Emancipation (1996) disc 2

Als vrij én net getrouwd man bracht Prince in 1996 als PP_logo_small direct een driedubbel-cd uit vol met nieuw werk. Bewees hij het gelijk van Warner dat kwaliteit boven kwantiteit zocht? Of had PP_logo_small het gelijk aan zijn zijde? We bespreken dit drieluik vanwege de grote hoeveelheid muziek in drie delen. Vandaag de tweede schijf.

MK: “Na het eerste deel, waarop geen enkele echt goede, laat staan essentiële Prince track te vinden was, of ook maar enige samenhang of samenhangend verhaal viel te bespeuren, is het de vraag of Prince dat er voor het tweede deel wel in weet te krijgen (als hij dat überhaupt had gewild natuurlijk). Maar verdomd, naarmate het tweede deel vordert, begin je wel een bepaalde lijn te zien. Rest de vraag: is het ook goed, muzikaal en inhoudelijk gezien? Mja, dat is weer een ander verhaal. Persoonlijk vind ik het wat dat betreft maar deels geslaagd.”

EK: “Ik heb me na het eerste deel eigenlijk ook vooral af zitten vragen in welke context dit album nu het best beluisterd dient te worden. Het artwork impliceert vooral de vrijheid die Prince in die tijd voelde nadat hij verlost was van zijn contract. De handen die uit de ketenen breken op de cover, de zon die opkomt als een ‘nieuwe dag’ (The Dawn, waar hij al tijden over rept is eindelijk aangebroken) et cetera. Inhoudelijk is Emancipation echter een volledig ander gevaarte. Eentje die wordt gestuurd door verliefdheid, blijheid en opgetogenheid over het naderende vaderschap. Eentje die daadwerkelijk een ‘herboren persoon’ is en die er een heel ander wereldbeeld op nahoudt dan de man die vijftien jaar eerder nog onverbloemd over incest zong en als hij het al over trouwen had, ging het alleen over ‘doen alsof’. Die context ontvouwt zich op deze tweede schijf veel duidelijker dan op de eerste en vanuit die gedachte vind ik het ook beter te verteren. Al lijft het een Prince die in alle levensgeluk de innovatiedrang achterwege laat.”

MK: “Inderdaad, opener Sex In The Summer is bijvoorbeeld niet heel baanbrekend, wat muziek betreft. Ja, de basis van de ritmetrack is wel bijzonder, want het is een opname van de echo van de hartslag van zijn toen nog ongeboren kindje. Tof gevonden, erg mooi, maar achteraf bezien natuurlijk erg wrang.”

EK: “Vooral erg sneu ook, want juist het gebruik daarvan toont aan hoe opgetogen Prince was om vader te worden. Op zich is het idee wel innovatief, is er een andere artiest die dit ooit heeft gedaan? Het is in ieder geval een interessante manier omeen nummer te structureren.”

MK: “Een paar jaar terug heeft Niels Geusebroek iets soortgelijks gedaan met Take Your Time Girl. Maar voor Prince volgens mij niemand. De rest van Sex In The Summer is maar deels interessant in mijn optiek, want net even te veel gladde, op de Westcoast rap geïnspireerde R&B. Het nummer is ruwweg samengesteld uit twee delen. Het eerste deel is Prince solo, in het tweede, voornamelijk instrumentele deel zijn bassiste Rhonda Smith, gitariste Kat Dyson (die zich bij Prince’ band voegden in 1996), Eric Leeds, pianist Ricky Peterson en drummer Ramon ‘Tiki’ Fulwood te horen.”

EK: “Die laatste als sample, want ook in 1996 al flink wat jaartjes overleden.”

MK: “Inderdaad! Ik doe even een Leo Blokhuisje: de rol van Fulwoods werk is tamelijk vreemd; je hoort hier de ‘drum fills’ (zoals die aan het begin), maar die zijn nagespeeld van een sample van Funkadelic’s remake van Good Old Music uit 1970, dat weer door George Clinton’s vorige band The Parliaments was opgenomen als Good Ole Music. Volg je ‘m nog?”

PP-Emancipation-CD2EK:Still here, en ik vind dat tweede deel van de track erg lekker. Eerste deel weet ik niet zo goed. Wat jij zegt, tamelijk glad. Maar als ik tegen het einde Prince’ kenmerkende gekrijs nog even hoort ben ik wel om. Geen hoogvlieger, maar gewoon een degelijke Prince-track.”

