The Gold Experience (1995)

In een tamelijk onoverzichtelijke periode in Prince’ carrière kwam The Gold Experience uit. Een album wat met terugwerkende kracht veel fans heeft gekregen, maar desalniettemin bij de release in 1995 door velen over het hoofd is gezien. Hoe houdt de gouden ervaring anno 2016 stand?

MK: “Om heel eerlijk te zijn, raakte ik rond de releaseperiode van dit album het spoor een beetje bijster wat Prince betreft. Ik kreeg dan wel mee dat hij zijn naam had veranderd, wat ik lichtelijk absurd vond, maar volgde niet zo goed meer wat hij allemaal uitbracht. Come was nog duidelijk, ook al bleek in retrospectief dat er nogal wat configuraties waren met nummers die pas later zouden uitkomen. Sommige op The Gold Experience, andere op de grote vergaarbak die Crystal Ball heette.”

EK: “Ik zat er in 1995 nog bovenop. Had dat jaar eindelijk mijn eerste aftershows meegemaakt in Paradiso en was daardoor meer fan dan ooit. Dat dit destijds spraakmakende album (dat volgens diverse mededelingen vanuit het Prince-kamp ‘release date never’ had) alsnog uitkwam, daar was ik blij mee. Al snapte ik niet dat het onder de PP_logo_small-vlag uitkwam bij het door hem zo gehate Warner. Hij had toch juist die andere naam aangenomen om vrij artiest te zijn?”

PP_GoldVinyl01MK:The Gold Experience hoorde en kocht ik juist vrij laat. Ik had totaal gemist dat Prince, eh, PP_logo_small dat album eindelijk, een jaar na Come, hd uitgebracht. Terwijl hij oorspronkelijk beide albums tegelijk op de markt wilde. Misschien ook wel logisch, want Warner deed natuurlijk niks aan promotie, omdat PP_logo_small The Gold Experience op een ander label wou uitbrengen.”

EK: “Ik denk dat ze niks aan promotie deden omdat de relatie al tot vriespunt bekoeld was, maar ze brachten het uiteindelijk wel uit.”

MK: “En PP_logo_small deed die promotie zelf ook niet, omdat hij waarschijnlijk alweer met iets anders bezig was. De tour die maanden eerder had plaatsgevonden, had sterk de focus gelegd op onder meer het materiaal dat op The Gold Experience kwam te staan. Daardoor kende ik het leeuwendeel al, maar wist simpelweg niet dat hij een nieuw album had. Maar goed, The Gold Experience. Was het nou de moeite waard of niet?”

EK: “Ik vind van wel. Een sterk album, zijn laatste echt consistente in de jaren ’90, als in dat er goed over nagedacht lijkt. Al zal hij zelf bijvoorbeeld een Emancipation van een jaar later wellicht ook heel consistent hebben gevonden. Maar ik loop vooruit op de zaken, die tackelen we in augustus pas.”

MK: “Ik vind het lastig. Ik kwam er na aanschaf gek genoeg wel vrij snel achter dat het beste dat PP_logo_small toen had gemaakt er niet op stond. Geen Interactive, geen Days Of Wild. Terwijl die oorspronkelijk wel op het album zouden komen. Ik vond dat een zwaar gemis. En dat vind ik nog steeds. Sterker, ik vind het onbegrijpelijk dat hij die twee nummers op de plank hield en in plaats daarvan zwakkere broeders op het album heeft gezet en verschillende segues plaatste waarin de zogenaamde NPG Operator te horen is, ook al leiden sommige van die segues een nummer op logische wijze in.”

PP_InteractiveEK: “Daar heb je inderdaad wel meteen een flink manco te pakken. Interactive stond op de gelijknamige CD-ROM en dat was een interactieve game waarin je door Prince’ wereld kon wandelen. Nu ook te vinden in het Online Prince Museum. Maar het interactieve zoals in 1995 gepropageerd, is anno 2016 erg gedateerd. Modemgeluidjes, bliepjes en bopjes. Ik krijg er een enorm TMF-gevoel bij.”

