The Hits/The B-Sides (1993)

In 1993 ging er een streep onder Prince’ carrière tot dan toe. De verzamelaar The Hits/The B-Sides rondde het geheel af. Prince had op dat moment zijn naam al tot het onuitspreekbare PP_logo_small-symbool veranderd om zo onder zijn contractuele verplichtingen uit te komen en de periode die volgt is zacht gezegd enerverend. Vanwege de grote bulk aan liedjes, bespreken alleen de tracks op de verzamelaar (onuitgebracht werk en de b-kantjes) die we niet eerder bespraken.

PP_Hits1EK: “Het is tekenend hoe omvangrijk Prince’ output in de jaren ’80 is geweest als je realiseert dat de dubbel-cd die The Hits vormt niet genoeg ruimte biedt voor alle hits. Een Batdance (of de meeste andere singles van Batman) staat er gewoon niet op. Glam Slam ontbreekt, Girls & Boys, Take Me With U, Mountains… Afijn, als zulke nummers sneuvelen en het valt bij eerste beluistering niet eens op, heb je een prima oeuvre!”

MK: “Absoluut! Al vind ik er toch een aantal redelijk merkwaardige keuzes opstaan. Het doel was waarschijnlijk om een zo breed mogelijk spectrum te pakken. En begrijp me goed hoor, de al uitgebrachte en bekende nummers op The Hits 1 en 2 zijn geweldig. Maar I Feel For You kun je bijvoorbeeld niet bepaald een hit noemen. Ja, uiteindelijk in de versie van Chaka Khan, maar niet in Prince’ oorspronkelijke uitvoering. Of neem Head en Adore. Beide behoren tot mijn absolute favoriete Prince-nummers, maar het zijn geen hits. Sterker, ze zijn nooit als single uitgebracht. Of heb ik gemist wat volgens Prince de definitie van ‘hit’ is, en dat hij als criterium hanteert dat ‘hits’ favoriete nummers onder fans zijn?”

EK: “In het geval I Feel For You wilde Prince – zo vermoed ik – zijn hit claimen. Zoals hij ook doet op de eerste ‘nieuwe track’ op deze verzamelaar, Nothing Compares 2 U. Oorspronkelijk geschreven voor (en opgenomen door) The Family, iconisch gemaakt door Sinead O’Connor en direct toen zij er mee scoorde in 1990 ook al teruggeclaimd door Prince. Nooit eerder had hij naar het nummer omgekeken en toen ging hij het ineens live zingen. Deze uitvoering stamt uit 1992 en is een duet met Rosie Gaines. Het doet me helemaal niks. De bijna berustende pijn die vanuit de versie van The Family uitgaat en de rauwe emotie die Sinead O’Connor er in legt, zijn hier vervangen voor galmende pathos.”

MK: “Volledig mee eens. Ik durf zelfs zo ver te gaan door te stellen dat Prince Nothing Compares 2 U kapot gemaakt heeft. Voor mij is zelfs elke keer dat hij het sindsdien speelde een moment geweest om tijdens die concerten naar de wc of de bar te gaan. Het pathos waar jij het over hebt is daar absoluut debet aan. Plus dat het te rijk gearrangeerd is. De oorspronkelijke versie van The Family -waar St. Paul nota bene Prince’ vocalen noot voor noot volgt- is juist zo krachtig door de spaarzame, maar smaakvolle arrangementen. En Sineads versie is muzikaal minstens zo ‘kaal’ (no pun intended, haha), en daarmee des te sterker. Zó zonde dat Prince er een Las Vegas showduet met Rosie Gaines van heeft gemaakt. Zo zie je maar dat Prince’ eigen uiteindelijke versies niet altijd geweldig zijn. En in dit geval de plank volledig misslaat.”

PP_PinkCashmereEK:Pink Cashmere is dan interessanter, al is het maar inhoudelijk. Het is de muzikale weerslag van Prince die eind 1988 zijn toenmalige (in Nederland wonende maar zich als Britse presenterende) vriendin Anna Garcia naar Minneapolis liet overvliegen op haar 18e verjaardag en haar een jas van roze cashmir gaf met haar ‘alias’ Anna Fantastic er in verwerkt. Het is in feite de tekstuele tegenhanger van Vicky Waiting (oorspronkelijke titel: Anna Waiting) waarin hij bezingt hoe lastig hij het vindt om zijn geliefde te laten wachten. Hij moest wel, ze was minderjarig. Dit nummer handelt over hoe hij het wachten zelf ervaart. Wist je trouwens dat Beck zijn nummer Debra volledig op dit nummer heeft gebaseerd? Hij laat altijd in het midden of het een parodie is of een eerbetoon.”

MK: “Dat wist ik niet, nee! Nu je het zegt hoor ik inderdaad wel overeenkomsten. Debra is voor mij altijd en Beck-favoriet geweest, en juist doordat ik het zo tongue-in-cheek vind, maakt het een briljant nummer. Maar Pink Cashmere dan. Een lief liedje, waaruit blijkt dat Prince niet de onverzadigbare sex-sater is waar velen hem voor hielden. Ook voor mij verrassend dat hij op z’n tijd zelfs een braaf mannetje is, dat -in ieder geval voor een poos- bereid was om te wachten tot zijn object of desire klaar is voor hem. Muzikaal verder niet zo heel interessant, al vind ik de strijkers en de typisch Lovesexy-tijdperk gitaarsolo wel fijn werken.”

