Come (1994)

Na de release van The Hits/The-B-sides in 1993, was de relatie tussen Prince en diens platenmaatschappij Warner dusdanig bekoeld dat er een periode met een uitermate rommelig releaseschema aanbrak. Het maakte dat veel Prince-albums in die tijd tussen wal en schip vielen. het in 1994 uitgebrachte Come is expliciet de laatste als ‘Prince’, die zichzelf dood had verklaard. Het artwork is symbolisch voor de uitvaart, zo valt uit de binnenhoes op te maken. Come is typisch zo’n in de vergetelheid geraakt album door alle consternatie in de 90s. Terecht?

MK: “Goed, dit gaat een leuke worden. Want de periode vanaf dit album vond ik een uitermate warrige. Door Prince’ ruzie met Warner Bros. werd Come uitgebracht op Warner, en wilde Prince -onder zijn nieuwe naam PP_logo_small– vlak na de release van Come op zijn eigen NPG Records-label The Gold Experience uitbrengen.”

EK: “Inderdaad, ik herinner me nog goed hoe ingewikkeld het was om Prince’ (oh, pardon PP_logo_small’) strapatsen te volgen waren in de periode na 1993. Zeker in een tijd zonder 24 uur per dag beschikbaar internet (amper voor te stellen) kwam alle informatie overal en nergens vandaan en werd het er niet overzichtelijker op. Het Paisley Park-label had opgehouden te bestaan, The Most Beautiful Girl In The World was een hit in eigen beheer en vervolgens zaten er meerdere projecten in de pijplijn, zelfs The Black Album werd later dat jaar ineens uitgebracht.”

MK: “Het ingewikkelde aan die kwestie is niet dat genoemde albums inderdaad op die manier werden uitgebracht, en ook niet dat daar uiteindelijk ongeveer een jaar tussen zat. Nee, deze periode was zo complex omdat er van zowel Come als The Gold Experience verschillende configuraties bestaan, en dat bijvoorbeeld op Come in de diverse configuraties nummers staan die uiteindelijk op The Gold Experience belandden, en vice versa. Zo bevatte één van de configuraties van Come niet eens de titeltrack, maar wel nummers als Interactive en Endorphinmachine. Warner Bros. wilde begrijpelijkerwijs monsterhit The Most Beautiful Girl In The World op Come hebben. Maar in de volgende configuratie had Prince Interactive en Endorphinmachine eraf gehaald (die, zo redeneerde Prince, immers als PP_logo_small waren opgenomen en dus uiteindelijk op The Gold Experience thuishoorden), de titeltrack in weer een andere versie teruggezet en het recentelijk opgenomen Letitgo toegevoegd. Warner Bros. vroeg om meer aanpassingen, maar Prince weigerde. Uiteindelijk kon Warners niet ander dan Come maar uit te brengen in de laatste configuratie. Pfff. Bent u er nog?”

EK: “Nipt, ik focus me voor nu gewoon maar op het album zoals het er is. Dat is het uitgangspunt van onze herbeluisteringen. Al vind ik het gehannes uit die periode wél mateloos interessant. Sterker nog, misschien is dit wel de meest spannende periode in Prince’ loopbaan. Niet zozeer muzikaal, maar wel carrièretechnisch.”

MK: “Toch heeft het ook muzikaal zijn weerslag. Het werd er als fan niet eenvoudiger op om te volgen waar Prince mee bezig was. Kun je nagaan hoe het overkwam op de ‘casual fans’. Al die verwarring kwam de kwaliteit van de laatste albums die Prince uitbracht onder de vlag van Warner Bros. niet altijd ten goede. Temeer omdat Prince die albums beschouwde als ‘contractuele verplichting’ om zijn verbintenis met het label uit te dienen, en dat hij deze naar eigen zeggen vulde met materiaal dat bedoeld was ‘4 private use only’. Come is echter de laatste Prince-cd voor Warner Bros. met nieuw of recentelijk opgenomen materiaal.”

EK: “Als Prince tenminste, zijn geboortejaar 1958 en ‘sterfjaar’ 1993 staan pontificaal op de cover. Wat mij betreft is The Gold Experience de écht laatste met relatief nieuw materiaal. Al heb ik nooit begrepen dat deze onder de PP_logo_small-vlag is uitgekomen, hij had de symboolnaam toch aangenomen om daarmee onder de contractuele verplichtingen uit te komen?”