MK: “Het album opent dan weer niet met een operator, maar met een ‘boodschap van onze sponsors’ in het Spaans. Wie die sponsor is, wordt niet duidelijk, maar PP_logo_small opent wel met een stevige boodschap aan het adres van alle vrouwen. P(ussy) Control is een empowerment song over ‘in control’ zijn. Dat dat pussy control wordt genoemd, is wat krukkig vind ik. Want het impliceert dat vrouwen macht kunnen krijgen via hun vagina. Gelukkig redt PP_logo_small zich eruit door te melden dat het om iets anders gaat: ‘Can I tell U what I’m thinkin’ that U already know? / U need a motherfucker that respects your name.’ Ondanks de wat ongelukkige teksten is P Control redelijk aanstekelijk. Strak, funky en dansbaar, maar persoonlijk vind ik het niet een van zijn allerbeste liedjes. Zeker niet in de categorie liedjes waarin hij respect voor vrouwen bezingt.”

EK: “Het is mijn minst favoriete albumopener zelfs. Ik vind Prince’ rapkunsten hier vederlicht. Wat ik wel erg fijn vind is het funky basspel van Sonny T., wat als een zoemende bij door het nummer heen vliegt. En het refrein is best aanstekelijk in een livesetting als het door een grote massa wordt meegezongen. Je kan niet anders dan meegillen.”

MK: “De eerste NPG Operator segue rept over The Dawn, wat helaas verder niet wordt uitgelegd. Terwijl het de titel van een potentieel project bleek waarop alle nummers en outtakes van Come en The Gold Experience zouden staan.”

EK: “Zeker jammer. Er is een fantastische 3cd-bootleg die alles bevat en het ook nog eens als één lange luisterervaring presenteert door – op de cd-wissel na – alle nummers in elkaar door te laten lopen. Dat is een heel fijn geheel, kan ik je zeggen. Draai ik erg vaak.”

MK: “Jaaaa, die bootleg heb ik en die is echt fantastisch! De ultieme versie inderdaad. Maar we bespreken de officiële release en hierop stort PP_logo_small zich na die eerste segue in een van mijn onbetwiste hoogtepunten van het album: Endorphinmachine. De teksten gaan niet bepaald ergens over en zijn zelfs tamelijke onzin. Ik bedoel, als je dan zingt ‘And get ready 4 somethin’ that U’ve never seen / The Endorphinmachine’, leg dan op z’n minst een klein beetje uit wát die ‘endorfinemachine’ is.”

EK: “Ik dacht altijd dat het een knipoog was naar de sciencefictionfilm Barbarella, waarin een martelapparaat zit dat ‘Excessive Machine’ wordt genoemd. Het is een soort piano, waarin een slachtoffer dusdanig opgewonden raakt, dat een orgastische dood volgt. De door Jane Fonda gespeelde hoofdpersoon kan de ‘marteling’ echter makkelijk aan. Sterker nog, ze vindt het zo lekker dat de machine overhit raakt en doorbrandt.”

PP_GoldVinyl02MK: “Wat het ook betekent, het doet allemaal niks af aan de kracht van het nummer. Het beukt, rockt, schuurt en is catchy als de hel. PP_logo_small speelt gepassioneerd en zingt, schreeuwt en krijst zijn stem haast aan flarden. Maar dan… Op het einde toch tekstueel iets interessants: ‘But every now and then there comes a time U must defend / Your right 2 die and live again, live again, live again.’ Aan het eind gevolgd door -in het Spaans- de mededeling: Prince is dood, leve The New Power Generation. Is de Endorphinmachine dan misschien Prince’s metafoor voor transitie en (weder)geboorte?”

EK: “Zo heb ik het ook altijd gezien. Het is Prince’ vrijheidsverklaring, op een of andere manier. Ook al past dat niet bij de rest van het nummer thematisch gezioen. Ik vind het ook nog altijd een erg sterk nummer. Zelfs de koebelpercussie stoort niet, terwijl dat erg snel koddig kan worden. De korte op een gitaar lijkende solo van Tommy Barbarella (dat hij bij naam wordt genoemd is voor mij reden die connectie met de film te zien) vind ook erg goed gelukt. Prince is hier echt onderdeel van een bandje, The New Power Generation. Op het gros van de nummers hoor je echt een collectief aan het werk. Dat vind ik mooi.”