PP_Hits2EK: “Op de tweede schijf is het rocker Peach die nieuw is. Erg recht-toe-recht-aan rocker, zoals Prince die in de periode ’92-’94 graag bracht met zijn tot de basis teruggebrachte NPG. De geluidseffectjes zoals de gierende autobanden en het gekreun van Kim Basinger, een sample vanuit The Scandalous Sex Suite, vind ik inmiddels wat gedateerd. Maar het nummer blijft in alle pretentieloosheid lekker.”

MK: “Ik heb er nooit veel mee gehad. Ook na herbeluistering niet. Niet dat ik Prince’ meer rock-achtig materiaal niet okee vind, maar Peach grijpt me gewoon niet. Kan ik eigenlijk niet eens uitleggen, maar ik zal een poging wagen. Ik denk dat het vooral de té grote simpelheid die me doet afknappen. Ik mis de intelligentie, de slimmigheidjes zoals ik die in bijvoorbeeld I Could Never Take The Place Of Your Man of Let’s Go Crazy hoor. Als je daar naar luistert, hoor je verrassende wendingen en interessante elementen die je op het eerste gehoor niet hoort. En de sample en geluidseffectjes in Peach zijn daarbij vergeleken te makkelijk en gratuit. Wel vind ik het ‘smerige’ gitaargeluid okee. Maar zonder dat ik het snobistisch bedoel, Peach is me verder te dertien in een dozijn die ik gewoon niet van Prince verwacht.”

PP_PeachEK: “Daar heb je wel een punt, maar het is in ieder geval duizend keer beter dan het hiphopperige Pope. Dat zal misschien ook de plek op de verzamelaar zijn. Tussen Cream en Purple Rain geplaatst voelt de ‘flow’ niet helemaal natuurlijk. Al zitten er wel geinige woordgrapjes in ( ‘A loop is a loop is a loop is a loop is a loop is a loop is a loop’).”

MK: “Het is voor mij niet eens de plek op het album, ik vind Pope sowieso tot het zwakste materiaal van Prince behoren. Sterker, ik vind het eigenlijk een kleine schande dat hij Pope überhaupt op de verzamelaar heeft gezet, het is bijna een belediging om het tussen juweeltjes als Controversy, Head, Delirious en If I Was Your Girlfriend te zien én horen. Onbegrijpelijk. Als dit Prince’ manier was om Warner Brothers te fucken, dan heeft hij daar meteen ook een aantal fans mee boos gemaakt, want ik denk niet dat ik de enige ben die zich daar over opwindt.”

EK: “Snel door dus, want de hoofdmaaltijd in deze set blijft voor mij de The B-Sides-cd. Net als op de twee hitsschijven is de chronologische volgorde losgelaten en dat maakt dat het geheel zich redelijk organisch ‘als album’ laat beluisteren.”

MK: “Ja, in dit geval werkt dat husselen behoorlijk goed. The B-Sides is eigenlijk de enige schijf van de verzamelaar die ik echt interessant vind, en regelmatig draai. Vooral ook omdat het leeuwendeel van die b-kantjes gewoonweg minstens zo goed is als de a-kantjes. Zoals de opener Hello.”

EK: “Nogal! Hello is Prince’ ongemeen felle reactie op de lading stront die hij over zichzelf heen gekieperd kreeg nadat ‘ie niet meezong in het We Are The World-koortje. Jill Jones zorgt voor de vrouwelijke vocalen en het geheel doet mij wensen dat de twee vaker op een dergelijke manier hadden samengewerkt. Hier in Europa was het de b-kant van Raspberry Beret, elders van Pop Life. Het doet voor de a-kantjes niet onder en juist vanwege de felheid komt het nummer bij mij heel direct binnen. Mooi ook dat hij in het begin refereert aan het nummer dat hij als substituut voor zijn deelname doneerde (komen we later nog op) maar ook aan het liefdadigheidswerk waar hij nooit heel erg mee te koop heeft gelopen. Tijdens de Purple Rain-tour in 1984/1985 zamelde Prince voedsel in voor de minder bedeelden in eigen land. Daar hoorde je in het commentaar niemand over. ’We’re against hungry children / Our record stands tall / There’s just as much hunger here at home’.”

MK: “Ge-wel-dig nummer. Inhoudelijk natuurlijk, omdat hij toendertijd, in 1985, vrijwel voor het eerst lyrics bracht die waren gebaseerd op persoonlijke ervaringen. In dit geval dus de heisa rondom het USA For Africa project: ‘I tried to tell ‘em that I didn’t want 2 sing / But I’d gladly write a song instead / They said ‘OK’ and everything was cool / ‘Till a camera tried 2 get in my bed.’ Hello bevat nog meer van dit soort bijtende commentaren, en eindigt dan met de door jou aangehaalde lyrics, die ik vind getuigen van grootsheid. Niet doordat hij vertelt dat hij wel degelijk aan charity doet, maar de manier waarop, namelijk door er verder boven te staan. En laten we vooral de muziek ook niet vergeten. Die vind ik haast duizelingwekkend goed, vooral door de heftig chicken greasende ritmegitaar, zalig! Hello is een van de vele b-kantjes dat een grote hit had kunnen worden. En waarvoor andere muzikanten hun halve fortuin over zouden hebben om het te mogen uitbrengen, terwijl Prince het gewoon op een b-kantje smijt. Wat een durf en zekerheid!”

