Emancipation (1996) disc 3

Als vrij én net getrouwd man bracht Prince in 1996 als PP_logo_small direct een driedubbel-cd uit vol met nieuw werk. Vandaag bespreken we de derde en afsluitende schijf. Was de eerste schijf van Emancipation nogal los zand zonder ook maar één echt hoogtepunt, de tweede was – doordat tegen het einde een duidelijk thema kreeg – al stukken beter dan de eerste CD. Prince gaf niet de indruk dat hij zomaar wat nummers op een CD had gekwakt, maar had een verhaal te vertellen. De vraag was dan natuurlijk: zet hij die lijn voort op de derde schijf?

MK: “Het antwoord, althans voor mij, is: ja. Het laatste deel is wat thema en ‘rond’ verhaal wel het beste van de drie. Het heeft een kop en -alvast vooruitverwijzend- een duidelijke staart; hij opent deel 3 als slaaf en eindigt als vrij man. Daartussen interpreteer ik veel nummers als delen van het spel tussen gevangen en vrij zijn, zowel als onderdeel van ‘het systeem’, als mentaal en fysiek.”

EK: “Toch kan je dat ook als een definitief breekpunt in zijn carrière zien. In ieder geval wat betreft zijn carrière met een uitstraling naar een heel groot en breed publiek. Prince/PP_logo_small is een vrij man die los van het systeem volledig kan doen wat hem goed dunkt. Maar zonder dat systeem is hij met geen mogelijkheid de superster meer die hij ooit was en die status heeft hij nimmer meer bereikt wat betreft albumverkopen en hits scoren. Tegelijk, dat wou hij waarschijnlijk ook niet. De tekst van My Name Is Prince van drie jaar eerder spreekt wat dat betreft al boekdelen.”

MK: “En de muziek dan? Is die beter dan de twee andere schijven?”

EK: “Het is op zich al een prestatie dat mensen het tot hier hebben volgehouden, als je het mij vraagt… Maar ik vind deels van wel.”

PP_Emancipation_CD3MK: “Die mening deel ik. Slave opent CD 3 in ieder geval tamelijk spannend. De sfeer is donker, Prince zingt getergd, de koortjes klinken dreigend, het nummer in z’n geheel is meeslepend te noemen. Prince laat er geen misverstanden over bestaan wat zijn situatie is en hoe graag hij dat veranderd wil zien:

‘Everybody keeps tryin’ 2 break my heart
Everybody except 4 me
symboleye just want a chance 2 play the part
The part of someone truly free’

Waarna in de refreinen getrommel, alsof Prince rechtstreeks uit Afrika is gehaald. Dat getrommel is overigens gesampled van Ain’t No Place Like U van Mayte’s album Child Of The Sun uit 1995, maar werkt erg goed op Slave, omdat Prince zijn punt er extra kracht mee zet.”

EK: “Destijds opgenomen als ‘New Power Generation Drum Corp’, maar dat was Prince natuurlijk gewoon zelf. Ik moet zeggen dat Slave bij mij in de vergetelheid was geraakt. Nu ik het weer hoor zit ik toch op het puntje van mijn stoel en dat had ik eerder niet, anders had ik het nummer wel beter onthouden. Er broeit iets en dat is erg aangenaam. Wat ik overigens ook erg fijn vind is dat het nummer redelijk kaal gearrangeerd is. De beat en zijn stem (inclusief de prima koortjes) zijn eigenlijk genoeg.”

MK:New World vervolgens is een aanklacht van een andere orde. Prince behandelt hier hoe hij vindt dat de wereld naar de verdoemenis wordt geholpen door ingrepen -van de overheid?- die het leven kunstmatig maken:

‘Did U hear about the new pill?
It feels like sex!
Guaranteed 2 thrill with no ill side-effects
A pill that will stop the wrinkles, a pill that will stop the pain
A pill that will make a baby never seek political gain
What’s it all 4 when U can alter biology?
Who or what, then my friend, will U and I be?’

Goeie vraag; hoe gaan we het inderdaad dan redden in deze ‘brave new world’?”