MK:Shhh is vervolgens nog een hoogtepunt. Voor Prince zelf ook denk ik, hij heeft het nog jarenlang live gespeeld, zelfs toen hij weer gewoon Prince heette. En terecht, want het biedt ruimte voor ellenlange, duizelingwekkende solo’s. En volgens mij is Shhh ook de graadmeter geweest om de kwaliteit van de drummer te testen als Prince weer eens een nieuwe zocht. De blauwdruk die Michael Bland hier neerlegt, is sowieso al fantastisch. Gedurfd ook, om een dergelijke drumbreak in te bouwen, en het nummer er zelfs mee te beginnen, aangezien veel mensen de drumsolo als teken beschouwen om maar wat te drinken te halen. Al betwijfel ik of dat ook tijdens deze break gebeurt, want ik vind ‘m adembenemend.”

EK: “Ik ook, en ik merk dat bij mij nog steeds elke keer mijn adem even stokt na dat intro, waarna de handrem ineens op Shhh op wordt gezet. Ook te gek is dat je onder de oppervlakte de gitaar af en toe al aanstalten maakt tot een solo (op 02:32 minuten bijvoorbeeld) en dan toch niet doorzet. Je zit als luisteraar continu op het puntje van je stoel.”

MK: “Los van de instrumentale acrobatiek, is Shhh een ouderwets Prince-iaanse ballad over sex. Zij het dat hij zijn bedpartner zachtjes wil laten doen omdat ‘this love […] a private affair’ is. PP_logo_small croont zich door het nummer heen, omringd door de rokerige sfeer van orgel, fretloze bas en gitaargetokkel, terwijl hij inderdaad zijn gitaargegil nog maar net kan inhouden. Rustig aan inderdaad, met een kalme solo, tot hij zich inderdaad niet meer kan inhouden: ‘2night I’ll teach U baby, teach U baby, teach U baby / 2 scream it and scream it and scream it and scream it! Ow!’ Waarna -‘here it is’- de drumbreak losbarst en PP_logo_small zich -ook op gitaar- helemaal laat gaan. Prachtig.”

EK: “Niks meer aan toe te voegen. Gewoonweg een van de betere nummers in Prince’ oeuvre. Dat vind ik dan weer niet met We March. De boodschap is lang niet gek, maar wordt verre van overtuigend gebracht en het wat simpele ritme maakt ook dat je amper gedwongen wordt goed te luisteren. Het wandelt het ene oor in, het marcheert er bij het andere weer uit.”

MK: “Mee eens hoor. We March is een beetje in dezelfde lijn als Race (van Come), maar waar Race ondanks de versimplificeerde teksten behoorlijk raak en muzikaal urgent was, slaat We March wat mij betreft de plank volledig mis. Het tempo op We March is twee keer zo langzaam als op Race, en ook al representeert het misschien het marstempo waarin PP_logo_small zijn broeders en zusters oproept te lopen, maar het kabbelt teveel. Daarbij erger ik me aan de manier van zingen. Ik weet niet of PP_logo_small ingehouden woede wilde overbrengen, maar hij klinkt eerder passief en onverschillig. Dan mag hij licht dreigende taal bezigen (‘Now’s the time 2 find a rhyme / That’s got a reason and frees the mind / From angry thoughts, the racist kind / If we all wanna a change then come on get in line / Next time we march / We’re kickin’ down the door’), met een ‘strijdlied’ als We March zou hij niemand de straat op krijgen, denk ik zo.

EK: “Die discussie hebben we vaker gehad, hij wil best graag politiek relevant zijn. Maar het is niet Prince’ sterkste kant en daardoor komt de boodschap vaak niet aan. Zonde wel, want ik heb wel het idee dat hij meent wat hij zingt. Of in ieder geval het gevoel heeft iets zinnigs te moeten zeggen over de stand van zaken in de wereld.”

PP_TMBGITWMK: “‘U’ve just accessed the beautiful experience’, zegt de NPG Operator voordat The Most Beautiful Girl In The World wordt ingezet. En dat nummer is ook echt wel een beautiful experience. Op het allereerste gehoor moest ik erg wennen, want zo saccharinezoet had ik het sinds het album For You zelden meer gehoord. Maar na een paar keer beluisteren, hoorde ik wel hoe goed dit in elkaar zit, ondanks de storende geluidjes in de mix (druppelgeluiden als hij het heeft over ‘tears of joy’, en dergelijke). Vooral vocaal maakt het nog steeds indruk op me.”