EK: “De volgende is wat minder, maar er zit nog wel een leuk verhaal aan. Na Prince’ overlijden dook ineens een tekst op die hij zelf had geschreven als onderdeel van de liner-notes van deze verzamelaar. Hieruit bleek dat 200 Balloons eigenlijk ‘de single’ was en dat Batdance als geluidscollage was gemaakt als b-kantje voor de eventuele 200 Balloons 12 inch. ’This sounds like it came from Batdance – not the other way around’, zo schrijft Prince. Jammer dat zijn tekst het boekje niet heeft gehaald. Hij heeft wel  gelijk. Ik vind het een prima doch iets te gejaagd nummer, onbegrijpelijk dat dit plaats heeft moeten maken voor Trust.”

PP_Hitsbooklet

MK: “Niet mijn meest favoriete nummer, laat staan b-kantje van Prince, maar inderdaad stukken beter dan Trust. Het zou vele malen beter op Batman gepast hebben, zowel thematisch –200 Balloons slaat op de ballonnen-scène uit de film- als muzikaal.”

EK:Escape, b-kantje van Glam Slam, is vervolgens geen muzikale hoogvlieger. Het is eerder een schets waarbinnen uit de doeken wordt gedaan dat we om gelukkig te worden uit de ‘ratrace’ die het dagelijks bestaan is moeten stappen. Die les heb ik sinds ik het nummer in 1988 voor het eerst hoorde wel zo vaak mogelijk getracht toe te passen in het leven. Ook het mantra ‘it’s more hard 2 love than it is 2 hate’ zit in mijn moreel kompas verankerd. Ik houd me door dat tekstuele engeltje op mijn schouder regelmatig in als ik weer eens iets negatiefs wil roepen over iets triviaals. Haten is makkelijk, soms te makkelijk.”

MK: “Dat is natuurlijk ook zo, al is het soms wel eens lekker om te mekkeren en om niet altijd even positief te zijn.”

EK: “We doen hier op ons blogje niet anders, toch? Hahaha!”

MK: “Maar dat toch even terzijde. Ik ben het eens dat Escape geen briljant nummer is. Het past op zich prima binnen het Lovesexy-concept, zeker als je hoort dat hij elementen uit Glam Slam terug hoort komen. Helaas is het nummer zelf niet zo complex als het materiaal van het Lovesexy-album, maar in het verlengde van de single werkt het wel als variatie op de muziek. Wel nog steeds interessant vind ik dat hij de openingsregels van Escape gebruikte als opener van de Lovesexy-shows. Maar verder nogal een inwisselbare track.”

EK:Gotta Stop (Messin’ About) is zowel tekstueel als muzikaal de logische brug tussen Dirty Mind en Controversy en zo is het in 1981 ook uitgebracht. Het is de eerste ‘stand alone’ single van Prince die niet op een album stond en later ook de b-kant van Let’s Work. Het gejaagde nummer heeft iets punky’s over zich. Catchy synthpartijtje ook trouwens. De tekst is schattig. Prince die zich als een stalker voor de deur van een door hem gewilde dame ophoudt en daar de ene na de andere man langs ziet komen. Hem wil ze echter niet. Agossie! Erg gedateerd, maar blijft leuk.”

MK: “Eens! Grappig, ik wist niet dat het als ‘stand alone’ single was uitgebracht. Maar het is op zich wel logisch, zeker als brug tussen Dirty Mind en Controversy. Of het gedateerd is, weet ik niet zo goed. Dan is eigenlijk veel van Dirty Mind dat ook. Ik zou liever spreken van een tijdsbeeld, het geluid van Gotta Stop (Messin’ About) is een prima voorbeeld van de stijl die Prince op dat moment najoeg. En het is net zo goed een blauwdruk voor zijn latere werk zoals Ronnie Talk To Russia en Delirious als Sister van Dirty Mind dat is.”

EK: “Dat is een betere omschrijving, inderdaad. Dan is Horny Toad een even geinig tijdsbeeld. De wat een springerige rockabillystamper klinkt als de bastaardkind van Delirious (waar het dan ook de b-kant van was) en Jack U Off. Hiervan snap ik goed dat het ‘maar’ een b-kantje was, maar het is een prettige.”

MK: “Ja, vind ik ook. Samen met Gotta Stop (Messin’ About) en Sister een typische exponent van Prince’ ‘rockabilly’-periode, waarin hij ook experimenteerde met springerige new wave. Zowel Horny Toad als Gotta Stop behoren niet tot mijn meest favoriete nummers, maar ik blijf het interessant vinden in het kader van zijn muzikale coming of age en stijl die hij bijna vond op Controversy en helemaal gevonden had op 1999.”