PP_ComeMK: “Het is gewoon een grote onoverzichtelijke brei in die periode. Te beginnen met de titeltrack. Ook geen eenvoudige. Ik kan me nog herinneren dat Martijn Krabbé in 1994 tijdens zijn radioshow bij de TROS op gegeven moment een live concert van Prince in Paisley Park uitzond, of althans delen ervan. Overigens is dit het concert dat bij verzamelaars bekend raakte als The Beautiful Experience. Hoe dan ook, Krabbé wisselde nummers van het concert af met op dat moment onuitgebracht studiomateriaal. Waaronder een versie van Come – te horen als onderdeel van Perfect Unreleased Prince 2 – in een meer uptempo versie die Prince spraakzingend laat horen. Hij klinkt hier haast onderkoeld en afstandelijk. Wat voor een nummer over het vrouwelijk orgasme en Prince die dat bij zijn bedpartner bewerkstelligt dan wel tamelijk apart te noemen is. De versie die Krabbé draaide, zo bleek, versie nummer vijf die Prince opnam. En nog was Prince niet klaar, want -waarschijnlijk om Warner Brothers te narren, nam hij het nummer helemaal opnieuw op met een volledig ander arrangement en ‘gevoel’.”

EK: “Wat bij betreft is dát de ultieme versie van Come. Met dat funky zoemende basloopje en een spookachtige, mysterieuze synthesizerpartij. Fantastisch nummer, juist om die onderkoelde afstandelijkheid die jij noemt. Sinds kort overigens ook op YouTube te vinden.”

MK: “Wat een verschil met de uiteindelijke Come, een midtempo R&B/funk suite vol blazers van meer dan 11 minuten. Persoonlijk vind ik de versie ervoor ook interessanter, maar deze heeft ook zeker z’n momenten. De verschillende delen bijvoorbeeld, die zijn tamelijk synoniem aan de fases van een vrijpartij: voorspel, coïtus, climax, naspel -en weer opnieuw beginnen. Onderwijl zingt Prince onverbloemd en vol bravoure over hoe hij haar wil laten klaarkomen en hoe hij dat wil doen: ‘When I lay U down I’m gonna tell U what 2 feel / Don’t be surprised if I make U my daily meal / Lickin’ U inside, outside / All sides, up and down / With my tongue in the crease, baby I go ‘round / When I go down, down, down…’ En beschrijft hij op onnavolgbare wijze hoe hij het liefste komt:

‘Like a splendid, open ended
Celibate friend
Pretending not 2 know it
When I blow it in your eyes
Like a strawberry, chocolate, Fender Jazz, mashed potato, fuzztone
All over your thighs…’

Geen idee wat hij precies bedoelt, maar ik vind het reuze knap allemaal, haha! Maar volgens Prince is alles wat hij bij zijn bedpartner doet bedoeld om de anderen vóór hem te doen vergeten: ‘All it means it that the one that come before me never made U come’. Alstublieft. Zoals gezegd is de uiteindelijke Come een R&B/funk nummer. Als je de oorspronkelijke versie(s) niet kent, is het een fijne versie, maar niet zo ontzettend spannend. En soms zelfs tenenkrommend, zoals wanneer Prince bij de regel ‘don’t cough or sneeze’ ook echt een vrouw (Mayte?) laat kuchen en niezen. Pfff. De blazers daarentegen zijn wel geweldig, zowel samen als solo. Maar ik mis de quirkiness van de andere versie.”

EK: “Wat ik jammer aan het nummer vind is dat het er allemaal té dik bovenop ligt. Inderdaad al die segmenten die jij noemt en méér. Het gaat maar door, en door… Expliciet tot in de kleinste details, maar daardoor in het geheel niet opwindend meer.
Inclusief een (vroegtijdige) zaadlozing van zijne kleine geiligheid ergens halverwege het nummer, die jij net tekstueel aanhaalt. Volgens mij schiet de boel eerst in het oog van de dame in kwestie en drupt het daarna over haar dijen uit. Subtiel is het allemaal niet. Dat is voor mij het manco van het nummer. Zeker neergezet op de goedkoop klinkende muzikale begeleiding, wil het nergens opwindend worden. Het doet eerder denken aan een foute softporno die men vroeger nog wel eens in de late uurtjes bij Veronica uitzond. Waar die andere versie alleen muzikaal al een aanslag pleegt op de onderbuik.”

