Crystal Ball (1998) disc 1

Als middel om de welig tierende bootleghandel te dwarsbomen, kwam Prince in 1998 op zijn eigen label met een cd-set die als officiële bootleg tegenwicht moest gaan bieden. Net als voorganger Emancipation trekken wij meerdere weken uit om deze kloeke set te analyseren. Vandaag de eerste cd.

EK: “Ik heb heel specifieke herinneringen aan Prince en zijn muziek. Bij het horen van albums doemen meteen beelden op in mijn hersenpan van de tijd waarin ze zijn uitgebracht en vaak ook nog de specifieke platenwinkel waar ik de lp of cd voor het eerst kocht. Gek genoeg heb ik die herinnering in het geheel niet met Crystal Ball. Wikipedia leert dat er een hoop gedoe was met online bestellingen, versies die er niet kwamen et cetera. Van die commotie herinner ik me echt helemaal niks. Weet alleen dat ik al jaren een doorzichtig doosje met drie cd’s, een boekje en bonus-disc The Truth in huis heb en dat ik (die herinner ik me wel) jaren later toen ik N.E.W.S. kocht bij de Free Record Shop in Den Bosch ook nog de versie in het reguliere dikke cd-doosje uit een uitverkoopbak heb geplukt. Maar hoe ik aan de originele kom… geen idee! Ik vermoed dat ik ‘m bij bootleg-hotspot Playland in Delft als onderdeel van een grotere aankoop heb, of anders van een stationskiosk ergens op de route tussen toenmalige woonplaats Schiedam en eerste werkplek Amsterdam.”

CrystalBall_flyerMK: “Ha, heel herkenbaar! Nu weet ik wel dat ik een dik jaar na de release van Crystal Ball de versie in het transparante, ronde doosje tegenkwam in een platenzaak in Utrecht (en toen dacht dat het de ‘oorspronkelijke’ configuratie was, voordat Prince ‘m terugsnoeide tot Sign “O” The Times dus, haha). Maar ik had ook totaal geen weet van het online bestellen-debacle. In die tijd volgde ik Prince niet zo fanatiek meer als voorheen, wat vooral te maken had met de kwaliteit van zijn werk in die tijd. En Crystal Ball deed mijn hoop op betere muziek weer wat aanwakkeren, ook al bleek uit de tracklist en de liner notes dat het een verzameling voorheen onuitgebracht materiaal was.”

EK: “Het feit dat ik er geen vastomlijnde herinnering aan de aanschaf heb, geeft – voor mij tenminste – wel enigszins aan dat ik persoonlijk ook niet heel veel waarde aan deze release heb gehecht destijds. Vooral waarschijnlijk omdat ik de écht interessante nummers al kende.”

MK: “Ja precies, dat had ik ook. Ik was blij dat juist die nummers eindelijk eens in goeie kwaliteit beschikbaar waren, ik deed het tot die tijd met bootlegs op cd met wisselende kwaliteit, van goed tot abominabel, en sleets geraakte cassettebandjes. Maar aan de andere kant vond ik het teleurstellend omdát ik die nummers al kende.”

EK: “En de rest van de nummers? Tsja… Maar goed, hier gaan we dan voor het eerst in jaren met de herbeluistering, vol frisse moed!

De titeltrack is en blijft een onvervalste klassieker. Op vele bootlegs vaak aangeduid als ‘Expert Lover’ en het is goed dat het officieel uit is, ook al is het op een album dat maar weinig mensen snel zullen kopen. Het is met ruim 10 minuten een onheilspellend epos te noemen, waarop de sfeer voor ene hele groot deel wordt bepaald door de strijkarrangementen van Clare Fischer. Die zijn dusdanig sterk, dat ze ook voor een onheilspellende sfeer zorgen op The Future. Het zijn namelijk dezelfde arrangementen die Prince op die Batman-opener heeft gebruikt, dat album bevatte terugkijkend best veel samples van toen nog onuitgebrachte nummers. Nu ik er over nadenk, is de link wellicht ook wel duidelijk. Prince claimt op The Future de toekomst te hebben gezien en waar doe je dat in? Juist, een kristallen bol. Al is Prince’ toekomstvisie in The Future specifieker dan op het bijna impressionistische Crystal Ball.”