EK: Muzikaal van volledig andere orde, maar vrijwel gelijktijdig met Emancipation kwam het album Ænima van metalband Tool uit. Dat handelt over vrijwel hetzelfde vraagstuk en doet dat veel beter in mijn optiek. Al moet je daar muzikaal (de ritmes van Tool zijn bijna hogere wiskunde) wel van houden. In het nummer Ænema staat de stad Los Angeles voor alles wat kunstmatig is aan deze wereld en wordt gepredikt dat een aardbeving die stad maar beter kan doen afzinken. Prince benoemt dit in dit nummer niet zo letterlijk, maar zingt wel over ‘The intelligence of your bed reacts/ Covering you head to toe with an air-filled sack’. In het begeleidende boekje borduurt Prince daarop voort en staat bij New World te lezen:

‘There was an earthquake but his bed, sensing the upcoming disaster, covered him up with an an air-filled sac. He’s still alive, but L.A….well’

In feite dus exact dezelfde thematiek als Tool, maar volkomen onafhankelijk van elkaar opgenomen. Het zal wel in de lucht hebben gehangen in 1996. Maar de versie van Prince mist, doordat de punchline in het boekje staat en niet in het nummer te horen is, toch de kracht.”

MK: “Dat komt ook door Prince’ enigszins halfzachte antwoord: ‘love 4 one another’. Tja. Dat is wat al te makkelijk vind ik. Maar nu is Prince ook nooit ijzersterk geweest in het behandelen van socio-politieke issues. En in dit geval extra jammer, want de insteek was zeer interessant. Wat ik dan weer niet helemaal vind van de muziek. Het is iets te makkelijke electrofunk met wat techno-invloeden. Het gaat niet de diepte in, zoals Slave dat wel doet.”

EK: “Ik vind het best boeiend dat Prince heeft getracht met dance en met name techno aan de gang te gaan. We hoorden dat eerder al op bijvoorbeeld Loose!, maar hij krijgt het genre niet goed in de vingers. Ook niet op The Human Body. De poging is te waarderen, maar het verzandt in muzikaal amper pakkend geneuzel op de vierkante millimeter.”

MK: “Daarvan vind ik eigenlijk de geluidscollage met het gesnif het interessantste, aangezien daar de rest van het nummer omheen is gebouwd. Voor de rest vind ik het een ook niemendalletje dat me veel te lang doorgaat. Ongeveer 1 minuut tekst, en verder meer dan 4 minuten instrumentaal gefreak. De lyrics zijn ook vrij nietszeggend, of is het ‘thank God 4 the human body’ bewust in contrast met de elektronische en mechanische feel van het nummer, als een soort statement over mens versus machine? Meer kan ik er niet van maken.”

EK: “Ik herinner me een interview uit de Emancipation periode waarin hij het had over jezelf niet te druk maken over ‘the human body’. Met de kennis van nu wat wrang, maar wellicht probeert hij het in dit nummer ook over te brengen op een of andere manier? In dat interview zei hij: ‘Whenever we get too tied down to anything on Earth — be it a name, a body, a lifestyle — that’s the road to ruin. When you get too worried about the human body and this lifetime and you put too much effort in it in a negative sense, like fighting someone, it just keeps you from your goal. So, I don’t bother’. Hij heeft er dus wel over nagedacht. Al lijkt het er op dat het in dit liedje gewoon over seks gaat, eerlijk gezegd.”

PP_FaceDown_PromoMK: “Door met Face Down. Ik denk dat ik me niet populair ga maken onder verstokte Prince-fans, want in tegenstelling tot velen onder hen, vind ik Face Down echt niet te pruimen. Ik ben geen fan van Prince die te hard zijn ghetto street credibility wil laten gelden -zoals hij te krampachtig deed op Diamonds And Pearls bijvoorbeeld- en al helemaal niet als hij de gangsta wil uithangen. Kijk, op Days Of Wild is hij ook flink aan het rappen en de boy from the hood aan het uithangen, maar in dat nummer is de muziek ook nog eens geweldig. Maar Face Down, tsja, ik vind het eigenlijk niets meer dan een veredelde demo, waarin hij het nummer opbouwt aan de hand van een sample uit Ninety-9’s Stained Glass.”

EK: “Dat van die demo-klank ben ik het over eens. Bijvoorbeeld als Prince de ‘horn’ of de ‘orchestra’ aanroept, volgt een mager geluidje dat zo uit een computer komt. Hadden daar echte blazers of andere instrumenten als ‘orkest’ gebruikt, had het al veel meer aangekleed en vele malen vetter geklonken. Je haalt Days Of Wild aan en ik heb het idee dat dit nummer uit dezelfde sessies komt. Eveneens met een sample van Ninety-9, zelfde soort manier van rappen. Maar dan allemaal een tandje minder. Het was overigens de bedoeling dat het een single zou gaan worden, maar dat ging niet door toen de afdeling van EMI Music die het zou uit gaan brengen werd geherstructureerd.”