PP_Hits1_cdEK: “Het fantastische Feel U Up, b-kant van Partyman, laat er geen misverstanden over bestaan. Hier is de geile Prince aan het werk die gewoonweg maar een ding wil… ‘I only wanna feel U up’. Het nummer begint als een redelijk standaard funkriedeltje, maar gaandeweg strooit Prince met allerhande sonische effectjes en bouwt het nummer gestaag door met allerlei extra laagjes. Zeker als vanaf 01:49 de uit de synths komende blazerspartij er onder wordt gegooid zit ik met gespitste oortjes en wordt het nummer beter en beter. Oorspronkelijk zou dit op het Camille-album geplaatst worden, maar ligt het nou aan mij of is Prince’ stem hier net iets minder hoog gepitcht dan op de andere Camille-tracks?”

MK: “Goeie! Ik hoor het bijna niet, maar volgens mij heb je gelijk. Misschien is dat omdat hij het van de plank heeft gehaald en het als b-kant van een nummer uit een heel andere periode heeft uitgebracht. Op Camille was hij op elk nummer met dat heliumstemmetje te horen, maar losgetrokken van dat album zou de versnelde stem misschien wat vreemd klinken voor de nieuwe fans die hij trok dankzij Batman. Hoe dan ook klinkt hij nog steeds als een kikkertje, blij toe, zou ik zeggen. Want de Camille-tracks behoren tot het sterkste dat hij ooit maakte, en die stem draagt daartoe bij. Muzikaal is het inderdaad tamelijk geniaal, met die kakofonie aan geluidjes die overal te pas en te onpas opduiken. Het zweverige synthgeluid vind ik ook zalig, het geeft Feel U Up een wat unheimisch gevoel. En de blazers-arrangementen zijn ook briljant. Maar die komen toch niet uit een synthesizer? Daar klinken ze mij wat te organisch voor…”

EK: “Ze klinken erg organisch, maar ik kan nergens enige info vinden over andere medewerkers en Prince beheerste die instrumenten niet zelf. Vocalen beheerste hij echter wel als geen ander. Het jazzy Girl (b-kantje van America) daardoor heerlijk. Het is in eerste instantie de tekst die me telkens weer doet glimlachen. Van ‘I want U in the worst way U make me’ tot ‘If I was anything else I’d be the water in your bath, darling’. Maar wat ik behoorlijk geniaal vind zijn de achtergrondkoortjes. Vanity zit er achterstevoren afgespeeld in, maar onderwijl stapelt Prince zijn eigen stem ook metershoog. Zelfs met een koptelefoon op is amper te tellen hoe veel stemlagen er nu precies over elkaar heen buitelen of om elkaar heen zwieren. Knap!”

MK:Girl is een van mijn meest favoriete b-kantjes van Prince. Muzikaal tamelijk eigenaardig, haast vormeloos, al heeft dat een functie, volgens mij. Ik heb ooit eens begrepen dat Prince een nummer wilde maken dat volkomen esotherisch klonk, alsof je zweeft en je ‘beyond time and space’ bevindt. Dat is aardig gelukt, vind ik, je vindt nog maar net houvast aan de synthbas en de vingerknipjes. Het mooie is, het legt daarmee een zware nadruk op de teksten, die te gek zijn. Die ‘I’d be the water i your bath’ -die hij als Christopher Tracy in Under The Cherry Moon ook gebruikt door de telefoon tegen een rijke dame- blijf ik classic vinden. Een mooi beeld bovendien. En wat je zegt, die koortjes! Ik denk dat die -samen met die van Condition Of The Heart– behoren tot zijn beste ooit. Het enige minpunt is dat The B-Sides de korte versie bevat. De lange versie gaat nog een minuut of vier door, en laat Prince babbelend, fluisterend, temend tegen zijn geliefde horen, en zelfs smakkend, alsof hij haar ter plekke in de studio te grazen neemt.”

EK: “Er staan wel vaker korte versies op, dat is inderdaad een minpuntje… En over koortjes gesproken, die zijn het pluspunt van het verder wat gezapige I Love U In Me, wat ik 27 jaar later echter veel beter overeind vind blijven dan The Arms Of Orion, waar het de b-kant van was.”

MK: “Meen je dat nou? Ik vind I Love U In Me totaal niet gezapig. De koortjes zijn inderdaad briljant, en het blijft zeker veel beter overeind dan het saccharine-zoete The Arms Of Orion. Maar let vooral eens op de teksten, díe maken I Love U In Me tot een luisterervaring waar je haast rode konen van krijgt. Ik herinner me nog dat ik me toendertijd, als 17-jarige, haast verslikte in mijn cola toen ik ‘I promised myself not 2 come until she does / But she took both hands and a liar I was / No man in this world could ever hope 2 last / When my baby down shifts and starts pumpin’ fast’ . Whoa, dat was wel erg direct, zeg maar. Daarnaast bevat het ook een mooi beeld: ‘When she’s making love, it’s like surgery’. Prachtig, je ziet meteen voor je hoe geconcentreerd zijn lief bezig is. En tenslotte is er een goed voorbeeld van typische Prince-humor: ‘She took off her dress / I took a pee’ Of heb ik het verkeerd verstaan en zingt hij ‘peek’ in plaats van ‘pee’? Hoe dan ook, ik vind I Love U In Me genieten.”