MK:One Kiss A Time is vervolgens -naar Prince-maatstaven- weinig bijzondere, maar wel fijne, wat meer klassieke R&B. Hierin krijgen we sexles van ome Prince. ‘This is what every woman (en verderop ‘every man’) should know’, zingt hij. Om vervolgens uit de doeken te doen wat een vrouw fijn vindt en wat een man moet weten als hij de liefde bedrijft. De fijne kneepjes van het vak, zeg maar. Al geeft het nummer wel blijk van zijn oprechte liefde voor Mayte:

‘If every man could love their woman the way that I love U
Time would stop and the sky would fall
And all could see the glory of what true love can bring.’

Overigens vind ik zijn manier van zingen van het refrein geïnspireerd op hoe D’Angelo het vaak doet. Niet geheel toevallig, aangezien Prince D’Angelo noemt in Get Yo Groove On op de eerste CD.”

EK: “Ik denk sowieso dat veel Prince-fans in de jaren 90 zijn overgestapt richting D’Angelo, die bij vlagen meer als Prince klonk dan de kleine man zelf. Zoals in de vorige review al gemeld vraag ik me af wat hij daar nu precies van vond. Een bedreiging? Of juist amusant omdat hij zijn eigen erfenis in de volgende generatie bespeurde. Je hebt gelijk qua die zanglijn hoor, ik denk dat hij er op zijn beurt ook wel enigszins door geïnspireerd was.”

MK: “The Family Stand’s Sandra St. Victor schreef oorspronkelijk Soul Sanctuary, samen met T. Hammer, wat het resultaat was van een niet al te duidelijke afspraak voor haar en Prince om samen te werken. Zij stuurde de compositie naar Prince, hij voegde daar teksten en muziek aan toe, maar T. Hammer werd van de credits gelaten en St. Victor kreeg niet de juiste, niet voor Soul Sanctuary, laat staan voor andere nummers die ze opstuurde en die door Prince werden bewerkt. Ze overwoog een rechtszaak, maar zette deze nooit door. Tekstueel is het in ieder geval logisch dat het niet 100% Prince is; ik had tot die tijd nooit lyrics gezien à la die van de brug in dit nummer:

‘Loving U in passion unmolested in this garden
Mango and nectarine, sweet honeydew, I beg your pardon
My mouth runneth over from ecstasy’

Prachtig, maar eigenlijk mede om al het bovenstaande vind ik dat Soul Sanctuary niet echt een zuiver Prince-nummer is.”

EK: “In ieder geval is de totstandkoming en met name het geven van de credits is niet echt heel zuiver gegaan. Los van de teksten, vind ik het muzikaal een lichtgewicht nummer. Tamelijk vergeetbaar zelfs. Geldt overigens ook voor de meer naar funky R&B neigende Emale, wat erg lekker wegluistert zeker in het zomerzonnetje dat we deze week gelukkig weer hebben. Heb ‘m zelfs op repeat gehad afgelopen zondag toen het ineens lekker weer werd. Maar het vervliegt ook enorm snel.”

MK: “Ik kan er ook niet zo heel veel mee. Muzikaal, vooral de fluitende synth, leunt het zwaar op West-Coast rap zoals die van Dr. Dre. Die vind ik best fijn, maar voor een Prince-nummer vind ik dat ook nu nog erg wennen. Wat ik er in ieder geval van heb begrepen, is Emale ontstaan uit een intrumentale jam sessie tussen Prince, leden van zijn band (waaronder Kat Dyson), Me’shell Ndegeo’cello, Eric Leeds en trompettist Brian Lynch, later opnieuw opgenomen door alleen Prince met wat bijdrages van Dyson, Leeds en Lynch. Lekker zomers, best funky, maar bepaald niet wereldschokkend verder.”

EK:Curious Child vind ik wel een voorzichtig hoogtepuntje. Goed, geen hoogtepunt dat zich ook maar in de verste verten in de buurt van de échte hoogtepunten in Prince’ oeuvre beweegt, maar het is wel een nummer waar ik vaker op teruggrijp omdat het me intrigeert. Waar gaat het precies over? Het is mierzoet, maar Prince’ vocalen zijn erg fraai vind ik en dat redt de boel. Ik ben wel gepakt door dit nummer, maar kan niet goed uitleggen waarom.”

MK: “Tsja, ik niet eigenlijk. Spaarzaam begeleid, wat wat geluidseffecten (donder, gekreun), maar het is zo mogelijk nog zoeter dan Soul Sanctuary. Ik weet niet zo goed wat ik hiervan moet vinden. Inderdaad, waar gaat het over? Een (voormalig) geliefde? Typisch tussendoortje dat weinig toevoegt op het album -of het moet voor Mayte zijn- en dat me niet zo heel veel doet.”