EK: “Niet op mij. Ik weet nog dat ik in 1994 niet snapte dat dit ineens Prince’ (ik blijf ‘m zo noemen hoor, dat symbool als naam blijft me wat gek, ook al heet hij in 1995 technisch wel zo) allergrootste hit werd en nog steeds voel ik het niet. Ik hoor dat het goed in elkaar zit, ik hoor ook dat het een essentiële track is in zijn oeuvre, maar het raakt me domweg niet.”

MK: “Op het album is het nummer, ondanks dat het een andere mix is, een beetje mosterd na de maaltijd, aangezien PP_logo_small The Most Beautiful Girl In The World 19 (!) maanden voor de release van The Gold Experience al op single had uitgebracht. Die single-release was de ultieme fuck you van PP_logo_small naar Warner Bros., omdat hij bewees dat hij op eigen houtje een plaat kon uitbrengen en zelf een distributiedeal kon regelen. Het resultaat was een dikke nummer 1-hit in veel landen. Iets dat PP_logo_small natuurlijk alleen maar sterkte in zijn strijd tegen Warners.”

EK: “Die het nummer op hun beurt weer dolgraag op Come hadden willen hebben. Waar Prince het doodleuk niet op heeft gezet. Al snap ik creatief gezien ook wel dat dit nummer niet binnen het concept van Come had gepast, al was het maar vanwege de te lange titel.”

MK: “Vanuit professioneel oogpunt als reclamecreatief vond én vind ik The Most Beautiful Girl In The World nog steeds een interessant verhaal. Het maakte onderdeel uit van een kleine, maar uitgekiende marketingcampagne: een contactadvertentie plaatsen dat hij, ‘eligible bachelor’, op zoek was naar ‘the most beautiful girl in the world’, en dan een videoclip maken met een paar van de vrouwen die reageerden, en hen hun grootste fantasie laten naspelen. Erg slim, en fantastisch passend bij de strekking van het nummer, dat daarmee een ode is aan de schoonheid van élke vrouw op aarde.”

EK: “Ik vraag me af op hoeveel trouwerijen het wordt gedraaid. Ik bedoel, als James Blunt met You’re Beautiful in dat segment goed scoort… Afijn, door met de échte beauty op dit album wat mij betreft. Dolphin is een erg puike track. Thematisch gezien vind ik het hele reïncarnatiethema erg fraai, maar er zit ook een boodschap over blind vertrouwen in. Aan wie heb je nou écht iets in deze wereld? ‘It’s happened before, I’ve knocked on your door/ But you wouldn’t let me in’. Het is allemaal cryptisch, maar daarvoor kan een ieder zijn eigen projecties er op loslaten. Plus de gitaarsolo die volgt op die zinsnede is fantastisch.”

MK: “Deze voel ik op mijn beurt niet zo. Binnen het ‘Prince is dood’ thema past Dolphin vrij goed, met zijn referenties aan reïncarnatie. Ook het schopje naar -waarschijnlijk- Warner Brothers (‘U can cut off all my fins / But 2 your ways I will not bend / I’ll die before I let U tell me how 2 swim / And I’ll come back again as a dolphin’) komt over. Maar eerlijk gezegd vind ik het maar een eigenaardig nummer. Want waarom een dolfijn? Omdat die vrolijk, slim en vrij is? En waarom zou ik dan pas naar hem luisteren? Het zal allemaal wel. Niet zijn allersterkste nummer, vind ik, alhoewel het prettig in het gehoor ligt en ik vooral het drumgeluid erg fijn vind -ongeveer hetzelfde geluid als het drumgeluid van A Million Days van Musicology. Maar verder niet mijn kopje thee.”

EK:Now vond ik live tijdens de shows in 1995 een ware revelatie. En fantastische funkstamper die de volledige concertzal deed golven op de diepe bastonen. Zelfde kaliber als Days Of Wild, die het album niet haalde. Deze studioversie is daar maar een slap aftreksel van. Best jammer, want in potentie een erg toffe track.”