EK: “Goed, nu heb ik het beeld van een plassende Prince op mijn netvlies. Bedankt! Wat me trouwens voor het eerst sinds 1993 opvalt is dat, op opener Hello na, alle b-kantjes die tot nu toe op deze cd staan van singles komen waarvan de a-kant de verzamelaar niet hebben gehaald. Bijzonder! Erotic City is echter van volledig andere orde. Dat is een klassieker op zich en is misschien wel net zo bekend als a-kant Let’s Go Crazy. Wat kan je er over zeggen? Het is een briljant nummer dat in een enorme creatieve piek is ontstaan. In dezelfde periode nam Prince ook She’s Always In My Hair en We Can Funk op. Wat Erotic City met laatstgenoemd nummer gemeen heeft is dat erg creatief wordt omgesprongen met de overeenkomende klank van ‘funk’ en ‘fuck’. Wat ik persoonlijk erg tof vind is hoe Prince enerzijds met heel zware stem zingt (volgens mij het zwaarst tot dan toe) en er tegelijk een heliumstem overheen gooit die hoger is dan welke Camille-track dan ook. Hij klinkt bijna als Alvin and the Chipmunks, maar het werkt enorm! Ook mooi is dat de muziek sonisch elk laatste woord uit de gezongen strofes door lijkt te krassen.”

MK: “Aaaah, Erotic City! Nóg zo’n topfavoriet van me, en niet eens als b-kantje. Sowieso briljant. Het verhaal gaat dat hij dit schreef nadat hij een concert van George Clinton in Minneapolis had bijgewoond, en het bedoelde als ode aan Clinton en zijn P-funk. Het verklaart waarschijnlijkde ultrazware en extreem hoge stem, dat je ook veel in P-funk hoort -weliswaar gezongen door meerdere mensen in plaats van één persoon die zijn stem heeft gemanipuleerd. Erotic City is volgens mij ook de eerste keer dat Prince op die manier experimenteert met zijn stemgeluid. Het heeft me altijd tot de verbeelding gesproken; inzingen op een band die twee keer zo snel of traag loopt, en daarna op normale snelheid afspelen. En is het niet het eerste nummer ooit waarop Sheila E. als vocaliste te horen is? Anyway, ik blijf het een geniaal nummer vinden. Het pompt, het broeit, het laat je kriebelen in je onderbuik en je op zoek gaan naar die plek die zo heet.”

EK: “Zou goed kunnen qua Sheila! Camille-track Shockadelica er direct na is ook fijn. Naar verluidt een steek onderwater naar The Time-gitarist Jesse Johnson die met een gelijknamig album kwam in dezelfde periode. De speelse maar dwingende groove is voor mij onweerstaanbaar om exact dezelfde reden dat ik Feel U Up zo fijn vind. Dat Camille-album had er van mij best mogen komen!”

MK: “Voor mij ook zeer zeker. Ik vind het enorm jammer dat hij het nooit als zodanig heeft uitgebracht. Ja, de meeste tracks hebben uiteindelijk hun weg naar buiten weten te vinden, maar het maakt het allemaal wat versplinterd. Al die tracks op één album, en je had een coherent en consistent geheel, meer dan welk album ook. Want het past qua stijl allemaal zeer goed bij elkaar, stevig met elkaar verlijmd door de vervormde stem van Prince. Shockadelica was op Camille een van de sterkste tracks, en ik vind het nog steeds te gek. Mede ook door dat verhaal dat het een steek naar Jesse Johnson was. Het schijnt dat Prince het album hoorde, merkte dat er geen titeltrack was, en doodleuk Shockadelica opnam met de opmerking ‘I’ll show him how it’s done.’ Prachtig!”

EK: “Grappig is dat Irresistible Bitch in feite ook had kunnen passen op dat album, daar de basis in 1981 is gelegd tegelijk met de oer-versie van Feel U Up. Dat hoor je er wel enigszins nog aan af, maar Wendy en Lisa geven het door hun bijdrage een enorm andere klankkleur. Toch jammer dat deze compilatie niet is aangegrepen om de twee – nu verdeeld over respectievelijk Partyman en Let’s Pretend We’re Married – alsnog te koppelen. De humor in dit nummer blijf ik aanstekelijk vinden. ‘Hell if I know why I let U drive my car / Don’t I know that walking won’t get me very far?’

PP_Hits2_cdMK: “Persoonlijk vind ik de oer-versie van Irresistible Bitch net iets toffer dan de uiteindelijke versie omdat het zo rauw klinkt, al vind ik de funk en de belgeluiden in de ‘Wendy and Lisa versie’ wel heel fijn. Die oerversie is natuurlijk weinig meer dan een demo, maar het legt wel de basis voor bijvoorbeeld -inderdaad- Camille. Leuk dat jij Feel U Up en Irresistible Bitch als koppel ziet. Dat begrijp ik, heb ik ook. Maar ik heb het misschien nog wel meer met Irrestistible Bitch gekoppeld aan Possessed, dat tijdens de Purple Rain-tour altijd samen werd gespeeld. Ik kan de eerste eigenlijk niet horen zonder de andere. Maar dat heeft misschien te maken met het feit dat ik zo vaak naar opnames van Purple Rain-shows heb geluisterd.”