EK: “Soms is het fijn om te gissen, vind ik.”

MK:Dreamin’ About U is dan alweer een stukje beter. Ik vind het een sfeervol nummer dat me doet denken aan Prince die Ingrid Chavez nadoet; in de coupletten hoor je hem poëtische teksten uitspreken, begeleid door klanktapijtjes uit de keyboards.”

EK: “Ik had de Chavez-link niet gelegd, maar het is een goede vergelijking inderdaad!

MK: “Het werkt wel, maar is verder niet zo heel spannend. Vanaf 2 minuut 40 volgt er wel een fraaie fretloze bassolo, is dat Rhonda Smith? Ze staat vermeld op de credits, evenals Kat Dyson, vandaar.”

EK: “Dat is zeker Rhonda, Kat Dyson speelt gitaar. Beiden in die periode net in Prince’ entourage toegetreden. Al is het oudgediende Eric Leeds die de show steelt, zijn saxofoonpartijen zijn echt heel fraai. Die maken het nummer voor mij en maken ook dat ik dit gewoon een fijn nummer vind dat ik net als de voorganger wel vaker opzet.”

MK: “Ik vind Dreamin’ About U gewoon een beetje voortkabbelen. Het nummer wordt echt gered door de saxpartijen van Leeds. Veel meer kan ik met Joint 2 Joint. Dat nummer bevat ook een West Coast-vibe, maar het is wel -eindelijk!- voor mij het eerste échte hoogtepunt op de tweede CD. En een van de hoogtepunten van het gehele album, in mijn optiek. ‘Sex me’, horen we rapper Ninety-9 (weliswaar gesampled) een aantal keer roepen. De toon is gezet, het is een ouderwetse sex-song. Maar: we horen Prince daar meteen achteraan ‘safe’ mompelen. De tijden zijn immers veranderd, ook voor hem. Prince’ voordracht is aan het begin onderkoeld, cool, afstandelijk bijna. En eerlijk gezegd ook een standaard Prince-iaanse ode aan een lekkere dame. Maar vanaf 2 minuten volgt er een ‘punch’ die het nummer direct stukken spannender maakt. Ik krijg er een beetje een go-go gevoel bij. De rap van Ninety-9 is okee, maar de tapdans solo van Savion Glover is te gek, zoiets had en heb ik nog nooit gehoord. Dan op 3 minuut 53 opnieuw een break, waarna het een zwaar hiphop gevoel krijgt, gecombineerd met nu-metal/funk invloeden (zoals de de power riffs), gevolgd door een puike solo. Ik denk dat dit de eerste keer is dat de hiphop invloed in Prince’ muziek me totaal niet stoort, vooral omdat hij er nu echt iets volledig eigens van maakt. Je hoort ook dat Prince dikke pret heeft gehad in de studio bij het opnemen van dit nummer; hij trekt meer registers open en komt dan plots met een hilarisch fragment waarin hij zijn potentiële geliefde toebijt:

‘Oh great, now U think U’re my soulmate
U don’t even know what kind of cereal I like
Wrong! Cap’n Crunch with soy milk
Cuz cows are 4 calves
U’d probably take me 4 half
U don’t love me, U’re a faker
U just want me 4 my acres’

En de laatste twee regels overdubt hij zichzelf met volle mond, alsof hij echt daadwerkelijk de Cap’n Crunch aan het eten is -en misschien ook wel écht. Ik vind dat dus uitermate grappig en geniaal gevonden.”

EK: “Briljant inderdaad, op dat segment moet ik altijd een beetje gniffelen. Ook 20 jaar later nog. Heb niets aan jouw betoog toe te voegen, helemaal mee eens.”