MK: “Interessante analyse! Zo had ik het nog nooit bekeken, en eerlijk gezegd weet ik eigenlijk pas doordat jij die link legt naar The Future dat de gesamplede strijkers van Crystal Ball komen.”

EK: “Het is ook maar speculeren van mijn kant, uiteraard. Misschien leg ik verbanden die er wel helemaal niet zijn.”

MK: “Enfin, hier hoor je het echte genie aan het werk. Break na break, tempowisseling na tempowisseling, funk, progrock, klassiek, jazz, soul, de versnelde heliumstem -alles in één suite waarin Prince zijn geliefde onderwerp ‘de apocalyps nadert dus laten we feesten en sex hebben’ tevoorschijn haalt:

‘As bombs explode around us and hate advances on the right
The only thing that matters, baby, is the love that we make 2night
As little babies in make-up terrorize the western world
The only thing that matters, baby, is love between a boy and girl’

EK: “Muzikaal is het absoluut een fijn nummer, het begin is bijna bezwerend hypnotisch, met een repetitieve beat en een subtiele opbouw. De vocalen van Susannah Melvoin zijn ook mooi en kleuren de track verder in. En als na een minuut of vijf het roer om gaat en Prince gaat freaken met al die tempo- en genrewisselingen en zijn pakkende gekrijs, is het moeilijk om hierdoor niet geïntrigeerd of minstens onder de indruk te raken.”

MK: “Absoluut! Muzikaal is het fantastisch en adembenemend, maar -toch een puntje van kritiek- op momenten tekstueel en zelfs intellectueel wel tamelijk beperkt. In die tijd woonde hij net samen met Susannah Melvoin, die zijn huis inrichtte en onder meer grote schilderijen met naakten ophing. Wat Prince duidde als:

‘As soldiers draw swords of sorrow
My baby draws pictures of sex
All over the walls in graphic detail – sex!’

Mja. Niet bepaald een groot kunstkenner dus. Neemt niet weg dat Crystal Ball, ook mede dankzij de geweldige arrangementen van Clare Fischer, een essentiële track is. Prince op zijn hoogtepunt wat mij betreft.”

EK: “Inderdaad, als ik dan toch de vergelijking doortrek, The Future is tekstinhoudelijk dan het betere toekomstbeeld. Je hoort hier echter inderdaad Prince op zijn creatieve piek. Al is het wat mij betreft nét niet zo indrukwekkend als de lange (helaas nog op de plank liggende) versie van de Purple Rain-track Computer Blue, wat wel enigszins vergelijkbaar is qua opbouw al is dat muzikaal dan weer wat rechtlijniger. Kwestie van smaak wellicht, het is hoe dan ook een essentiële Prince-track. Het toont dat de experimentele Prince net zo de moeite waard is als de poppy Prince die hapklare hits serveert. Het grappige is dat ik jarenlang gedacht heb dat Prince op Crystal Ball Prince met (delen van) The Revolution aan het werk was en dat geldt helemaal voor Dream Factory, het tweede nummer op Crystal Ball en de titeltrack van het Prince and The Revolution-project dat als opvolger van Parade was beoogd maar nooit uitkwam – waar Crystal Ball dan weer als losse track op zou komen te staan… Bent u daar nog?”

MK: “Haha, jawel hoor!”

EK: “Maar Dream Factory blijkt alleen Prince met – wederom – Susannah te zijn.”

MK: “Dat heb ik ook nooit geweten, ik dacht ook dat het een groepsprestatie was, of althans een grote rol voor Wendy en Lisa… Goh…”

EK: “Zo leer je nog eens wat, haha! Hoe dan ook, Dream Factory is puike, poppy en funky track uit Prince’ creatieve piekperiode, waarop zijn Camille-stem de boventoon voert, maar nipt niet zo hoog gepitcht als op Camille-klassiekers als Feel U Up en If I Was Your Girlfriend. Hoewel we hier ‘met frisse oren’ pogen te luisteren, is dat voor mij in dit geval best lastig. Een van de meest gedraaide Prince-albums in mijn collectie is de bootlegversie van Dream Factory en binnen die configuratie, ingeklemd tussen het instrumentale Visions en de gruizige stamper Train, vind ik dit nummer beter op zijn plek dan tamelijk klakkeloos op deze compilatie. Goed – nee, fantastisch – nummer op de verkeerde plek derhalve.”