EK: “Ik dan weer niet, ben niet zo dol op die tournee. Volgende track Scarlet Pussy is een Camille-track die me niet zo veel doet. Het is een degelijk funknummer, maar als b-kant van I Wish You Heaven vond ik ‘m niet heel passend en hier voelt het nummer ook niet helemaal op zijn plek. Ik kan maar lastig uitleggen waarom. Geldt overigens ook voor La, La, La, He, He, Hee. Naar verluidt geschreven nadat Sheena Easton Prince had uitgedaagd om van zoiets lulligs een liedje te maken. Wel erg fijn vind ik de blazers op dit nummer, die geven het de typische 1987/1988-sfeer die ik wel kan waarderen.”

MK: “Beide nummers vind ik eigenlijk wel te gek. Scarlet Pussy doet door zijn lome beat, loodzware bas en vervormde stemmen weer denken aan P-funk, en ik beschouw het altijd een beetje als tegenhanger van Parliaments Atomic Dog. En laat nou juist dat spel tussen hondjes en, eh, poesjes onderwerp zijn van Scarlet Pussy én La, La, La, He, He, Hee, haha. Ik weet niet of het toeval is, maar ik vind het wel grappig dat deze twee, in tegenstelling tot Feel U Up en Irresistible Bitch, wel aan elkaar vast hangen op de schijf. Waar Scarlet Pussy dan topzware funk is, is La, La, La, He, He, Hee lichtvoetiger en frivoler. Die blaffende hond op de beat vind ik te gek, en wat je zegt, de blazers zijn geweldig hier.”

EK: “Dat zeker en die link had ik niet gelegd. Dat maakt ze voor mij nu wel iets toffer. Vanaf dit punt is The B-Sides overigens vrijwel alleen nog maar essentieel. Beginnend met het fenomenale She’s Always In My Hair. Een lief liedje dat alles in zich heeft om een klassieker te zijn. Hartverwarmende tekst, leuke grapjes (Prince zingt ‘even if I hit the wrong notes’ en laat prompt een bewust steekje vallen), mooi gitaarwerk. Geen wonder dat het een fanfavoriet is.”

MK: “Man, dat nummer is ook zo goed. En gewoon als b-kantje gebruikt. Waanzinnig, dat je zó veel materiaal hebt dat zó goed is dat je er geen ruimte voor hebt op een album, en dus niet als single kan gebruiken. Gaat She’s Always In My Hair niet over Jill Jones? Dat is wat ik althans begrepen heb. Geen idee waarom, waren ze ooit geliefden of was zij verliefder op hem dan hij op haar? Er zal een reden moeten zijn dat hij een liedje aan haar wijdt -en dan ook wat voor een! Die kadans, dat doet denken aan die van Strange Relationship. Die knallende gitaren en meeslepende melodie. Wat je zegt, essentieel als de pest.”

EK: “Dat wist ik niet over Jill Jones. Ze bleef wel altijd in zijn inner circle hangen in de 80s, waar anderen kwamen en gingen. Interessante info! Persoonlijke favoriet is 17 Days, ooit weggestopt als b-kantje van When Doves Cry. Tegen zo’n magistrale a-kant is niet op te boksen natuurlijk. Veel mensen zullen hun plakje vinyl niet eens hebben omgedraaid. Toch is het zeker zo sterk is als de a-kant. Het nummer was aanvankelijk bedoeld voor Vanity 6 en werd opgenomen met Brenda Bennett op zang. In januari 1984 werd de track opnieuw opgenomen, ditmaal met behulp van Wendy en Lisa. 17 Days is officieel de eerste track die onder de vlag ‘Prince and the Revolution’ is uitgebracht. De track koppelt het kenmerkende en uitermate dansbare jaren ’80-geluid van Prince aan een tekst vol hartezeer. Opvallend is dat uit die tekst blijkt dat het nummer eigenlijk ook eigenlijk nooit voor Prince zelf bedoeld was. De hoofdpersoon mijmert in de track over zijn liefje die al zeventien dagen en nachten bij ‘m weg is en waarschijnlijk nu met een ander ligt te vozen. Waarbinnen de zinsnede ‘But all I’ve got is two cigarettes/ and this broken heart of mine’ zit verwerkt. Prince is geen roker (niet in het openbaar tenminste) en laat zich in zijn teksten doorgaans nooit uit over het eigen gebruik van dergelijke genotsmiddelen. Neemt niet weg dat ook het ‘in karakter’ zingen hem prima af gaat. 17 Days is een perfecte popsingle. Alleen… het was een b-kant.”

MK: “En daarmee weer een goed voorbeeld van hoe briljant Prince was in de periode 1984-1987. Met zoveel fantastische nummers die omwille van wat voor reden dan ook -niet passend binnen concept van een album, niet de juiste sfeer, whatever- werden ‘gedegradeerd’ tot b-kantje, dan ben je een grote, hoor! Maar laten we blij zijn dát hij nummers als 17 Days als b-kantje gebruikte, ze zijn daarmee in ieder geval uitgebracht en niet in The Vault beland. Overigens: mooi verhaal, dat het eigenlijk voor Vanity 6 bedoeld was, en dat Brenda Bennett het zou zingen! Ik kan me er maar weinig bij voorstellen hoe het uit haar mond zou klinken, en misschien maar beter ook, want Prince heeft het zich wel volledig eigen gemaakt. Dat hij niet rookte, doet weinig af aan de geloofwaardigheid van de tekst, of beter, het gevoel van het nummer. Ik bedoel, hij heeft zich waarschijnlijk ook nooit bezat met Banana Daquiri’s om Another Lonely Christmas te kunnen schrijven.”