MK: “En dan heb ik het nog niet eens gehad over de (te) korte bassolo die volgt. Om je vingers bij af te likken. Hoe dan ook, Joint 2 Joint is eindelijk een nummer waarin Prince alle kanten op schiet, en een nummer afvuurt dat de Prince laat horen die het experimenteren nog niet verleerd is. Ook interessant: daarnaast dient Joint 2 Joint blijkbaar als opmaat voor het volgende nummer, waardoor we dan toch meer een thema krijgen, namelijk die van pure, oprechte liefde -voor Mayte blijkbaar. Joint 2 Joint is dan wel een ouderwetse (maar vernuftig geconstrueerde) sex-song, kennelijk is Prince wel een beetje klaar met zijn imago van onverzadigbare sater en klaar voor Liefde (ja, met hoofdletter L). Da’s tenminste wat ik begrijp uit de segue aan het eind van Joint 2 Joint, waarin je Prince de telefoon hoort oppakken en tegen de persoon aan de andere kant van de lijn (Mayte?) hoort zeggen: ‘It’s me / I’m just drivin’ / Listen, I need 2 get with U / No, I mean 4, I mean 4 good / I’m serious this time / Nah, that’s all over now, U know it / I front sometimes, but U know, this is as quiet as it’s kept…’”

PP-HolyRiver01EK: “Dat stuk is wat mij betreft daadwerkelijk essentieel als inleiding op het volgende nummer The Holy River, waar het naadloos in overloopt. The Holy River was destijds een single, maar het nummer wordt voor mij krachtiger met Joint 2 Joint ervoor en juist dat toont aan dat – wat we er uiteindelijk ook van mogen vinden – Prince heel goed wist waar hij mee bezig was toen hij Emancipation samenstelde. Op de eerste schijf lijkt de vorm nog zwalkend, hier is een duidelijke richting te bespeuren en die richting laat horen dat er met PP_logo_small daadwerkelijk een ‘ander mens’ is geboren. Na het van bitterheid overlopende Chaos And Disorder laat PP_logo_small hier zijn ware gezicht zien.”

MK: “Inderdaad, muzikaal is The Holy River niet enorm bijzonder, maar tekstueel en inhoudelijk des te meer. Het is namelijk een breuk met de ‘oude’ Prince. Het is het relaas van Prince die heeft ingezien dat het leven dat hij leidde, het ‘losbandige’ leven vol vleselijk genot en het vele feesten, niet het leven is waar hij gelukkiger van wordt:

‘U surrounded yourself with all the wrong faces
Spending your time in all the wrong places
Puttin’ your faith in things that only make U cry
People say they love U when they wanna help
But how can they when U can’t help yourself?’

Of wat te denken van:

‘U can’t call nobody cuz they’ll tell U straight up
Come and make love when U really hate ‘em
Relationships based on the physical are over and done
They’re over and done
U’d rather have fun
With only one, with only one
Only one…’

EK: “Dit is een Prince die we in het verleden slechts sporadisch hoorden. Als hij over de liefde zong, was het vaak lustgedreven óf ietwat verwrongen, relatietechnisch. Eigenlijk alleen Forever In My Life is zo’n onverbloemde ode aan een monogame liefdesrelatie, of zie ik er nu een over het hoofd?”

PP_HolyRiver02MK: “Liefde en geloof komen in dit nummer volledig bij elkaar, daar hij besluit zichzelf eerst definitief over te geven aan het geloof (‘And then it hit ‘cha like a fist on a wall / Who gave U life when there was none at all? / Who gave the sun permission 2 rise up everyday? […] Keepin’ U happy and proud 2 call His name / Jesus!’), waarna hij zich laat dopen in ‘the holy river’, voor hij zijn lief zowaar ten huwelijk vraagt: ‘So I went on down 2 the holy river / I called my girl and told her I had something 2 give her / I asked her 2 marry me and she said yes, I cried / Oh, that night I drowned in her tears and mine’. En als teken van de extase die hij bereikt heeft, breekt de hemel open klinkt een koor en barst Prince los in een haast jubelende gitaarsolo. Hallelujah zeg! Pure reli-pop, maar eerlijk is eerlijk, het komt wel recht uit zijn hart. En voor Prince is dat al heel wat.”

EK: “Die solo maakt voor mij het nummer. Stom genoeg is die ook van de singleversie geknipt. Ik heb gemengde gevoelens bij deze track. De eerlijkheid is mooi. Zo open hoor je Prince maar zelden. Maar de uitvoering is niet zo spannend. Ik noemde Forever In My Life al als voorbeeld van een liefdesbetuiging die ik sterker vind, maar ook richting de hogere macht is het weleens sterker geweest. Op Lovesexy bijvoorbeeld of op Anna Stesia.”

MK:Emancipation, althans de 2e CD, lijkt nu echt een geheel te krijgen. Een thema zo je wil. De transformatie van geile sex-sater naar vroom en monogaam man krijgt meer en meer vorm.”