MK: “En wie is de ‘him’ in de lyrics? Zijn voormalige manager? De baas van Warner Brothers? Ik heb in ieder geval nooit begrepen waarom het een fan- en live-favoriet is geweest. Is er iets dat ik over het hoofd zie?”

EK: “Misschien komt het omdat het in 1997 op een inmiddels best legendarische live-cassette is verspreid bij hardcore fans? Ik heb ook geen idee… Ook niet over wie het gaat, maar vanwege de ‘ain’t that a bitch’ uitspraak in Face Down link ik het persoonlijk altijd aan Bob George van The Black Album. En de voornaam van titelpersoon uit dat nummer komt van Prince’ voormalige manager Bob Cavallo. Het is een vrije interpretatie, maar wie weet… Over vrije interpretatie gesproken, de Ninety-9 sample ‘Dead like Elvis’ heeft inmiddels ook een nieuwe betekenis gekregen voor mij. Deze week is bekend geworden dat Paisley Park in ieder geval de komende vier jaar als museum open zal gaan en wordt beheerd door dezelfde firma die ook Elvis’ Graceland uitbaat. Daar zit toch wel enige ironie in. Ik ben overigens normaliter nooit zo van de clips, maar de video bij Face Down heb ik altijd erg intrigerend gevonden en past eigenlijk meer bij de Come-periode. We zien de Prince uit 1993 met zijn gezicht naar beneden in een lijkkist liggen terwijl er een wake voor hem wordt gehouden. We zien PP_logo_small (zoals hij toen heette) de dienst leiden en onderwijl allerlei mensen langs de kist gaan. Een man met een buikspreekpop, een vrouw die knielt bij een of andere gangster die langs het gangpad zit. Het is een video die erg oncomfortabel wegkijkt vind ik. Op het eind blijkt de weduwe die alles hoofdschuddend gadeslaat met een hondje op schoot Prince zelf te zijn. Waardoor hij dus in drie vormen in de clip zit en de ‘him’ in de tekst her en der ook op hemzelf zou kunnen slaan.”

MK: “En dan belanden we bij cover nummer 3 op Emancipation. Prince’s versie van The Delfonics’ La, La, La Means I Love You, en die opent met de oorspronkelijke drum fill, is okee, maar voegt verder niet heel veel toe aan het origineel. Mij een raadsel waarom hij na het saccharine-zoete Betcha By Golly Wow op de eerste schijf een vergelijkbaar nummer wilde coveren -los van de meest waarschijnlijke verklaring dat het wederom ‘voor Mayte’ was.”

EK: “Niks aan toe te voegen, volgens mij is dit gewoon een vullertje om ook op de derde cd op precies een uur en 12 nummers te komen.”

MK:Style vind ik dan weer een stuk beter. Muzikaal niet enorm bijzonder, het klinkt als een leuk tussendoortje dat is ontstaan uit een jam in de studio, gebaseerd op een lead line van Eric Leeds. Het is niet wereldschokkend, maar wel aanstekelijk. Al zijn de blazersriff zo rond de 4 minuten wel erg okee -ze doen denken aan de syncoperende arrangementen uit eind jaren ’80- en zit er ongeveer vanaf 5 minuten in het nummer een zalige gitaarsolo veel te diep in de mix. Prince klinkt alsof hij aan het freestylen is en somt op wat hij allemaal stijlvol vindt, en wat niet. En bij vlagen is dat grappig:

‘Style is more like Jackie O. when she was doin’ Aristotle’

Of deze:

‘Style is the face U make on a Michael Jordon dunk’

Essentieel zou ik het niet willen noemen, maar gewoon lekker.”

EK: “Sowieso is het de vraag wat nog echt essentieel is voor iemand die een decennium eerder bakens heeft verzet. Al had dit album als ‘vrij man’ daar het uitgelezen moment voor geweest om dat aan de liefhebbers te tonen. Dat gezegd, dit is inderdaad niet essentieel maar wel heel lekker. Gewoon een erg fijne track (met dank aan Eric Leeds, die geeft ook minder spannend Prince-werk toch altijd een duwtje in de rug) die van een niveau is waarvan je zou willen dat het vaker werd gehaald op Emancipation.”