MK: “Volledig mee eens. Dream Factory had veel beter verdiend. Sowieso had het gelijknamige album gewoon uit moeten komen.”

EK: “Amen!”

MK: “Maar ja, da’s weer een heel ander verhaal en Prince worked in mysterious ways. Ook Dream Factory is in ieder geval is een prachtvoorbeeld van Prince op het hoogtepunt van zijn creatieve piek. Opvallend genoeg lijkt het nummer wat muziek en titel betreft een vrolijke boel, maar als je de teksten bekijkt, worden er in de Dream Factory eerder nachtmerries vervaardigd dan fijne dromen. En in retrospectief, in het licht van Prince’ dood beschouwd, bevat het nummer zelfs een wrange ondertoon:

‘Party all night, hangin’ out
In the streets more than I be at home
I take a pill 2 wipe away my doubts
But a pill can’t cure my bein’ alone
Vodka and 7 straight 2 my brain
Put me under false impressions, hide all my pain
Somebody help me, I’m losing control
This is what it’s like in the Dream Factory, oh!’

EK: “Verdraaid zeg, die tekst is inderdaad wel wrang met de kennis van nu, valt me ook nu pas op.”

MK: “Desalniettemin is het een zalig nummer -en een van Prince’ betere outtakes ooit.”

CrystalBall_cd1EK: “Helemaal mee eens, Acknowledge Me toont vervolgens echter de zwakte van Crystal Ball als compilatie. De nummers missen een natuurlijke ‘flow’ en zo word je van Prince overduidelijke ‘80s sound’ heel abrupt de 90s in getrokken. Al is er een (flinterdun) samplelijntje dat Acknowledge Me in de 80s houdt. Dit door het gebruik van een sample (helemaal op het eind) uit All My Dreams – dat ook van Dream Factory komt – en de sample van Boni Boyer uit het nummer The Line uit 1988. Ik kan het mis hebben uiteraard, maar het zou me niks verbazen dat het in 1998 uitbrengen van dit nummer een soort eerbetoon aan Boni was. Ze overleed eind 1996 en dit is Prince’ eerste release van na haar dood.”

MK: “Ja, die twee samples deden mijn oren opnieuw spitsen. Al dacht ik dat All My Dreams oorspronkelijk stond op een eerdere configuratie met dezelfde titel, dat later Parade zou worden, maar inderdaad ook naar Dream Factory overgeheveld werd. Jammer dat Prince All My Dreams niet op Crystal Ball heeft gezet, trouwens. Maar goed… Ik ben het verder met je eens wat betreft die flow. Erg storend, had het dan chronologisch gedaan, denk ik dan.”

EK:Acknowledge Me vind ik een prima nummer overigens, had zo op The Gold Experience gepast en ik vergeleek het eerder al met I Rock, Therefore I Am in onze Chaos And Disorder herbeluistering. In dat nummer heeft Rosie Gaines’ stem een zelfde functie als die van Boni Boyer hier. Naar mijn smaak gaat Prince’ gerap op het eind van het nummer iets te lang door, overigens.”

MK: “Nou, het was ook oorspronkelijk bedoeld voor The Gold Experience, en stond dan ook op drie verschillende configuraties voor het werd vervangen door Shhh. Eigenlijk wel terecht, want van de twee is Shhh absoluut het betere nummer.”

EK:”Dat verklaart, heb je gelijk in. Shhh is een échte klassieker. Acknowledge Me niet.’

MK: “Al heeft Acknowledge Me een fijne beat, een zalige bas, en luistert het best lekker weg.”

EK: “Voor mij een favoriet nummer is Ripopgodazippa, waarmee Prince het muzikale territorium binnenkoerst waar één van mijn andere favoriete acts, Massive Attack, in de 90s heer en meester was. De triphop die Prince ons voorschotelt is minder donker dan bijvoorbeeld een nummer als Karmacoma van Massive Attack, maar het roept bij mij een zelfde soort gevoel op.”