PP_SpaceMK: “Bij Space heb ik altijd een gemengd gevoel gehad. Onder andere doordat dat ik nooit zo goed begrepen heb waar het nummer over gaat. En nog steeds vind ik het lastig te vatten. Want ondanks wat de titel doet vermoeden, gaat het volgens mij helemaal niet over de ruimte -als in deep space waar onze planeet en al die andere in rondzweven. Dat denk ik ten eerste vanwege een linguïstisch dingetje. Prince zingt in het refrein, voor zover je dat zo kunt noemen, over ‘the space’. In het Engels wordt ‘de ruimte’, dus die waar de planeten in rondzweven, nooit ‘the space’ genoemd, maar ‘space’. Zonder lidwoord dus. Maar als het dan niet díe ruimte is, welke ruimte is ‘the space’ dan wel? De ruimte waarin je je bevindt als je een transcedente ervaring beleeft, in nog net niet een andere dimensie, maar wel ‘ergens’ waar tijd niet bestaat? De materieloze ruimte waar volgens Prince ‘Where the souls go / Where the tears flow / Where the love grows’? Ik ben er nog steeds niet uit, al neig ik naar het laatste.”

EK: “Volgens mij probeert Prince het maximale uit het begrip ‘space’ te halen door er bewust ‘the’ voor te zetten. Zelf heb ik het altijd geïnterpreterd als afstand tussen hem en zijn (potentiële) geliefde. ‘If u and I were just ten feet closer / Then I’d make u understand’, er zit dus ruimte tussen hem en haar.

MK: “Maar als dat dan zo is, waarom horen we dan de stem van de kapitein van een ruimteschip?”

EK: “En een bezongen droom over een tripje naar Mars… Ik denk dat dit echt het rekken van het ‘space‘-begrip is.”

MK: “Maar goed, hoe zit het muzikaal? Ook hierbij heb ik gemengde gevoelens. Aan de ene kant hoor ik genoeg interessants. De zachte koortjes bijvoorbeeld, of de basloopjes, met noten op precies de juiste plekken, en ook de ijle, zweverige sfeer spreekt me wel aan. Maar aan de andere kant is het net allemaal niet interessant genoeg, teveel belegen R&B en weinig avontuurlijk geprogrammeerde drums.”

EK: “Misschien zit daar ook wel weer ‘the space’ verstopt? De ijle sfeer die jij noemt past wel, al ben ik het eens dat het muzikaal een weinig avontuurlijk geheel is.”

MK: “Na Space lijkt de dromerige sfeer zich nog even voort te zetten, als we over het geluid van een branding Prince iets dat op een gedicht lijkt bijna fluisterend horen citeren. Maar plots knalt Pheromone er behoorlijk in, met zijn metaal-achtig, bijna industrieel klinkende beat. Sowieso doet het nummer tamelijk industrial dance-achtig aan. En tamelijk geniaal is het ‘gezoem’ dieper in de mix, dat bij nader gehoor Prince zelf blijkt, die zichzelf gesampled, al heb ik geen idee wat hij zingt.”

EK: “Er vallen her en der wat gaten in de gezongen tekst en dan kan je ‘fuckin’ around (?) make a nigga wanna die’ opmaken in die achtergrondsample. Er zit nog iets voor en het ‘fuckin’ around’ weet ik niet helemaal zeker. Maar dat ‘make a nigga wanna die’ ben ik vrij zeker van.” *update* Vriend van ons blog René Steenbergen geeft uitsluitsel geeft ons de tekst: ‘Pheromone makes a nigga wanna go crazy, going down makes a nigga wanna die’

MK: “Dit alles geeft het ook een wat dreigende en donkere sfeer, die me eigenlijk wel bevalt. Net als de teksten, die even dreigend en donker zijn en gaan over SM en bondage (‘All my vital signs go up a couple of notches / When he unties her and she runs 2 the open door / He trips and grinds her (grinds her) /Right there all on the floor / She so close I can touch her’), over de wat extremere vormen van onderwerping (‘Her eyes are closed but there’s no penetration / He just makes her point the pistol 2 his nose / While he masturbates and now I see a tear / Heading down towards her smile’) -en zelfs een heel klein beetje snuff, al vindt Prince dat ‘what happens next it all depends upon your style’. Een nieuwe ‘vorm’ van sexuele beleving, SM, onderwerping, mogelijk écht extremer, het is wel eventjes andere koek dan de bedreven, soms macho, maar vaak ook empatische lover zoals Prince zich op veel liedjes manifesteert. Niet dat ik zelf liefhebber ben, maar Pheromone vormt vanwege zowel de killige en duistere sfeer als het onderwerp een voor mij interessant nieuw hoofdstuk aan het canon van Prince toe.”