MK:Sleep Around laat eindelijk weer eens de ‘naughty’ Prince horen die we niet alleen op de rest van het album, maar ook de albums ervoor al even niet meer gehoord hadden. Hij geeft namelijk een goedbedoeld advies aan een bedrogen man (‘Do it like she like it / So your baby don’t wanna sleep around / Give her what she want when she want / When it come 2 U, she down’), maar pas nadat de dame haar vent bedonderd heeft met… Prince zélf: ‘Maybe U recall last summer / When U saw her ridin’ in my car / A kiss or 2 later she was back in your bed / Smellin’ like a fallen star / Just because she’s fine / U think she don’t wine & dine with everyone U know / Oh, long as U’re fooled, I’m cool / She says she gonna put me in a video.’ Aha! Die zie je niet aankomen, vooral ook omdat Prince dit alles verpakt in een soort disco-funk-achtig jasje dat prettig in het gehoor ligt en de laatste 3 minuten lekker weg funkt, geholpen door een fijne wah wah’ende ritmegitaar en fijne big band blazers, afkomstig van de NPG Hornz, maar ook nu verder niet heel veel bijzonders biedt.”

PP_EMancipation_insideEK: “Vergeet ook de slim gebruikte Tower Of Power-sample niet! Hetzelfde Tower of Power-nummer werd ook gebruikt in Release It op Graffiti Bridge. Een volledig ander soort nummer, dus het toont wel hoe goed Prince over samples nadenkt als hij er zin in heeft. Het origineel samplen in een cover (zoals op La, La, La Means symboleye Love You) is uitermate flauw. Maar hier is een voorbeeld van goed gebruik. Voormij valt deze in dezelfde categorie als Style, je zou willen dat er meer van deze kwaliteit op Emancipation stond, ook al is het geen essentieel werk.”

MK: “Van Da, Da, Da heb ik me altijd afgevraagd wat het op Emancipation doet, of op welk Prince album dan ook voor mijn part. Het is namelijk de Scrap D. show, met Prince in een ondersteunende rol. En daarmee de Jughead van Emancipation!”

EK: “Proest! Perfecte vergelijking, hahaha!

MK: “Wat ik niet positief bedoel…”

EK: “Ik denk niet dat ook maar iemand dit zo opvat haha!”

MK: “Scrap D., niet bepaald God’s gift to hiphop, levert een nogal infantiele gangsta bedoelde rap af, die nergens beklijft. Prince’ rol is die van de brenger van de blijde boodschap, hij eindigt de lyrics van het nummer positief (‘Loving one another is the only way!’), wat naar eigen zeggen de bedoeling was van elk nummer op Emancipation. Da’s allemaal leuk en aardig, maar in het geval van Da, Da, Da is het er nogal met de haren bijgesleept.”

EK: “Dat is hoe dan ook in vrijwel alle tracks waarop Scrap D. figureert dan wel aandacht opeist. Zijn boodschap en die van Prince zijn in het geheel niet verenigbaar, zo lijkt het. Het doet je afvragen waarom die samenwerking überhaupt ooit tot stand is gekomen als ze zo weinig raakvlakken hebben.”

PP_Facedown_promovinylMK: “Bij My Computer heb ik na herbeluistering wat gemengde gevoelens. Toen ik het in 1996 voor het eerst hoorde, vond ik het getuigen van een perfecte tijdsgeest, want email was nog niet zo vanzelfsprekend als het sinds een paar jaar is. Tegelijkertijd klonk het me allemaal wat beangstigend, want zou het sombere en beeld dat Prince schetste, een desolaat leven vol eenzaamheid en sociale isolatie, echt bewaarheid worden? Internet, en dus ook email, opende toch juist de deuren naar een grotere wereld, die dankzij die technologie een stuk kleiner zou worden? Inmiddels kun je wel stellen dat Prince geen ongelijk heeft gekregen; ironisch genoeg zorgen social media -in tegenstelling tot de ‘social’ in de term- ervoor dat mensen juist geïsoleerder zijn omdat ze het belangrijker vinden wat er in hun timelines gebeurt dan om zich heen. Sorry, dat klinkt allemaal wel heel erg sociologisch verantwoord.”

EK: “Toch heb je een heel goed punt. De werkelijke wereld negeren om nog even snel sociale media te checken, daar maak ik mezelf ook schuldig aan. Tegelijk, zonder dat wij elkaar op sociale media waren tegengekomen had dit hele blog er ook niet geweest. Sterker nog, via twitter heb ik mijn enige echte interactie ooit met Prince zelf gehad, al was dat slechts één tweet. Sociale media kunnen ook tot positieve ontmoetingen leiden. Mits juist gedoseerd en die dosering ontbreekt steeds minder als je op straat om je heen kijkt.’

