Crystal Ball (1998) disc 3

Als middel om de welig tierende bootleghandel te dwarsbomen, kwam Prince in 1998 op zijn eigen label met een cd-set die als officiële bootleg tegenwicht moest gaan bieden. Vandaag de derde van drie cd-recensies die de basis van de set vormen. Na de tweede schijf die behoorlijk vol stond met regelrechte Prince-kneiters, was het natuurlijk de vraag of Prince zou doorpakken met een minstens even goede derde schijf.

MK: “Laat ik kort zijn: dat heeft hij niet gedaan. Ik vind zelfs dat hij er zich op dit deel wel heel gemakkelijk van af maakt.”

EK: “Ah, dus het ligt niet aan mij. En dat terwijl het begin zo veelbelovend is!”

MK: “Wat heet! Days Of Wild is natuurlijk ook een regelrechte klapper. Heerlijk moddervette funk, al moest ik de eerste keer dat ik het hoorde wel wennen aan het machismo rond dit nummer:

‘I’ma tear this shit up, yo
That’s my style’

Nog steeds vind ik dat taalgebruik Prince niet passen. Gelukkig was Prince geen male chauvinist pig geworden, want hij neemt het in Days Of Wild ondanks zijn gespierde straattaal op voor vrouwen:

‘A woman every day should be thanked
Not disrespected, not raped or spanked
And if a woman ever said I did
She’s a motherfuckin’ liar and I’m a set-up kid’

EK: “Dat zat er altijd al in natuurlijk, in Sexy M.F. van een paar jaar eerder verwacht je ook Prince’ vrouwvriendelijke kant in het geheel niet, gezien de titel. Maar het is – los van de raps die niet van Prince zelf komen – ook één brok vrouwvriendelijkheid. Deze liveversie van Days Of Wild is een fijne funkrampestamper, al gaat het wel flink te lang door.”

MK: “Ik begrijp eigenlijk niet waarom hij het niet eerder heeft uitgebracht in de studioversie. Days Of Wild stond namelijk op vier verschillende configuraties van The Gold Experience. Mayte gaf daar ooit een wel heel vage verklaring voor, namelijk dat hij er ‘andere plannen’ mee had. Wat die plannen dan waren, is nooit duidelijk geworden. Wellicht vond hij de studioversie te tam? Want live werkt Days Of Wild stukken beter, al vind ik deze versie, ook al is-ie meer dan 9 minuten lang, inderdaad niet de allersterkste. Dat is wat mij betreft de versie die op de Live Experience bootleg stond, een registratie van een concert in Paisley Park, waarvan ook nummers werden uitgezonden bij Martijn Krabbé’s radioprogramma dat hij toen had.”

pp_dowEK: “Dat was wat destijds zeg! Platenfirma Warner boos omdat de TROS en Veronica destijds die opnames én een bulk onuitgebrachte studioversies van liedjes rechtstreeks bij Paisley Park hadden aangekocht. ‘Dit mag helelaal niet op de radio!’ Als fans zat je met je tapedeck in de aanslag te smullen. Ik heb die cassette nog steeds en – wellicht ook omdat het de eerste keer was dat ik het hoorde – die Days Of Wild is ook mijn favoriet. Die versie is trouwens ook te zien en horen in de The Beautiful Experience tv-film, waarin Nona Gaye het op een tv bekijkt. Maakt daardoor toch wat minder indruk… Dat doet ook de versie uit 2002 overigens. Gemiste kans wel dat deze essentiële track zo gemankeerd het levenslicht heeft gezien.”

MK: “Ja, vind ik ook. En grappig, ik heb ook jarenlang een cassettebandje gehad met de getapete nummers die in de show werden gedraaid, haha! Maar goed, de versie van Days Of Wild op Crystal Ball gaat mij zo’n 4 minuten te lang door, en wordt jammer genoeg vreselijk lelijk en amateuristisch afgebroken ten faveure van het volgende nummer. Oh, en als kleine terzijde: ik las op Princevault.com dat de leadline een variatie is op die van jazz standard Caravan, voor het eerst uitgevoerd door Duke Ellington in 1936. Als je wilt weten hoe dat nummer klinkt, kijk dan naar de fenomenale film Whiplash, en dan hoor je het plots ook. Maar goed, terug naar Crystal Ball…”

EK: “Ik ga het checken! Whiplash is inderdaad fenomenaal, maar ik heb de link met dit nummer nooit gelegd. Zal de film andermaal gaan bekijken. En ja, die abrupte knip is foeilelijk. Wellicht is dit gedaan om het bootleg-gevoel te vergroten? Doe dan een fade-out ofzo. Al is het nummer dat volgt wel een fijne. Last Heart kende ik als ‘If U Break My Heart 1 More Time’, zoals ik het op een bootleg had staan en dat maakt dat ik er een zwak voor heb. Het poppy 80s nummer is echter als ik heel eerlijk ben in vergelijking met de op de tweede cd staande en uit de zelfde periode stammende Crucial en Sexual Suicide (beiden op CD2 van Crystal Ball) toch het zwakkere broertje. Echter, ik ben dol op het saxofoonspel van Eric Leeds en dat is hier bepalend. Duimpje omhoog, wat mij betreft.”

MK: “Ik kende ‘m ook al van mijn Crucial bootleg. Ook nu weer: blij dat ik het uiteindelijk ruisvrij hoorde, maar het is eerlijk gezegd niet een favoriet van me. Het is me iets te lichtvoetig allemaal, ook al bevat het een aantal fijne elementjes, zoals de baspartij en Eric Leeds’ solo. En hoezeer Prince ook dreigend klinkt als hij zingt ‘If U break my heart one more time / It’ll be the Last Heart U’ll ever break’, het komt bij mij niet aan.”