MK:Now vind ik ook een twijfelgevalletje. Ja, het is funky, ja het is een aanslag op je onderbuik, ja, ik kan er moeilijk door stilzitten. Maar ten eerste vind ik de (semi-)live versie van The Live Experience bootleg talloze malen beter; deze mix slaat de punch die de live versie heeft een beetje dood. Ten tweede is de vergelijking tussen PP_logo_small en zijn band met het roken van een joint nogal tenenkrommend, aangezien PP_logo_small er waarschijnlijk nooit eentje had gerookt, en daarmee te krampachtig ‘van de straat’ wilde klinken. En ten slotte had ik liever Days Of Wild als party anthem in plaats van Now op het album gehoord, want dat nummer is werkelijk fantastisch. Ook al verscheen Days Of Wild alsnog op Crystal Ball, het had hier vele malen beter gepast.”

EK: “Daar heb je een heel goed punt. Days Of Wild is verreweg de sterkere van de twee en had hier heel goed – inderdaad ja, zelfs beter – gepast. Zonde.

MK:319 dan. Naar het schijnt geïnspireerd door Elizabeth Berkeley, en in ieder geval in de film te horen waar zij de hoofdrol in speelde, Showgirls. Een strakke rocker die zo op Batman had kunnen staan, want het lijkt muzikaal nogal op 200 Balloons. Geen idee waar de titel op slaat, een hotelkamer misschien, maar verder nogal vaag. Voor mij een skipmomentje, want verder totaal niet interessant. Hij had beter Interactive in plaats van 319 op het album kunnen zetten.”

EK: “Zeker geen hoogvlieger, maar ik luister er wel met plezier naar. Het is Prince volgens het boekje. De dame die hij bezingt kan van alles met haar benen, de fotocamerageluidjes zijn lollig. Maar soms is het ook iets te veel ‘Prince volgens het boekje’. De ‘You make me wanna dance’-break is in feite gewoon een variant op de ‘I think I wanna dance’-break in Kiss.”

MK:Shy is daarentegen weer stukken beter. Een kruising tussen iets dat Sly & The Family Stone gemaakt had kunnen hebben (luister maar naar de gitaar- en baslicks in de coupletten) en een folksong maakt het een tamelijk uniek nummer in het toch al imposante idioom van Prince / PP_logo_small. De vraag is wat er zo shy is aan een -wat ik er uithaal- kersverse bruid die, nog in haar bruidsjurk, de ‘hij’-persoon tijdens hun one night stand tussen neus en lippen door vertelt dat ze de bruidegom twee keer in zijn hoofd schoot -al twijfelt de hoofdpersoon of ze wel de waarheid vertelt. Intrigerend nummer!”

EK: “Grappig, dit vind ik dan weer een skipmomentje. Al neemt het nummer muzikaal inderdaad wel een unieke plek in binnen Prince’ oeuvre.”

MK: “Stukken duidelijker is Billy Jack Bitch. Want hierin gaat PP_logo_small onverbloemd tekeer tegen C.J., showbizzcolumniste van de Star Tribune, de lokale krant van Minneapolis en St. Paul. Zij maakte Prince meerdere malen belachelijk, zeker toen hij zijn naam in PP_logo_small veranderde. Daarop besloot PP_logo_small terug te slaan, en het resultaat is een ongemeen harde en snerende dis richting de schrijfster. Zelden hoor je Prince zó direct en bitter als hier.”

EK: “Ik denk dat Prince hier al langere tijd tegenaan zat te hikken, want zijn afkeer van de rioolpers is al vaker een thema geweest. Van Hello tot al die Vanessa Bartholomew-segmenten op het PP_logo_small album. Maar in al die nummers, op het agressieve Arrogance na, blijft hij nog redelijk mild. Hier gaat hij inderdaad los, al blijft het tegelijk nog enigszins subtiel ook. Ik vind het machtig.”

MK: “Toch lijkt hij met haar te doen te hebben: ‘What distortion could U let your pen forget 2day? / What misfortune left your heart so broken U only say / Words intended 2 belittle or dismay? / What if I say U lie?’ En dat begeleid door tamelijk relaxte en met orgel doorspekte funk en aan het eind wat geweldige blazersriffjes, waardoor de boodschap bij oppervlakkige beluistering niet eens zo sterk overkomt -en daarmee dus des te harder binnenkomt als je wél goed luistert.”