MK: “Toch is die toekomstvisie, zeker in retrospectief, het bijzondere aan het nummer. Niet de muziek, die klinkt, mede door de AOL samples aan het begin en aan het einde, tamelijk gedateerd.”

EK: “De samenwerking met Kate Bush wordt ook niet te volste benut, al heb ik het vermoeden dat Bush en Prince elk in hun eigen zelfgecreëerde muzikale universum wonen en die universa niet parallel te krijgen zijn. Ze zitten gewoonweg niet op dezelfde golflengte. Niet op zijn bijdrage aan haar album The Red Shoes en andersom niet in haar bijdrage aan Emancipation.”

MK: “Dat ze überhaupt te horen is op Emancipation, is gezien haar reactie op het door Prince verminken van Why Should I Love You, nog de allergrootste meevaller… Maar nogmaals, dankzij Prince’ tamelijk profetische teksten is My Computer de moeite waard. Niet essentieel, maar wel een mooi tijdsbeeld. En zo belanden we bij de vierde en laatste cover van Emancipation.”

EK: “Mag ik ‘m alsjeblieft doorspoelen?”

MK: “In mijn optiek veruit de belabberdste.”

EK: “Hou op, ik doe het gewoon! Ik sla ‘m over.”

MK: “Ik vind het origineel van Joan Osborne sowieso kut met peren, dus Prince heeft mij geen plezier gedaan met zijn eigen versie. Natuurlijk, dat is smaak en daarom ook wat oneerlijk om het op deze manier af te serveren. Wat objectiever gezien is het allemaal hartstikke leuk dat Prince de opname van -zo te horen- een rehearsal op het album gooit, maar het klinkt ook als zodanig. Rommelig en zwalkend. Had dan een heel album zo opgenomen, denk ik dan. Nu is het een grote dissonant in het geheel, het prima gitaarwerk ten spijt. Maar goed, kennelijk is dat dus de vrijheid om op plaat te zetten wat je wilt.”

EK: “En het mooie van muziek is dat je er niet naar hóéft te luisteren. Al heb ik deze in de 90s nog best vaak gehoord en gek genoeg zit Prince’ versie wel in mijn hoofd als ik de titel hoor en niet het origineel. Afijn, beland ik zo wel sneller bij niet alleen een hoogtepunt op dit album maar een hoogtepunt in Prince’ post-Warner tijdperk als je het mij vraagt. The Love We Make is een onbetwiste klassieker die eigenhandig (en op de valreep) het bestaan van Emancipation volledig rechtvaardigt.”

MK:The Love We Make heb ik altijd een van de betere Prince nummers gevonden. Het is altijd vrij hard bij me binnen gekomen, niet alleen omdat hij eindelijk weer eens mikt op pure emotie, maar vooral ook in de wetenschap dat Prince het naar eigen zeggen schreef ‘to speak to the spirit of a friend lost to drugs’. Het schijnt dat hij daarmee doelde op Jonathan Melvoin, de broer van Wendy en Susannah, die meespeelde en op Around The World In A Day en Parade, en toetsenist was bij The Smashing Pumpkins toen hij in 1996 tijdens hun tournee ter promotie van Mellon Collie And The Infinite Sadness overleed aan een overdosis heroïne. The Love We Make bevat nogal cryptische lyrics over verlossing, maar refereert ook direct aan heroïnegebruik: ‘Put down the needle, put down the spoon’. Dat het voor een vriend is geschreven, kun je ook wel horen, want Prince’ voordracht is rauw en gepassioneerd. Ik krijg er kippenvel van.”

EK: “Ik ook en het is ook tekenend dat dit nummer meer nog dan het muzikaal volledig onvergelijkbare Face Down een fanfavoriet is geworden. Live heeft het in de loop der jaren ook een prachtige ontwikkeling doorgemaakt, een teken dat Prince het uiteindelijk – in tegenstelling tot het gros van dit drieluik – ook een essentieel nummer vond.”

MK: “Het is dan ook zeker een essentieel nummer, al zijn de verschillende live versies nóg veel beter dan de plaatversie, vooral omdat de gitaarpartijen in de hooks dan veel heftiger klinken. Maar dat neemt niet weg dat The Love We Make een zeldzaam hoogtepunt van de derde schijf én van het hele album is.”

MK: “Logischerwijs bijna eindigt Prince met het titelnummer van de volledige set.”

