachtig zeg, wat een draak is dit. Dat komt vooral omdat het bloedserieus is en geen greintje humor bevat. Al was een parodie op de rockopera ook geen goed idee geweest. 3 Chains O’ Gold was sowieso geen goed idee. Al is inderdaad Prince’ gitaarwerk wel goed te pruimen, ook al kopieert hij schaamteloos het trucje van Let’s Go Crazy, waarin hij de muziek stopt en losgaat op zijn gitaar. Gelukkig heeft hij sindsdien niet meer zo’n gedrocht uitgebracht.”

EK: “Inderdaad, inclusief het Let’s Go Crazy schreeuwwerk! The Sacrifice Of Victor is vervolgens een curieuze. Doordat The Steeles meezingen krijgt het nummer een vibe mee die meer past bij Diamonds And Pearls. Daarnaast eindigt het met een ogenschijnlijke naamsverandering naar Victor. Terwijl Prince in 1993 toch echt zijn naam veranderde naar het onuitspreekbare symbool dat de titel van dit album is. Inhoudelijk lijkt Prince hier ook zijn eigen levensverhaal te bezingen. Zeker ook als je het tekstboekje erbij pakt, want daar is een en ander aangevuld. Zo staat er TRUE in spiegelbeeld na het stukje ‘Epileptic ‘till the age of seven’. Bij het volgende zinnetje ‘Mama held up her baby 4 protection, from a man with a strap in his hand’ staat in spiegelbeeld ‘I REMEMBER WHAT I WANT’. Ongetwijfeld een reactie op Prince’ moeders verklaring dat hij een gewone jeugd heeft gehad. In de Purple Rain-film was de vaderfiguur ook al van het fysieke geweld en op het Come-album handelt het nummer Papa ook over kindermishandeling. Zou het over John L. Nelson gaan? Of over Prince’ stiefvader? Elders heeft Prince het over ‘old friends laughing’, die zich verder niet in de serieuze zaken van het leven verdiepen. In het boekje staan daar de initialen MD en A bij. Zou het over Morris Day en André Cymone gaan? Even later wordt André’s moeder Bernadette wel bedankt. In haar huis kon Prince blijven wonen toen het in zijn eigen huis niet zo soepeltjes meer liep. Dus het is allemaal behoorlijk autobiografisch en wat dan deze track te maken heeft met het overkoepelende verhaal? Het is allemaal nogal vaag… Vind het een prima afsluiter overigens, maar had het album na 7 gestopt had het wellicht beter geweest. Want het einde is muzikaal niet het sterkste stuk van dit album.”

MK: “Jeumig, ik was die extra woordjes en zinnetjes in het boekje compleet vergeten. Nu je het zegt! Ik heb ook niet echt een idee wat dit nummer met het verhaal te maken heeft, al zie ik de symboliek wel zoals je die in de 3 Chains O’ Gold-video ziet, waarin hij zichzelf als het ware begraaft. Het is de definitieve opmaat naar zijn naamsverandering, denk ik. Kennelijk is hij daar stilletjes al mee bezig geweest, en dient dit nummer en waarschijnlijk zelfs (het verhaal van) het hele album als vehikel om het publiek voor te bereiden op de nakende hergeboorte. In die zin snap ik The Sacrifice Of Victor wel; Prince blikt terug op zijn jeugd voordat ‘Prince’ sterft en terugkomt als PP_logo_small. En doet dus wat cruciale dingen uit de doeken die hem hebben gevormd tot wat Prince was. Hij heeft het genoemd, schoon schip gemaakt en is klaar voor zijn nieuwe ‘ik’. Wat dus ook geldt voor het hele album. Dat heet PP_logo_small en dat symbool wordt gevormd door het bij elkaar leggen van drie kettingen. En de strijd die Prince op album en in de video voert om aan die kettingen te komen, lijkt mij dan symbolisch voor de strijd die hij tijdens zijn leven als ‘Prince’ heeft gevoerd.

EK: “Lijkt me op zich ook wel een plausibele verklaring. Alstaat ook deze niet op de verhalende video bij het ‘concept’. Maar goed, dat is hoe dan ook geen filmisch meesterwerk.”