MK: “Ja? Ik heb die link naar triphop echt nooit gelegd.”

EK: “Muzikaal dan hè? Want waar Massive Attack in hun nummer tekstueel een onpeilbare duisternis aftast, is Prince hier zijn oude geile zelf weer en verhaalt hier over een avontuurtje dat hem en het lustobject van dienst letterlijk in alle hoeken van de kamer plaatst. Van de drukbank waarop normaliter oefeningen worden gedaan, tot een (nep) lamswollen kleedje op de grond. Mét de nodige humor overigens. In het bij dit album horende boekje worden de verschillende tracks aan ofwel Prince, dan wel het onuitspreekbare symbool toegeschreven, afhankelijk wanneer ze zijn opgenomen. Dit is zo’n symbool-track en als PP_logo_small zijn leading lady Mayte bijna tot een orgasme laat komen, verzucht ze:

‘I just wanna call your name, but I don’t know what 2 say’

Ik vind dat lollig.”

MK: “Dat is inderdaad erg grappig. Zo zie je maar dat Prince zelf ook wel kon lachen om het gedoe rond zijn naamsverandering. Voor mij persoonlijk is dat dan ook het enige positieve aan Ripopgodazippa. Ik vind het -mede door de infantiele titel- een beetje puberaal. En teveel een reggae-feel naar mijn smaak, waar Prince niet ontzettend goed in is.”

EK: “Juist omdat het tempo hier omlaag is gegaan qua reggaebeat zit het dus in het triphop-vaarwater van genoemd Massive Attack uit die zelfde periode. Ligt er niet dik bovenop, maar ik hoor wel overeenkomsten.”

MK: “De blazers zijn okee, maar verder doet het me weinig. Vooral de lyrics zijn ergerlijk. Niet alleen ‘Ripopgodazippa’ laten rijmen op ‘then this brother trippa’ doet mijn haren al recht overeind staan, maar vooral het einde van het refrein is vreselijk: ‘Ripopgodazippa, etc. etc. so’. Alsof Prince op dat moment ook even niet wist wat hij nog meer kon zingen en uit pure ellende de ‘etc. etc.’ uit zijn krabbels maar gebruikte als definitieve lyrics. Next!

EK: “Hahahah, goed punt! Maar met ‘next!’ stort je alleen maar verder de ellende in. Love Sign werd eerder in 1994 uitgebracht als onderdeel van het 1-800 New Funk verzamelalbum. Hier krijgen we echter een flauwe remix voorgeschoteld van het duet van PP_logo_small met Nonah Gaye, typische 90s R&B, ik kan er niet zo veel mee – of zeg maar gewoon niks. Zeker op een album als dit dat ‘zeldzame tracks’ zou moeten serveren, vind ik een remix van een relatief nieuw nummer eigenlijk ‘not done’.”

MK: “Ik ga nog even een stapje verder. ‘Flauw’ dekt wat mij betreft de lading niet. Ik vind deze versie volkomen zouteloos. De voordracht uit deze versie komt geen moment tot leven. Het zal ongetwijfeld de bedoeling zijn geweest om het laidback te laten klinken, maar het klinkt als enorm verveeld. Leuk, de D.M.S.R. sample, maar verder een totaal mislukte remix. En vooral een slechte beslissing om dit op Crystal Ball te zetten. Ik bedoel, ook al is het album een verzameling kliekjes, er is toch echt kluis die uitpuilt van nummers die duizenden malen beter zijn dan Love Sign, al dan niet in een remix, dus waarom hij dit er dan opzet, is mij een volslagen raadsel.”

EK: “Wel interessant is Hide The Bone, een track van Prince met de uitgedunde NPG uit 1993. Het laat heel goed horen dat het zonde is dat deze kale NPG (naast Prince Michael B. op drums, Sonny T. op bas en Tommy Barbarella op toetsen) nooit een volledig album heeft opgenomen. Het nummer is opnametechnisch dan ook volledig aan ‘de band’ toegeschreven, Prince is er slechts onderdeel van. Deze rauwe funkstamper die zonder poespas voort dendert is zeker geen artistiek meesterwerk, maar ik vind het verdorie wel erg lekker. Dit is wel een verrassing voor me, dit nummer had ik lang niet meer gehoord.”