EK: “Heh, da’s waar! Het bluesy en door de piano gedreven How Come U Don’t Call Me Anymore? had ook een kneiter van een hit kunnen zijn als het niet was weggestopt op de achterkant van 1999. Alicia Keys maakte dat goed met haar cover. Het valt me wel op dat Prince veel liedjes waarop vrouwen hem negeren weg heeft gezet op b-kantjes. Of het nu Gotta Stop (Messin’ About) is of 17 Days of deze. Als Prince op het eind gilt en smacht, benadert dit nummer de perfectie.”

MK: “Eens. En ook al is het weggestopt als b-kantje, hij heeft het tijdens de Purple Raintour elke avond gespeeld volgens mij. En daar was het een bona fide publieksfavoriet, wat lekker werd uitgebuit door Prince door een een verleidelijk vraag-en-antwoord spelletje van te maken. Wat je zegt, How Come U Don’t Call Me Anymore? had een hit mogen, nee, móeten worden. Dat Alicia Keys er mee scoorde, is dan tof, maar ik vind haar versie alles missen dat Prince’ versie zo geweldig maakt: dreiging, diepte, emotie en vooral een intense, vlammende uitvoering.”

EK:Another Lonely Christmas lijkt op het eerste gehoor ook op een liedje waarin Prince gedumpt is. Pas op het eind blijkt dat zijn lief is overleden. Muzikaal wellicht iets te pompeus (een beetje vergelijkbaar met The Ladder, vind ik altijd), maar een klassieke b-kant die minstens zo goed (eigenlijk zelfs beter) is als a-kant I Would Die 4 U.”

MK: “Ik vind het een nummer dat Lenny Kravitz zo op een van zijn albums zou kunnen zetten, het doet wel een beetje denken aan een Kravitz-nummer. Zij het dat het 5 jaar eerder verscheen dan Lenny’s debuutplaat. Maar wat je zegt, het is een klassiek b-kantje met een verrassend onderwerp.”

EK: “Een buitencategorie op deze verzamelaar is God. Hiervoor geldt dat het een vreemde eend is ten opzichte van de a-kant (Purple Rain) maar ook ten opzichte van de rest. Het nummer kent niet echt een sterke melodielijn of een herkenbaar refrein, maar verdorie… Vocaal is dit echter een van de meest imposante tracks die Prince ooit opnam. Prince gilt, piept, gromt, krijst en alles er tussenin. Beluister dit nummer met een koptelefoon en de meerdere lagen duizelingwekkende stemacrobatiek doen je sidderen.”

MK: “Pfff, echt hè? Niet normaal, wat Prince hier uit de kast trekt. Wat ik altijd opvallend heb gevonden, is dat de instrumentale versie diende als ‘love theme’ voor de film Purple Rain, in de scène waarin hij de liefde bedrijft met Apollonia. En dan de vocale versie horen, met zijn zwaar religieuze thema, is bijna niet te rijmen met elkaar. Desalniettemin is God inderdaad vooral vocaal geweldig indrukwekkend. Kippenvel in het kwadraat. Overigens vind ik het niet zo’n vreemde ten opzichte van Purple Rain, hoor. Purple Rain gaat over de reiniging van de ziel, de catharsis, en is ook nogal religieus getint te noemen. Dat daar God achteraan komt, past dan des te beter, vind ik.”

EK:4 The Tears In Your Eyes had een mooie afsluiter geweest. Het is namelijk het nummer waarnaar Prince in opener Hello naar refereert.”

MK: “Ha, inderdaad zeg, dat was mooi geweest! Je zou de curator moeten worden van het eventueel nog uit te brengen materiaal van Prince, haha. Je zou er goed lijn in kunnen brengen -die op de hele verzamelaar een beetje ontbreekt.”

EK: “Laten we hopen dat een toekomstige curator dat goed kan! Opvallend genoeg is niet de versie die op het We Are The World-album staat gebruikt, maar de liveversie die tijdens Live Aid is uitgezonden. Ik vind het een mooi nummer en in deze versie vind ik het fraai dat de altijd zo zelfverzekerde Prince niet helemaal stevig in het zadel zit. Je hoort ‘m samen met Wendy en Lisa af en toe weifelen en dat is mooi.”

PP_Hits3_cdMK: “Ja, dat is inderdaad mooi. Het maakt het nog oprechter dan het al is. Eigenlijk schandalig dat Prince zoveel gezeik kreeg met dat We Are The World gedoe als je dan dit er voor terugkrijgt. Al was het eerlijk gezegd ook niet echt subtiel van hem om lekker te gaan feesten na de Grammy’s terwijl de volledige muziek-scene in een studio iets goeds aan het doen waren. Maar afijn, neemt niet weg dat 4 The Tears In Your Eyes iets speciaals is, en opvallend genoeg wéér een religieus getint nummer. Alsof hij in extremis wilde bewijzen dat hij niet de sex-sater was waar velen hem voor aanzagen.”