MK: Ik vind The Sacrifice Of Victor overigens een heerlijk nummer. Het is er eentje waarbij ik niet stil kan zitten. De clunky beat, de booming bas, alles funkt en swingt ongenadig. En los van de vraag of het binnen het concept past en hoe autobiografisch het is, The Sacrifice Of Victor is vooral ook een nummer over ras. Als een funky predikant vertelt hij over de moord op Dr. Martin Luther King en de rassenscheiding. En dat je – ondanks het brengen van alle offers als zwarte man of vrouw – het moet doorstaan en moet doorgaan. Het nummer werd voor mij nog beter toen ik de bootleg hoorde van de aftershow in de DNA Lounge in San Fransisco. Daar stond Prince op het podium met een longontsteking en had een stem die klonk als een kwakende kikker. Desondanks werkt hij zich door een fantastische set, met The Sacrifice Of Victor als onbetwist hoogtepunt. Juist daardoor vind ik het jammer dat hij dit niet vaker speelde, want live is het zo mogelijk nóg funkier en smeriger.”

PP_Sacrifice_LaserdiscEK: “Als we het net toch over ontbrekende nummers video’s hebben, op de videoband/laserdisc die The Sacrifice Of Victor heet, opgenomen tijdens een aftershow in Londen in 1993, ontbreekt het nummer ondanks de naam van de release ook. Curieus! Maar goed, terug naar PP_logo_small. Ik vind het als geheel wél een erg fijne Prince-plaat. Het is er eentje die ik nog steeds best vaak draai, dus helemaal met frisse oren luisteren was er ditmaal niet bij. De reden dat ik het vaak opzet is dat het muzikaal uitermate divers is en daardoor de luisteraar bij de les houdt. Vernieuwend is het allang niet meer zoals Prince’ werk in de 80s was, maar hij verkent tenminste wel de mogelijkheden. Ook als ik het soms even wat minder vind, zal ik daardoor niet snel doorskippen naar een volgend nummer. Na de release van dit album startte Prince’ ruzie met platenfirma Warner en dat maakte zijn output in de 90s niet heel consistent meer, maar van dat jaren ‘90-werk behoort dit wat mij betreft tot het beste.”

MK: “Ja, maar het is niet het allerbeste. Al ben ik het verder wel met je eens. Inderdaad is het niet heel vernieuwend en daardoor verrassend meer. Sterker, er staan een paar nummers op die ik angstwekkend gewoontjes vind en een paar die echt de plank misslaan. Mede daardoor heb ik PP_logo_small niet heel vaak gedraaid, op een paar nummers na die de boel niet helemaal redden. Die laten, al zijn ze niet allemaal echt essentieel, de balans toch redelijk positief doen uitslaan. Ook omdat – zoals jij al terecht opmerkt – het album ongelooflijk divers is, zij het dat het de ene keer beter uitpakt dan de andere keer. Hoe dan ook denk ik dat zijn zelf opgezochte ruzie met Warner Bros. ook wel een zegen is geweest. Want ik had het gevoel dat Prince’ inspiratie een beetje op was, en dat hij niet meer in staat was een echte klassieker te maken en zich daarom ook verloor in het uitproberen van allerlei nieuwe stijlen. Wat dat betreft verdient PP_logo_small mijn respect.”

PP_015_Symbol_albumPP_logo_tall

  1. My Name Is Prince
  2. Sexy M.F.
  3. Love 2 The 9’s
  4. The Morning Papers
  5. The Max
  6. segue
  7. Blue Light
  8. symboleye Wanna Melt With U
  9. Sweet Baby
  10. The Continental
  11. Damn U
  12. Arrogance
  13. The Flow
  14. 7
  15. And God Created Woman
  16. 3 Chains O’ Gold
  17. segue
  18. The Sacrifice of Victor

Release: 13 oktober 1992
Hoogste albumlijstnotering in Nederland en België: 6 (NL) | – – (BE)
Waardering: *** 1/2 (EK) *** (MK)
Essentiële nummers: My Name Is Prince, Sexy MF, 7, And God Created Woman

PP_logo_tall luisteren of kopen:
Tidal | Spotify | Bol.com

Een gedachte over “‘Symbol’ (1992)

Geef een reactie