MK: “Ik ook niet, en het staat me wel aan. Niet essentieel, maar vergeleken met bijvoorbeeld Love Sign een veel betere toevoeging aan Crystal Ball. Inderdaad is het een fijne team effort, en mooi ook is dat Hide The Bone in de credits ‘The NPG’ als uitvoerenden wordt genoemd, in plaats van Prince & The NPG. Tekstueel vind ik het regeltje ‘Playin’ hard 2 get is gettin’ hard 2 play’ goed gevonden, maar vraag ik me wel af waar de titel nou precies op slaat. Ik kan er in de tekst geen verwijzing naar vinden. Misschien zouden we dat eens aan Brenda Lee Eager en Hilliard Wilson, de oorspronkelijke schrijvers van de tekst, moeten vragen…”

EK: “Sowieso een raadsel hoe die ineens bij dit project betrokken zijn geraakt. Misschien wel lollig hen eens te achterhalen. Is allicht interessanter dan luisteren naar nog meer duffe R&B van 2morrow. Het doet me muzikaal te veel denken aan de nummers op Emancipation die ik het liefst doorspoel en dan zit er ook nog eens een prominent geplaatste sample in van het refrein van The Most Beautiful Girl In The World. Ook geen favoriet. Dan is er voor mij geen redden meer aan.”

MK: “Haha, de hekel aan The Most Beautiful Girl In The World is nogal hartgrondig, merk ik.”

EK:”Ja, dat gaat er nooit meer uit, zo vrees ik.”

MK: “Dat gebruik van die sample vind ik eigenlijk wel grappig, het plaatst 2morrow wel in een bepaalde periode, en het is allicht beter dan de talloze remixes en variaties die van The Most Beautiful Girl In The World zijn gemaakt.”

EK: “Dát dan weer wel ja, blij dat we hier de The Beautiful Experience EP niet hebben besproken… oef!”

MK: “Ik begrijp overigens verder wel wat je bedoelt, de G-funk achtige fluitende lead line uit de keyboards zijn net storend als die op verschillende Emancipation tracks. Maar verder vind ik het niet heel slecht. De jazzy feel door de blazers, het gitaarwerk en Prince’ scatting maakt het wel een fijn nummer. Maar niet meer dan dat.”

EK: “Goed, net zei ik dat ik een remix van een relatief nieuw nummer op een compilatie als deze eigenlijk ‘not done’ vind. Dat vind ik nog steeds, maar So Dark, een remix van het van Come afkomstige Dark, vind ik desalniettemin toch iets beter geslaagd dan het origineel. Het is iets minder plat, er gebeurt meer in de mix. Hierdoor blijf ik – ondanks de niet heel anatrekkelijke R&B-beat die is toegevoegd – toch meer bij de les. Al had So Dark dus nog steeds beter een b-kantje kunnen zijn van Letitgo ofzo.”

MK: “Ik had het niet beter kunnen verwoorden. En heb er dan ook weinig aan toe te voegen. Al lijkt het dat Prince met Dark heeft willen doen wat hij met 2morrow deed: een jazzy gitaar en blazers toevoegen. Verder doet het me maar weinig.”

EK:Movie Star trekt de luisteraar weer terug de 80s in en het verschil in kwaliteit is meteen weer zó duidelijk. Naar verluidt op deze set geplaatst omdat D’Angelo dol is op het nummer en het is ook een erg leuke track.”

MK: “Dat staat zelfs in de liner notes toch, dat het erop staat vanwege die reden?”

CrystalBall_boxEK: “Klopt! In alles hoor je dat dit eigenlijk een nummer voor The Time zou moeten zijn, maar het stamt uit 1986 en toen was die band (tijdelijk) al verleden tijd. Over een funky beat en een aanstekelijke synthpartij doet Prince zijn beste Morris Day imitatie over het leven als een filmster. Hij noemt sidekick Jerome (Benton) en securitymanager Gilbert (Davison) en verhaalt over het bezoeken van een club:

‘Everybody at the club freaked
When I stepped from the limousine
They said – “Ooh, it’s good 2 see ya”
I said – “Oh, it’s good 2 be seen you know what I mean?”’