EK: “Eens hoor, inhoudelijk zeker. Muzikaal is het dan weer geen volledig nieuw palet, wel wat donkerder ingekleurd inderdaad en dat is erg tof. Overigens, de synthpartij die je hier hoort sluit erg mooi aan op niet gebruikte versie van Come. Die nummers horen wat mij betreft duidelijk bij elkaar. Zeker op hoog volume als de bassen goed uitkomen, is dit een machtige track.”

MK: “Dat geldt wat mij betreft niet voor Loose!, dat begint met waarschijnlijk Prince’ meest bizarre manier om een nummer te openen. De bijna hysterische ‘1-2-3-4!’ zet direct de toon voor een staaltje techno dat Prince niet goed past. Acid-achtige synths stuiteren alle kanten op, begeleid door een straffe beat. Het lijkt wel een flipperkast, en ik word er hypernerveus van. Sorry, ik kan er helemaal niets mee. Prince en techno, da’s net zo’n goeie combinatie als Bono die gaat rappen. Een geheid skipmomentje.”

PP_Come_pressEK: “Nee joh, ik vind het juist een fantastisch nummer. Goed, muzikaal zijn er artiesten die dit genre veel beter beheersen, maar ik wordt hier altijd wel erg vrolijk van. De gitaren er in zijn lekker agressief, al zijn beide solo’s vrijwel identiek. Alleen die wat schelle zang is niet iets wat ik heel fijn vind. Hier had een onderkoelde stem overheen moeten zitten voor het contrast. Ik vind het trouwens erg koddig hoe op het eind het afsluitende ‘cool’ er duidelijk in is gemonteerd. Wat wil hij daarmee zeggen? Het nummer was van oorsprong bedoeld als dansnummer in de Glam Slam Ulysses dans/theatershow en dat hoor je er vanaf. Hier is het dance/electrodeel nog wat harder aangezet. Ik zet het graag hard dit.”

MK: “Mij niet gezien, maar Papa daarentegen is er eentje voor op repeat. De eerste keer dat ik het hoorde, zat ik ademloos te luisteren naar het relaas van een kind dat wordt mishandeld door zijn vader. Toendertijd maakte ik niet de link naar Prince zelf, ook niet vanwege het regeltje ‘Don’t abuse children or else they’ll turn out like me’. Ik dacht altijd dat het verhaal van het kind en de vader dat er aan vooraf gaat fictiever was dan dat het waarschijnlijk in werkelijkheid is. Ik denk namelijk dat het wel degelijk over Prince gaat, al is het natuurlijk de vraag of het ook echt 100% accuraat en waargebeurd is. Desondanks is het een uitermate beklemmend nummer, ook muzikaal. Daar dragen onder andere de donderwolken aan bij, maar vooral de algehele sfeer is haast angstaanjagend. Ook omdat Prince in parlando maar uitermate onderkoeld het relaas doet, op de emotionele uitbarstingen na. Koude rillingen, ook nu weer. Maar gelukkig gloort er hoop, zo blijkt als Prince ‘andere’ mishandelden een steuntje in de rug geeft:

‘Fair 2 partly crazy, deep down we’re all the same
Every single 1 of us knows some kind of pain
In the middle of all that’s crazy, this 1 fact still remains
If U love somebody, your life won’t be in vain
And there’s always a rainbow, at the end of every rain’

EK: “Ik heb me ook altijd afgevraagd hoe dat nou precies zit. Wat je hier ook hoort is dat de vaderfiguur op het eind een pistool tegen het hoofd zet. Dat (de zelfmoordpoging van een vader) komt ook terug in de Purple Rain-film. Is dit fictief of heeft Prince’ vader John L. Nelson ook ooit een poging gedaan? Nee toch? Mishandeling komt ook al terug in het autobiografische The Sacrifice Of Victor. Was het wellicht Prince’ stiefvader? Prince ging niet voor niets vroeg het huis uit. We zullen er waarschijnlijk nooit een antwoord op krijgen, maar dit nummer is een juweeltje inderdaad. Vooral ook vanwege het door jou genoemde einde dat de zon laat doorbreken na een beklemmend eerste deel.”