EK:Power Fantastic was destijds een bootlegfavoriet en ‘nieuw’ op deze cd. Ik vind het na al die jaren nog steeds prachtig. Dit is Prince met The Revolution (of in ieder geval Wendy en Lisa) op volle sterkte en het had zo op Parade gepast. Het ademt een jazzy en enigszins donkere sfeer en het zijn de naar Miles Davis gemodelleerde blaaspartijen van Atlanta Bliss die hier de sfeer bepalen, terwijl de fluit van Eric Leeds er als een fladderend vogeltje omheen dartelt. Had een klassieker kunnen zijn, maar blijft ook in deze vorm bijna een ‘after thought’.”

MK: “Ja, dit is er ook zo een waarvan ik nooit, echt nooit heb begrepen waarom hij dit niet heeft uitgebracht. Het is volgens mij ook nooit overwogen, ik heb het op geen enkele configuratie van bijvoorbeeld Dream Factory of Parade gezien. Misschien omdat het niet paste binnen een geheel? Hoe dan ook, blij dat het uiteindelijk hierop zijn weg vond, want Power Fantastic vind ik, eh, fantastisch. Misschien wel het beste dat Prince samen met The Revolution heeft gedaan. En wel hierom: omdat het een live opname is die in één take is opgenomen. En dan niet in dezelfde ruimte. Prince’ toenmalige engineer heeft ooit beschreven dat ze in de kelder van Prince’ huis een nieuwe opnameconsole moest plaatsen. Ze verbond die onder andere aan de piano die in de kamer er recht boven stond. Om alles te testen, was The Revolution op gegeven moment aanwezig en repeteerden op verschillende nummers, waaronder Power Fantastic. Prince besloot deze op te nemen, de leden van The Revolution stonden in verschillende ruimtes, Lisa Coleman zat achter de piano, en Prince naast de console achter de microfoon, half verscholen achter een gordijn. Niet iedereen kon elkaar dus zien. De band telde af, zette in en knalde in die ene take het volledige nummer op band. Waarbij Susan Rogers opmerkte dat ze vlak bij Prince zat en alleen hem de vocalen hoorde inzingen terwijl hij met zijn rug naar haar toe stond. Naar eigen zeggen vond ze dit het meest bijzondere en intieme moment dat ze gedurende haar werk voor Prince mee had gemaakt. En The Revolution had zelf ook kippenvel, zo waanzinnig vond de band het dat ze zó op elkaar ingespeeld waren dat ze het in één keer wisten te ‘raken’. Ook al is Power Fantastic op zichzelf een heerlijk nummer, dat verhaal geeft er voor mij zó veel meerwaarde aan, dat het er nog specialer van wordt.”

EK: “Prachtig verhaal! Wordt de track alleen maar mooier van. Als geheel vind ik The B-Sides gewoonweg fantastisch. Hoewel er enkele zwakke broeders tussen zitten, is het een erg sterke verzameling liedjes die vooral goed laten horen hoe sterk Prince in de jaren ’80 was. Want als je zulke liedjes degradeert tot restmateriaal omdat je albums al vol zitten met nog meer goede nummers, dan ben je een hele grote!”

MK: “Puur en alleen afgaand op The B-Sides, heb ik daar niks aan toe te voegen. Een fantastische verzameling geweldige liedjes. Waarvan het natuurlijk mindblowing is dat ze nota bene als b-kantje zijn verschenen!”

PP_016_Hits_albumThe Hits 1

  1. When Doves Cry
  2. Pop Life
  3. Soft And Wet
  4. I Feel For You
  5. Why You Wanna Treat Me So Bad?
  6. When You Were Mine
  7. Uptown
  8. Let’s Go Crazy
  9. 1999
  10. I Could Never Take The Place Of Your Man
  11. Nothing Compares 2 U
  12. Adore
  13. Pink Cashmere
  14. Alphabet St.
  15. Sign “O” The Times
  16. Thieves In The Temple
  17. Diamonds And Pearls
  18. 7

The Hits 2

  1. Controversy
  2. Dirty Mind
  3. I Wanna Be Your Lover
  4. Head
  5. Do Me, Baby
  6. Delirious
  7. Little Red Corvette
  8. I Would Die 4 U
  9. Raspberry Beret
  10. If I Was Your Girlfriend
  11. Kiss
  12. Peach *
  13. U Got The Look
  14. Sexy M.F.
  15. Gett Off
  16. Cream
  17. Pope *
  18. Purple Rain

The B-Sides

  1. Hello
  2. 200 Balloons
  3. Escape
  4. Gotta Stop (Messin’ About)
  5. Horny Toad
  6. Feel U Up
  7. Girl
  8. I Love U In Me
  9. Erotic City
  10. Shockadelica
  11. Irresistible Bitch
  12. Scarlett Pussy
  13. La, La, La, He, He, Hee
  14. She’s Always In My Hair
  15. 17 Days
  16. How Come U Don’t Call Me Anymore
  17. Another Lonely Christmas
  18. God
  19. 4 the Tears In Your Eyes
  20. Power Fantastic

Release: 14 september 1993
Hoogste albumlijstnotering in Nederland en België: 10 (NL) | 40 (BE)
Waardering: ****
Essentiële nummers: Hello, Erotic City, 17 Days, She’s Always in My Hair, God, How Come U Don’t Call Me Anymore, Shockadelica, Power Fantastic

The Hits/The B-Sides luisteren of kopen:
Tidal | Spotify | Bol.com

Een gedachte over “The Hits/The B-Sides (1993)

Geef een reactie