Ik moet daar om gniffelen, ook al past het nummer niet helemaal bij de manier waarop Prince zichzelf normaliter profileert.”

MK: “Ik moet juist lachen door de cynische toon, die natuurlijk volkomen tongue-in-cheek is. Zoals hij in zichzelf mompelt na de door jou aangehaalde lyrics:

‘Tell U what’s good
It’s a good thing we live close cuz I almost suffocated in that car
Next time I won’t wear so much Paco Rabinni or whatever that stuff…’

Wel vraag ik me af of hij het voor The Time heeft bedoeld, zoals bijvoorbeeld Cloreen Bacon Skin (uit 1983), die we nog tegen zullen komen. Het staat dan wel in de liner notes, maar wat je zegt, in 1986 bestond The Time al twee jaar niet meer. Zou kunnen dat Prince het voor alle zekerheid voor The Time schreef, uiteindelijk werkte hij samen met Morris Day in 1989 aan het nooit uitgebrachte Corporate World. Maar toch… Volgens mij is het gewoon Prince die Hollywood en de zelfvoldane acteurswereld op de hoge hak neemt. Hij heeft er natuurlijk ook mee te maken gehad en zal ongetwijfeld dat soort lui zijn tegengekomen. En grappig genoeg doet hij me op dit nummer juist aan Christopher Tracy denken, met al die branie.”

EK: “Dat kan natuurlijk ook, binnen Under The Cherry Moon en zelfs tijdens de Parade tournee uit ’86 haden Prince/Christopher Tracy en Jerome Benton toch een soortgelijke dynamiek als Morris en Jerome. Wat betreft vrouwonvriendelijkheid is het ook niet helemaal des Prince’, getuige het segment waarin hij een blauwtje loopt als hij wil dansen: ‘“Maybe next song” / Yeah right, dance floor is not big enough, fat cow…’ Dat past meer bij de man die in Purple Rain een vrouw in een vuilcontainer liet storten (yep, Morris inderdaad) dan bij Prince. Maar goed, het maakt het nummer er niet minder lollig om.”

MK: “Eens, maar daar staat dan weer tegenover dat ze hem -zij het ongewild- terugpakt. Als het hem dan toch is gelukt de -inmiddels benevelde- dame van daarvoor mee te krijgen naar zijn crib, babbelt hij honderduit:

‘So, do U like environmental records?
Crickets chirpin’, water rushin’
Supposed 2 make U horny
It just make me wanna go 2 the bathroom
Actually this one’s not bad, check it out
So like, what’s your name?’

Waarop we gesnurk horen. Yup, de dame is in slaap gevallen. ‘Oh wow, that’s dog!’, reageert onze movie star verbouwereerd. Zalig!”

EK: “Absoluut en op dit punt zit nog een kritiekpuntje. Hoewel we natuurlijk geen vergelijkingen met bootlegs moeten maken, kan je hier niet anders omdat deze set als bootlegsubstituut in de markt is gezet. Op talloze bootlegs is het hele ‘So, do U like environmental records?’-segment het intro voor het heerlijke en lieflijke walsje A Place In Heaven. Zeker in contrast met het voorafgaande Movie Star werkt het perfect. Maar we krijgen hier Tell Me How U Wanna B Done. Weer zo’n track waar mijn broek van afzakt. Ik snap werkelijk niet wat een halfbakken remix van The Continental, een nummer dat ik zelf een van de tofste op het Symbol-album vind, ineens op een verzamelaar met zeldzame tracks doet. Deze remix is ook onderdeel van de b-kant van Purple Medley uit 1995, die bizar genoeg ‘Kirk J’s B Sides Remix’ heet en waar eigenlijk maar één b-kantje op te bespeuren valt. Maar goed… Hier fungeert het als het muzikale equivalent van het geluid van een leeglopend ballonnetje.”

MK: “Hahaha, mooie omschrijving. Maar wel pijnlijk accuraat. Is die hoge, irritante synth-toon dat je het hele nummer lang hoort misschien dat ballonnetje? Dit slaat nergens op. Had hij het als B-kant uitgebracht, was het al vreselijk. Maar waarom dit gedrocht dan officieel uitbrengen? Mij volslagen onduidelijk.”