MK:Come blijkt ineens een nogal ‘zwaar’ album, want na kindermishandeling stipt Prince in Race racisme aan. En het moet gezegd, op het eerste gehoor lijkt het niet dat Prince nogal rake dingen zegt, met hoe weinig woorden ook. Je denkt naar grommende funk met goed gemikte jabs van blazers te luisteren, en je denkt dat Prince racisme met simplistische oneliners aankaart (‘Cut U, cut me, both the blood is red’) maar het gaat wel even een stukje dieper dan dat:

‘Of all the things that base a rhyme
How is it that U everytime
Regurgitate the racist lines that keep us apart?
Thank God this ain’t Monopoly
U’d make us all go back 2 start’

Pak aan, white suprematists! Dat komt wel even beter aan dan Prince’ eerdere politiek getinte statements, zoals Ronnie, Talk To Russia.”

EK: “Ook hier weer duikt trouwens de uitdrukking ‘the space’ op. Ditmaal de ruimte waarin mensen zich begeven. Het nummer stelt ook vragen die wel tot nadenken stemmen. Want tegen het eind geeft Prince aan dat het misschien beter is om kinderen geen geschiedenisles te geven over rassenscheiding en over het waarom verschillende mensen strijd hebben met een ander. ‘I don’t wanna know | Why those before us hated each other | I’d rather believe they never did…’ Naïef? Of juist een gouden idee? Zouden de verschillen minder groot zijn als er een generatie opgroeit zonder die ballast van voorgaande generaties? Ik heb er een hard hoofd in. Kinderen zijn hard en mensen van nature polariserend. ‘Wij tegen die anderen’. Zodoende zijn er altijd wel buitenbeentjes om los op te gaan. Is het niet de kleur van hun huid of een land van herkomst, dan wel de kleur van het haar, religie, een bril, rare tanden of verzin het maar… Toch, interessante gedachtengang.”

PP_Come_backMK: “Is de algehele sfeer van het album nogal donker, grappig genoeg blijkt het nummer dat de titel Dark draagt niet te gaan over een zwaarmoedig onderwerp als dat van Papa en Race. Het is een liedje over een man (Prince?) wiens hart wordt gebroken en ‘in het donker wordt gelaten’ door zijn lief. En dat alles wordt begeleid door ouderwets rokerige soul met blazers en orgel. Eigenlijk is daar alles mee gezegd, of alleen nog dat Prince af en toe ongemeen vilein uit de hoek kan komen: ‘U took my sex and my money / Took all my self esteem, yes U did / U had the nerve 2 think it was funny / I never knew a bitch so mean’. Voor de rest is Dark okee, maar niet meer dan dat. Weinig verrassend, maar wel prettig in het gehoor liggend.”

EK: “Ik beschouw het altijd als een stilte voor de storm. Even op adem komen en dan…”

MK: “Exact! Dan komt volkomen onverwacht Solo voorbij. Een bijna a-capella nummer, dat overigens als B-kant van Letitgo verscheen, met een getergd, haast desperaat zingende Prince over eenzaamheid. Absoluut adembenemend, hij weet van begin tot eind de aandacht muurvast te houden. De tekst is echter niet van Prince, maar van de hand van David Henry Hwang, die de moderne opera M. Butterfly had geschreven. Hwang en Prince kwamen met elkaar in contact over een mogelijke musical die Prince wilde maken. Naar verluidt vroeg Prince tijdens hun gesprekken of Hwang een tekst over verlies kon schrijven, om te gebruiken als gesproken interlude tijdens een ander nummer. Maar uiteindelijk koos Prince ervoor om de volledige tekst te zingen, en te gebruiken als stand-alone nummer. Het eindresultaat bezorgt me in ieder geval kippenvel, ook geholpen door regels als ‘And now U’re gone and I just wanna be still / So silent, I’ll just let my senses sleep’. Gewoonweg geweldig.”

EK: “Wat jij zegt! Fantastisch. Het einde is ook zo mooi, ook aansluitend op zijn recente naamwissel. Al zal dat niet bewust zijn gedaan door Hwang, die al in veel eerder stadion dit geheel schreef. ‘I’m so low, solo, my name is no-one’. Prachtig nummer, dat, net als een God of een Condition Of The Heart bijvorbeeld, laat horen hoe sterk Prince vocaal was.”