EK: “Dat is waar en ik vraag me af of dat voor mij invloed heft op de waardering van het werk. De Prince die ik hoog heb zitten is juist die man die seks en religie liet versmelten. Het bereiken van en hoger bewustzijn, door het bedrijven van de liefde. Goed, daar ging het soms wat ruw aan toe. Maar het continu zoeken naar de balans tussen lust, liefde en looft den Heer, maakte zijn werk voor mij zo boeiend. Hier is de balans wellicht iets te ver doorgeslagen en dat haalt de spanning er uit. Maar goed, plaats dit in Prince’ toenmalige levensfase en het is wel begrijpelijk.”

MK: “Precies, in Let’s Have A Baby wil hij zijn liefde voor zijn toekomstige bruid zelfs -de titel zegt het al- bezegelen met een kindje. Prince, zichzelf begeleidend op piano, maakt onverbloemd duidelijk aan Mayte wat hij voor haar voelt en wat hij -samen met haar en haar alleen- wil, en stort zijn hart volledig uit, iets dat hij zelf ook onderkent:

‘And if anybody in the whole wide world
Ever thought that they could do that 4 me
They are one mistaken girl
Cuz baby, U got me, U got me open, yes U do’

Ook ditmaal is het muzikaal niet wereldschokkend, integendeel, maar wel allemaal heel lief. En vooral heel persoonlijk. Zelfs in het cd-boekje onthult Prince dat hij dit voor Mayte speelde na hun trouwplechtigheid. Zo candid is hij zelden geweest.”

EK: “Dat is te waarderen, absoluut.”

MK: “Maar ook nu weer is het toch zeer wrang om naar te luisteren als je weet dat het jongetje dat Mayte en hij later kregen een week na zijn geboorte overleed, nog voordat Emancipation uitkwam. Desalniettemin lijkt het album de kant op te gaan van een viering van een leven samen en de viering van een nieuw leven. Ook in Saviour gaat Prince nog even door met het onverbloemd verkondigen van zijn liefde voor Mayte. En laat in niet mis te verstane bewoordingen blijken dat zij de Ware voor hem is. Ik hoef niet eens te quoten, het hele nummer is één grote bewierroking. Al gaat de muziek wel behoorlijk over de top.”

EK: “Ik vind het prachtig. Het bombast dat na de zoete inval die de eerste drie minuten zijn, vind ik zeer welkom. De koortjes zijn ook heel goed gelukt, de gitaarpartijen heerlijk… Had graag meer van dit soort nummers gehoord op dit album.”

MK: “Dat heb ik niet zo. Saviour schijnt eind 1995, begin 1996 opgenomen te zijn, maar het klinkt alsof het een left-over van het PP_logo_small-album is, ook omdat Michael Bland, Sonny T, Morris Hayes, Tommy Barbarella en de NPG Hornz er op meespelen, en zo haast pompeus het klinkt, net zoals 3 Chains Of Gold dat al deed. Niet bepaald mijn kopje thee.”

PP-Emancipation-PromoEK: “Ik vind dat Saviour zo kan aanschuiven in het rijtje The Morning Papers en Dolphin. Die vind ik ook te gek, maar jij wat minder, zo begreep ik bij eerdere herbeluisteringen. Dus ik snap wel dat dit niet jouw kopje thee is.”

MK: “Wat titel betreft, is het wel begrijpelijk dat The Plan op Emancipation staat, zo tussen de serie Prince-is-bekeerd-en-gaat-voor-monogamie-nummers op deze plaatkant. Uiteindelijk belandde het ook op Kamasutra, waar het de suite opent en een stukje langer is. Daar past het uiteraard beter, wat het op Emancipation doet, is me niet duidelijk.”

EK: “Dat is een understatement, want waar Joint 2 Joint van The Holy River een sterkere track maakt, vaagt The Plan hier Saviour bijna van de kaart. Vind die overgang te abrupt, het voelt niet lekker en het trekt de – voor mij althans – puike voorganger naar beneden. Het is ook niet echt des Prince om nummers op meerdere albums te gebruiken, al had hij daar tegen het eind van zijn leven vaker een handje van.”

MK: “Misschien moet je het ook niet als ‘nummer na Saviour’ zien, maar als muziekje zien dat wordt gepeeld als het bruidspaar binnenkomt? Misschien als prelude van Friend, Lover, Sister, Mother/Wife? Daarin zingt hij aan het begin immers: ‘If I ever held a hand / It was only because I’d never held your hand / That was part of the plan / I had 2 get it right if I was 2 be your man.’ Wat het ook mag betekenen, het voegt -zeker muzikaal gezien- maar weinig toe aan de tweede CD en aan het hele album.”