EK: “Het moge duidelijk zijn, ‘hit and miss’ op deze eerste schijf van Crystal Ball. Als het interessant is, is het ook wel meteen erg tof. Is het minder interessant, is het ook meteen niet meer dan ‘opvulsel’. Het ironische is dat ik de interessante tracks al op allerlei superieure bootlegs heb staan waarop ze beter tot hun recht komen. Ik snap dat Prince de bootleggers met deze set te slim af wilde zijn, maar hij is daar door ogenschijnlijke muzikale willekeur helaas niet in geslaagd. Wellicht dat ik Crystal Ball daarom zelden tot nooit meer draai, al ben ik blij dat de beste tracks – voor mij de titeltrack, Dream Factory Ripopgodazippa en Movie Star – hoe dan ook een officieel plekje in Prince’ discografie hebben gekregen.

MK: “Ik sluit me volledig bij je aan. Als Prince bootleggers te slim af wilde zijn, had hij wat mij betreft Crystal Ball kunnen vullen met échte juweeltjes. All My Dreams bijvoorbeeld, of Moonbeam Levels, The Ball (al bracht hij die veel later online uit), Witness 4 The Prosecution, In A Large Room With No Light of de al eerder door jou aangehaalde lange versie van Computer Blue. Die laatste zou dan ook recycling zijn, maar allicht vele malen beter dan troep Tell Me How U Wanna B Done, dat niet eens op een B-kantje zou mogen.”

EK: “Maar dat welooit deels stond… Zucht!”

MK: “Maar wat je zegt, je krijgt er wel versies van fantastische nummers in hoge kwaliteit voor terug. Al is dat een wel hele schrale troost.”


PP_021_CrystalBall_albumCrystal Ball (cd1)

  1. Crystal Ball
  2. Dream Factory
  3. Acknowledge Me
  4. Ripopgodazippa
  5. Love Sign (remix)
  6. Hide The Bone
  7. 2morrow
  8. So Dark
  9. Movie Star
  10. Tell Me How U Wanna B Done

Release: 3 maart 1998
Hoogste albumlijstnotering in Nederland en België: — | —
Waardering: **1/2
Essentiële nummers: Crystal Ball, Dream Factory, Movie Star

Crystal Ball luisteren of kopen:
Tidal | Bol.com

4 gedachten over “Crystal Ball (1998) disc 1

  1. Heerlijk weer! Zo volledig eens met jullie review. Ik had hem besteld via een credit card van mijn toenmalige schoonmoeder (ik had zelf nog geen cc), maar heb de CB set met The Truth en Kamasutra nooit gekregen. Later de 4-CD set (zonder Kama) maar los gekocht. Ik kreeg wel (en met mij velen) de cassette met The War erop en dat nummer is me veel meer waard dan de gemiste Kamasutra CD, dus achteraf wel blij dat ik de set nooit gekregen heb.
    Veel nummers inderdaad al bekend via bootlegs, maar toch tof om eindelijk officiele versies te hebben, met als toppers Crystal Ball, Dream Factory en Movie Star.

    1. Kamasutra heb ik ook niet op cd, Jean-Paul. Wel op cassette. Nooit uit het cellofaan gekomen, daar die op een gegeven moment weer op een bootleg opdook en ik die maar ben gaan draaien. We gaan ‘m hier overigens (voorlopig) niet bespreken. Officieel is dat een album van ‘The NPG Orchestra’ en niet van Prince. Wellicht als we alle andere albums gehad hebben.

    1. Heb je wel gelijk in Henk, die opener behoort tot zijn absolute meesterwerken. Vind het persoonlijk lastig om er een de allerbeste te vinden, maar deze zit zeker bij de vijf die ik gezamenlijk daartoe reken. Het is eigenlijk heel flauw om te zeggen (hebben we ook niet gedaan omdat er nog een aantal prima andere tracks op staan) maar in feite wordt het na die opener alleen maar minder. Verdraaid, wederom een link met The Future. Op Batman gebeurt hetzelfde….

Geef een reactie