EK: “Nou ja, logischerwijs als je de ontwikkeling die hij doormaakt muzikaal vertaalt. Prince had er met name in de 80s wel een handje van om juist met de titeltrack te beginnen.”

MK:”Precies, het gaat hier om de reis die is gemaakt. Via een aantal nummers waarin hij zichzelf letterlijk als slaaf ziet (Slave) en waarin hij het spel aangaat tussen je een slaaf van ‘het systeem’ voelen (Face Down, My Computer, New World) en een vrij man zijn, fungeert Emancipation als culminatie van het bereiken van de door Prince zo verlangde vrijheid. Het opvallende is: daarmee lijkt hij niet alleen zijn bevrijding van Warner Brothers te bedoelen, maar ook het bereiken van een bepaalde mentale en esotherische toestand. Hij zingt namelijk in de refreinen onder andere ‘see U in the purple rain’. Aangezien Purple Rain bleek te gaan over een catharsis, een spitituele reiniging, een nieuw begin, lijkt Prince in Emancipation te willen zeggen dat hij ook (bijna?) die spirituele wedergeboorte heeft bereikt, datgene dat hij The Dawn noemt.”

EK: “In die zin is Emancipation weer iets verkeerd getimed. Want die ‘dawn’ is ook aan het eind van The Gold Experience al bereikt na de ‘Purple Rain van de jaren 90’ die Gold is. En het nummer maakt ook niet de indruk die een Gold maakte, of een hier aangehaald Purple Rain (de enige titeltrack in de 80s die een album afsloot) of andere iconische afsluiters als Sometimes It Snows in April of Adore, die maken dat je een album even moet laten bezinken als het klaar is.”

MK: “Exact, het is absoluut spijtig dat het bereiken van dat nieuwe bewustzijn muzikaal niet heeft gezorgd voor een vrije en meer avontuurlijke geest. Juist dat laatste is, al concluderend, de grootste makke van de derde schijf. Ook nu weer is het wat teveel een formule, een standaard R&B grid. Bij vlagen is het wat meer Prince-iaans, zoals in Slave. Maar voor de rest klinkt het allemaal wat te gemakzuchtig. Ik hoor hoogst zelden wat ik nog niet gehoord heb, niet zozeer bij Prince, alswel binnen het R&B idioom. R. Kelly had net zo goed deze muziek kunnen maken, zeg maar. In bredere context geldt dat trouwens ook voor het volledige Emancipation-album.”

EK: “Eens, ik heb ook met alle macht getracht een configuratie van 12 tracks te bedenken die van Emancipation als een enkele cd wél een goed album maken. Het is ondoenlijk.”

MK: “Over het volledige album gesproken: dan ben je een vrij man, bevrijd van de ‘ketenen’ van je platenmaatschappij, en kun je daarom in principe uitbrengen wat je wilt, dan verwacht je als fan toch dat Prince’ ‘emancipatie’ niet alleen een triple album van in totaal precies 3 uur zou opleveren, maar dat hij ook volledig los zou gaan wat muziek betreft, zeg maar zoals in Crystal Ball. Dat heeft hij helaas niet gedaan. In plaats daarvan bevat het voornamelijk uitgekauwde en voorspelbare typische Nineties R&B. En dus is het daarmee al met al een flinke tegenvaller, die niet veel hoop geeft voor wat hij daarna zou uitbrengen.”

EK: “Rustig maar, komende maand gaan we eerst nog een driedubbellaar met kliekjes behandelen…”


PP_020_Emancipation_albumEmancipation (cd3)

  1. Slave
  2. New World
  3. The Human Body
  4. Face Down
  5. La La La Means symboleye Love U
  6. Style
  7. Sleep Around
  8. Da, Da, Da
  9. My Computer
  10. One Of Us
  11. The Love We Make
  12. Emancipation

Release: 19 november 1996
Hoogste albumlijstnotering in Nederland en België: 13 | 8
Waardering: **
Essentiële nummers: Slave, The Love We Make

Emancipation luisteren of kopen:
Tidal | Bol.com

2 gedachten over “Emancipation (1996) disc 3

  1. Respect voor het doorworstelen van deze set heren. *diepe buiging*. CD3 is veruit de beste en heeft het meest in mijn CD speler gelegen met toch redelijk wat nummers die me wel aanstaan: Slave, Face Down, Style, Da Da Da, One Of Us en uiteraard The love We Make, wat is dat een mooi nummer dat live steeds mooier werd met de Montreaux versie als hoogtepunt voor mij.

Geef een reactie