PP_HateUEK: “Ik heb het altijd gek gevonden dat symboleyeHate U een single was. Vind het niet het meest sterke nummer op het album en eeuwig zonde dat hetgeen het nummer wél goed maakt (de gitaarsolo op het eind) weinig ruimte krijgt. Thematisch snap ik ook niet goed hoe dit nummer vol haat de ‘beautiful experience’ inluidt die volgens de volgende segue hierna begint.”

MK: “Inderdaad zeg, ‘The hate experience’ duurt nog even voort met symboleye Hate U, een Philly-soul achtige ballad waarin PP_logo_small weliswaar zegt dat hij zijn ex haat, maar haar tegelijkertijd nog steeds wil. Dat laatste maakt hij duidelijk met een eigenlijk té slecht hoorspelletje dat zich (zogenaamd) afspeelt in de rechtszaal. Daar zal hij haar wel even veroordelen tot nog één keer sex met hem, zodat ze zich misschien wel bij hem terugkomt als ze zich herinnert hoe goed hij wel niet is: ‘If it please the court / I’d like 2 have the defendant place her hands behind her back / So I can tie her up tight and get into the act / The act of showing her how good it used 2 be / I want it 2 be so good she falls back in love with me.’ Ik zat nu weer met kromme tenen die bedenkelijke scène aan te horen, maar op de een of andere manier komt hij er toch mee weg, vooral vanwege zijn gepassioneerde voordracht. Al is het er -ondanks de geweldige gitaarsolo, die samen met het nummer abrupt wordt afgebroken- uiteindelijk niet eentje dat thuishoort in zijn beste werk.”

EK: “De afsluiter hoort daar vervolgens wel. Gold is een geheime klassieker. ‘Geheim’ als in ‘het grote publiek kent het niet’, maar die kentering is wel gaande. Voor elke fan die Purple Rain wel even heeft gehoord en iets vergelijkbaars wil opzetten om het fris te houden. Al heeft Purple Rain is sacraals over zich en Gold meer iets euforisch, de tracks hebben hun onmiskenbare link. Heel duidelijk ook toen Prince ze achter elkaar speelde als openingstracks in Rotterdam in 2011.”

PP_GoldsingleMK: “Wat Purple Rain was voor het gelijknamige album, is Gold voor The Gold Experience. Een power ballad in de beste zin van het woord. En in het geval van PP_logo_small de opmaat naar een heuse catharsis. De link tussen de twee is overduidelijk, vooral omdat de opdracht op de sleeve notes van Purple RainMay U live 2 see The Dawn’ luidt, en Gold eindigt met de NPG Operator, die verkondigt: ‘U are now an official member of The New Power Generation / Welcome 2 The Dawn’. We waren als fans kennelijk beloond voor Prince’ irrationele gedrag en beslissingen, we zijn bij hem gebleven in goede en slechte tijden, en door vol te houden, hebben we kennelijk The Dawn, de ultieme Prince state of mind bereikt. Al moet ik zeggen dat ik me dat bij het eerste gedeelte van Gold niet kon voorstellen, omdat het me wat al te zoet klinkt. Ik hoor de boodschap wel, maar voel het niet zo. Op tweederde van het nummer echter ga ik volledig mee in de loutering die Gold dan wordt. En al helemaal vanaf 5 minuut 20, waarin hij een solo van jewelste bovenop de al tot climax geraakte track loslaat. In de laatste minuut hebben we dan het New Power bewustzijn bereikt. En ondanks dat ‘glitters ain’t gold’ zijn, is dit wel puur goud. Dat gevoel had ik helemaal toen ik het hem jaren na de originele release in Rotterdam hoorde spelen. Kippenvel. Dat moment zal me wel even bijblijven als ik voortaan naar Gold luister.”

EK: “Als geheel vind ik – wat ik eerder ook al zei –Prince laatste echt consistente album in de jaren ’90. Jammer alleen dat hij in die tijd nogal grillig én grimmig te werk ging en schijnbaar rücksichtslos in werk ging zitten hakken. Dit album had een ware klassieker kunnen zijn met her en der wat vervangingen en zonder die NPG Operator. Wat mij wel opvalt is dat jij en ik het over sommige nummers flink oneens zijn, dus dat zullen anderen dan ook hebben. Zegt dat iets over het werk? Of zegt dat iets over de individuele luisteraar?”