PP_LetItGoMK:Solo was een b-kantje van Letitgo. Dat nummer vind ik persoonlijk muzikaal niet heel boeiend. Weinig verrassende mid-tempo R&B en funk, die klinkt als Prince op de automatische piloot. Ja, het luistert lekker weg, de bas- en ritmegitaarpartijen zijn erg fijn, maar het doet me verder niet zo heel veel. Tekstueel daarentegen des te meer. Letitgo kun je beschouwen als zwanenzang van ‘Prince’ (het verklaart ook een beetje de toevoeging ‘1958-1993’ onder zijn naam op de cover), waarin hij min of meer terugblikt op zijn leven, gevoelens en attitude voordat hij PP_logo_small werd:

All my life this heart’s been under lock and key
My curtains were drawn there wasn’t nobody home
Trigger here, Trigger there – everybody’s high except 4 me
Better off dead if I couldn’t be alone

Dat was Prince, maar PP_logo_small wil dat niet meer, hij wil vanaf nu écht in plaats van fake, hij wil geen rol meer spelen maar zichzelf zijn:

But now I’ve got 2 letitgo
Lay back and let the vibe just flow
I wanna just letitgo
Lay back and let my feelings show
I’m ready 4 the real
Give me something I can feel

En ook al klinkt dat allemaal heel oprecht en nobel, bijna-wijlen Prince zou Prince niet zijn als hij Warner Brothers en diens promotiemachine nog even een trap na geeft: ‘Fourteen years and tears I’ve longed 2 sing my song / But a horse couldn’t drag your ass 2 put me on / But now I’ve got an army and we’re three million strong / This song will ring in your ears when we are gone’.”

EK: “Ik heb ook nooit gesnapt dat dit de single werd die het album moest verkopen. De tekst is prima, maar als je op de radio indruk wil maken moet er ook muzikaal iets spannends gebeuren. Dit kabbelt als de branding van de zee die op dit album vaker terugkomt. Ook een zwaktebod wat mij betreft is dat op dit album elk nummer een titel van één woord heeft. Letitgo is er duidelijk later aan toegevoegd en om dat concept vast te houden zijn de drie woorden aan elkaar geplakt. Flauw!”

MK: “In mijn optiek was Come van ‘Prince 1958-1993’ beter geëindigd met Letitgo. Want ook al is de cirkel die was begonnen met het voorspel van het titelnummer nu rond met Orgasm, het gaat muzikaal natuurlijk nergens over. Een heftig kreunende Vanity is te horen, aangemoedigd door Prince. De overstuurde gitaarpartij er overheen die aan het eind van Private Joy (van Controversy) te horen is, het geluid van de branding, die waarschijnlijk synoniem is voor het orgasme, en that’s it. Wat al te makkelijk. En jammer dat Prince dit erop heeft gezet. Of het moet een ultieme fuck you naar Warner Bros. geweest zijn. Hoe dan ook, zonde van de ruimte.”

EK: “Ik heb het idee dat Prince Letitgo en Orgasm als één track heeft benaderd. Letitgo start ook weer met die zeegeluiden én met een sample uit het onuitgebrachte hoorspelletje Vibrator uit 1983 (‘ready or not here I come’). De zeegeluiden gaan verder op Orgasm en daar komen ook Vanity’s uit Vibrator gelifte kreungeluiden weer terug. Ik vind het ook geen sterke afsluiter, maar ik vermoed dat Prince gewoon vond dat een album met de titel Come een dusdanige climax moet hebben. Het gesamplede gitaarwerk in de afsluiter vind ik erg lelijk trouwens. Alsof Vanity hier met een roestige klopboor in de weer is. Het afsluitende ‘I Love You’ vind ik dan weer wel opvallend. Aan wie is dat gericht? Aan de luisteraar? Een afscheid van Prince? Aan Vanity? Aan iemand anders?”

MK: “Concluderend kan ik zeggen dat ik Come eigenlijk beter vind dan 22 jaar geleden. Toendertijd vond ik het een nogal teleurstellende plaat, en was ik in verwarring door Prince’ gekrakeel met zijn platenmaatschappij. Achteraf bezien is dat veel beter te duiden, en zijn er wat meer dingen op hun plek gevallen. Okee, het is geen topalbum, muzikaal is het bij lange na niet overal geweldig. Zoals de nogal belegen R&B sound van Letitgo, de traditionele en naar Prince-maatstaven weinig verassende soul van Dark en de hysterische techno van Loose!…”

EK: “Hee, kom niet aan Loose! hè?”