EK: “Links om of rechts om een zeer zwakke schakel dus!”

MK: “Was het in de voorgaande nummers niet al overduidelijk, in Friend, Lover, Sister, Mother/Wife doet Prince er nóg een schepje bovenop in het luidkeels verkondigen van zijn liefde voor Mayte. Een schepje teveel, wat mij betreft. Vooropgesteld, ik zie niet veel mis in die verkondiging, maar het gaat zeker muzikaal wel heel erg over de top. Het is lief en oprecht, maar zó zoet dat het glazuur van mijn tanden craqueleert.”

EK: “Hahahah, hier ook! Het doet mij afvragen wat Mayte nou zo speciaal maakte voor hem. Hij is over geen enkele andere geliefde zo consistent jubelend geweest in zijn muziek. Van The Most Beautiful Girl In The World tot dit Friend, Lover, Sister, Mother/Wife, hij plaatst haar op een enorm voetstuk. Dat heeft hij bij geen enkele andere serieuze relatie gedaan. Sterker nog, ik heb zelfs het idee dat zijn tweede vrouw Manuela Testolini zelfs nimmer het onderwerp van een liedje is geweest.”

MK:She Loves Me 4 Me wellicht op The Rainbow Children?”

EK: “Oh ja, maar dan nog is het minimaal in vergelijking.”

MK: “Het toont in ieder geval aan hoe hij in het leven stond in 1996. Volkomen gelukkig in de liefde. Dit nummer is natuurlijk ook wel de ultieme ode aan zijn geliefde, vrouw en moeder van zijn kind, vandaar waarschijnlijk dat het nummer voor het eerst werd gespeeld tijdens Prince’ en Mayte’s bruiloft. In dat umfeld paste het waarschijnlijk uitstekend, maar ik vond het nogal een opgave om de meer dan zeven-en-een-halve minuut dat het nummer duurt, uit te zitten. Desalniettemin maakt het wel het thema dat de tweede CD overheerst -pure, oprechte en vooral monogame liefde voor een vrouw- meer dan compleet.”

EK: “Dat zeker. Ik zet deze schijf het liefst gewoon uit na Saviour.”

MK: “Juist het feit dat de tweede schijf tegen het einde een duidelijk thema krijgt, ook al zijn de nummers vooral muzikaal erg zoet, maakt het voor mij een stukken beter deel dan de eerste CD. Prince vertelt eindelijk een beetje een verhaal, en geeft niet de indruk dat hij nummers erop heeft gegooid om aan het basisconcept van het album te voldoen, namelijk 12 nummers per CD, die elk in totaal exact 60 minuten duren.”

EK: “Nou… ik denk dat om aan die 60 minuten te komen sommige nummers nodeloos lang zijn. De afsluiter in het bijzonder.”

MK: “Toch, Prince wekt, in tegenstelling tot de eerste CD, de indruk dat hij daadwerkelijk heeft nagedacht over de inhoud en opbouw. Daarnaast is hij ongekend open in zijn liedjes, en alleen dat al is te waarderen en bewonderen. Echter, het leeuwendeel is niet wereldschokkend of vernieuwend te noemen. En met één nummer waar hij het experiment eindelijk weer eens aangaat en waar het plezier van af spat, vind ik het, net als de eerste keer dat ik het hoorde, wederom een vrij teleurstellende luisterervaring.”

EK: “Voor mij enorm ‘hit and miss’ deze tweede schijf. Ik vind sommige tracks erg aardig tot heel goed, waar ik andere het liefst oversla. Het maakt deze tweede schijf in het drieluik wel wat spannender in ieder geval, maar zelfs als het goed is en erg lekker wegluistert, vind ik het niveau niet in de buurt komen van het klassieke werk.”

PP_020_Emancipation_albumEmancipation (cd2)

  1. Sex In The Summer
  2. One Kiss At A Time
  3. Soul Sanctuary
  4. Emale
  5. Curious Child
  6. Dreamin’ About U
  7. Joint 2 Joint
  8. The Holy River
  9. Let’s Have A Baby
  10. Saviour
  11. The Plan
  12. Friend, Lover, Sister, Mother/Wife

Release: 19 november 1996
Hoogste albumlijstnotering in Nederland en België: 13 | 8
Waardering: **
Essentiële nummers: Joint 2 Joint

Emancipation luisteren of kopen:
Tidal | Bol.com

Geef een reactie