MK: “Voor mij is The Gold Experience is ondanks een paar geweldige nummers net iets teveel een twijfelgeval. Het behoort tot het beste dat hij maakte in de jaren ’90, maar had hij We March, 319 en symboleye Hate U geschrapt en de live versie van Now (in plaats van de versie op het album) en Interactive en Days Of Wild erop gezet, dan was het denk ik een van mijn meest favoriete Prince / PP_logo_small albums geweest.”

EK: “Okee, dáár zijn we het dan in ieder geval wel over eens.”

MK: “Inderdaad! Dit is er eentje die ik al eventjes niet meer gehoord had, maar wel weer vaker ga luisteren.”

PP_018_GoldExperience_albumThe Gold Experience

  1. P Control
  2. NPG Operator
  3. Endorphinmachine
  4. Shhh
  5. We March
  6. NPG Operator
  7. The Most Beautiful Girl In The World
  8. Dolphin
  9. NPG Operator
  10. Now
  11. NPG Operator
  12. 319
  13. NPG Operator
  14. Shy
  15. Billy Jack Bitch
  16. symboleyeHate U
  17. NPG Operator
  18. Gold

Release: 26 september 1995
Hoogste albumlijstnotering in Nederland en België: 5 / —
Waardering: ***1/2
Essentiële nummers: Endorphinmachine, Shhh, The Most Beautiful Girl In The World, Gold

The Gold Experience luisteren of kopen:
Dit album is een losse flodder, rechtentechnisch gezien. The Most Beautiful Girl In The World blijkt de ‘bottle neck’. Zal voorlopig nergens te koop zijn en als je ‘m wil streamen is die ene track niet beschikbaar.

11 gedachten over “The Gold Experience (1995)

  1. Misschien wel een top 5 album voor mij. Vanaf het uitkomen een favoriet. Het valt mij op dat veel rockliefhebbers dit album goed kunnen hebben.
    Net als SOTT had het nog beter kunnen zijn met Interactive en DOW, maar sowieso een topper

  2. Prima recensie weer mannen! Zojuist Gold maar weer eens uit de speakers laten knallen(sorry buren). Ik moet wel bekennen dat I hate you een guilty pleasure is, tekstueel dan misschien niet zo sterk maar wel erg soulfull.

    1. Count me in Albert! Ik vind het een geweldig nummer…. En zoals men zegt in het review, elk heeft zijn eigen Prince smaak!
      Net zoals ik Come en Space (op album Come) ook mega vind.
      Luister ook eens naar Still would stand all time…. mooie gospel song op Graffiti Bridge, en blijven zal hij!

  3. Een van zijn betere albums wat mij betreft. Top 5 zeker, waarschijnlijk top 3. Alleen…. Days Of Wild had er op gemoeten. Dat nummer is zo TGE.
    Jullie zijn niet gecharmeerd van I Hate U, maar de 12″versie dan, die heeft een langere “rap”en gitaar solo. Prima stukje muziek en typisch Prince.
    Van alle bootlegs uit 93-94 kende ik vrijwel elk nummer al en was zo gewend aan de live versies dat deze een beetje vreemd klonken. Maar wel lekker!

    1. Grappig, dat had ik destijds ook. De liveversies zaten zo in mijn hoofd, dat de studioversies moesten wennen. Dat had ik meer recent overigens ook met de 3rdEyeGirl-tracks die na zo’n twee jaar live spelen pas op PlectrumElectrum (of nog later op HITnRUN Phase Two) terecht kwamen.

  4. Even nog een reactie op ‘Dolphin’. Het is niet zo vreemd dat het over een dolfijn gaat, Het Franse ‘dauphin’ betekent ‘Prince’ en klinkt hetzelfde als ‘dolphin’. Het is dus ook gericht aan WB. If I came back as Prince, would you listen…

  5. Dan wordt de tekst ook in 1 klap een stuk logischer, met de kennis dat ie Prince bedoelde als Dolphin.

    Nice. Love the song!

Geef een reactie