MK: “Nou ja.. Prince schuwt het experiment in ieder geval niet. En voor een vullertje om weer een stap dichterbij beëindiging van zijn contract te raken, vind ik dat tamelijk verrassend, ook al waren de meeste nummers -op Letitgo na- zeker een jaar oud. Het levert in ieder geval de twee juweeltjes Papa en Solo op. Na herbeluistering, voor het eerst in 15 jaar denk ik, is Come voor mij dan ook een herontdekking.”

PP_Space_AdamEK: “Leuk feitje voor de Nederlandse fans, als je het boekje openvouwt, zie je de door Terry Gyesen gefotografeerde Prince in de linker bovenhoek vanuit het Amstel Hotel uitkijken over de Amstel. Die foto is ook gebruikt als cover voor de Spaanse promo van Space. Heeft verder helemaal niks met de muziek te maken, maar ik vind het als iemand die dat hotel (her)kent best lollig. Wat betreft de herontdekking, zo voelt dat voor mij ook. Heb Come lang niet gedraaid om enerzijds de titeltrack waarvan ik ‘de andere versie’ beter vind (en wel nog best vaak draai) en anderzijds Letitgo, dat voor mij enigszins synoniem voor dit album is geworden de afgelopen jaren. Gek, want dat is volkomen onterecht. Er is daadwerkelijk genoeg te beleven. Goed, de hoogtijdagen zijn voorbij, maar wat jij zegt, voor een ‘vuller’ is dit eigenlijk heel goed.”

PP_017_Come_albumCome

  1. Come
  2. Space
  3. Pheromone
  4. Loose!
  5. Papa
  6. Race
  7. Dark
  8. Solo
  9. Letitgo
  10. Orgasm

Release: 12 augustus 1994
Hoogste albumlijstnotering in Nederland en België: 4 / —
Waardering: ***
Essentiële nummers: Pheromone, Papa, Solo

Come luisteren of kopen:
Tidal | Spotify | Bol.com

7 gedachten over “Come (1994)

  1. Mooi weer. Ik ben het met Edgar eens qua Loose. Die verwarring is heel herkenbaar. Het gerucht ging ook dat je een zin kon maken van de losse titels. Hey is mij nooit gelukt.

  2. Ik vind ‘Loose’ juist het hoogtepunt van ‘Come

    Oh en over die zin:

    Last December, Papa was diagnosed with too many substances of pheremone in his left eye. Doctor Fink said he had to let it go otherwise the grim reaper would come and take him. The race against time began. Papa needed to loose them pheremones quickly…but how? In just minutes he knew what to do…he undressed and went to smallest space in the house, the toilet…he switched off the light…It was dark, pitchblack….Papa went solo on himself and very soon…..orgasm

    ik weet het … hij is flauw.
    Yo laat het lekker loose

  3. Ik vond (en vind) dit een ongelofelijk donker (dark) album. Erg negatief van toon en voor mij duidelijk als aflsuiter van Prince. Ondanks dat zijn er erg goede nummers (en ook slechte) op te vinden, maar het laat me altijd met een triest gevoel achter.
    De periode was fantastisch. Prince dood, O(+> geboren, flarden van informatie die her en der binnekwamen via usenet nieuwsgroepen van een beginnend internet. En O(+> die met de NPG (zijn beste band: Michael B, Sonny T, Tommy Barbarella en de onvolprezen Mr. Hayes) allerlei clubshows deed en alleen maar nieuw werk speelde. En dat druppelde allemaal binnen via talloze bootlegs die ik overal vandaan sleepte.

    Come. Fantastisch nummer, maar dit is de slechtste versie en doet het nummer geen recht.
    Pheromone, Loose knalt lekker door.
    Race. Fantastisch, zeker in die live periode.
    Papa. Uitermate triest nummer, maar wel een favoriet.
    Dark. Ook een somber maar lekker nummer.
    Letitgo. Heb ik nog een flinke remix van gemaakt uit al die extended versions en remixes ervan, topnummer.

    De rest mag van mij weg. Orgasm is zeker jammer, ook omdat al die andere nummers met een klinker beginnen.

Geef een reactie