EK: “Ik vind dat juist een van de geinigste elementen van dit nummer. Het is zo poppy, zo uptempo en tegelijk laid back, dat de tekst daar volledig haaks op staat. Dat contrast vind ik wel werken, al heb je gelijk dat er nul dreiging vanuit gaat. Alsof Prince niet wordt uitgenodigd voor een feestje en hij heel stoer zegt ‘ik had toch al geen zin om te gaan’.”

MK: “Da’s een goeie vergelijking, hahaha! Wat in ieder geval wel werkt voor mij, is waar Last Heart is neergezet op de Crucial bootleg. Daar knalt na de laatste toon van Last Heart opeens Sexual Suicide erin. En die overgang is wat mij betreft veel geslaagder dan op dit album de overgang naar Poom Poom.”

EK: “Dan had je een andere bootleg dan ik, echter je stipt hier wel de zwakte van Crystal Ball als geheel aan. Als je dan toch drie cd’s maakt met werk dat nog op de plank ligt, groepeer het dan mooi. Schijf 1 het 80s spul, schijf 2 het 90s restmateriaal en schijf 3 de remixen. Dan is er een veel natuurlijker verloop en hou je de luisteraar beter bij de les.”

MK: “Dat hele Poom Poom vind ik een vreselijk nummer trouwens. Als ik afga op de teksten, lijkt het me dat Prince met die infantiele term de vagina bedoelt? Daar heb je dan meteen de grootste makke van het nummer te pakken: Prince wil hier veel te krampachtig ghetto credible zijn. Dat valt vooral op in het gedeelte waarin hij zijn mond vol lijkt te hebben (met poompoom?) en met een vreemde stem straattaal uitkraamt:

‘Hey lil’ shorty, what yo name is?
Catchin’ all this wreck in the music biz
How’d U get that body my crew be mackin’?
How’d U get dem eyes? Dem all yo lashes?
Honey, U number 2 on my chart
Before U get 2 one, U got 2 audition.’

En dat dan op een middelmatige R&B beat, begeleid door eindeloos herhalen van poompoom. Het enige op Poom Poom dat wel goed is, is de redelijk diep in de mix verstopte grommende bas. Maar al zou de bas meer aan de oppervlakte zitten, dan was het nummer nog niet gered.”

EK: “Mooi gezegd, ik was het nummer eerlijk gezegd vergeten tot deze herbeluistering en ik snap weer waarom ik het nooit luister. In het boekje staat dat het allen is gemaakt om een meisje te laten lachen.Prima, maar val ons er dan niet mee lastig. Een deel van de muziek is trouwens hergebruikt uit het nummer Big Fun van het door ons nog niet besproken Exodus-album van de New Power Generation. Dat vind ik persoonlijk een stuk fijner om naar te luisteren.”

MK: “Ja, ik ook. She Gave Her Angels vind ik dan weer wel sterk. Eén van zijn betere nummers van halverwege jaren ’90, zelfs vergelijkbaar met The Love We Make. Het begint zoetig, als een soort wiegeliedje. Niet zonder reden, want She Gave Her Angels was naar verluidt gepland voor een album voor kinderen, dat hij zou uitbrengen. Het zou ook verklaren dat het nummer daarom niet op Emancipation terecht kwam. En ik geloof dat hij het playbackte tijdens zijn gastoptreden in de Muppet Show, dat werd uitgezonden rond de periode dat die kinderplaat zou moeten uitkomen. Maar logischerwijs werd de release gecancelled vanwege de dood van Prince’ en Mayte’s zoontje. Dat maakt het alsnog uitbrengen van She Gave Her Angels op Crystal Ball des te opmerkelijker, en vooral bitterzoet.”

EK: “Inderdaad, ik vind dit een hoogtepunt op het album. Het zoete begin, met een hartverschurend mooie gitaarsolo die voelt als een toegift als het nummer eigenlijk al klaar is.

MK: “Ik kan me ook niet aan de indruk onttrekken dat Prince het laatste, instrumentele gedeelte -vanaf ruwweg 2 minuut 30- later heeft toegevoegd. De melodie die hij daar op gitaar speelt, is zó’n breuk met het lieve liedje daarvoor. Het geeft het nummer zó’n extra emotionele zeggingskracht, het gaat me echt door merg en been en ik krijg er kippenvel van. Of dat ook echt zo is, weet ik niet, maar er druipt zo’n hartezeer en verdriet vanaf dat het me niets zou verbazen.”

EK: “Als het nummer met deze tekst niet al voor de dood van hun zoontje was opgenomen voor Muppets Tonight, zou je zelfs denken dat hij de woorden er op heeft aangepast. Die is heel aangrijpend, vind ik. In die Muppets-uitvoering zit de solo niet, dus wat jij zegt zou heel goed kunnen. Zelf zie ik het nummer als een deel van een tweeluik, waarvan Friend, Lover, Sister, Mother, Wife op Emancipation het eerste deel is.”

MK:She Gave Her Angels is niet essentieel, maar vooral dankzij de laatste 1 minuut 20 wel erg mooi.”

EK: “Ik twijfel, het eerste deel doet me nog altijd heel veel en juist die laatste anderhalve minuut maken het extra mooi. Ik zou het in het complete oeuvre misschien niet heel essentieel noemen, maar binnen het werk uit de 90s wel.”

MK: “Des te jammerder is het dan dat Prince niet doorpakt met die emotie, maar in plaats daarvan er botweg weer een liedje over neuken op smijt.”

EK: “Niet alleen dat, hij laat amper ruimte om de gitaar van She Gave Her Angels weg te laten sterven. Wat het emotionele werk van Prince zo fraai maakt op andere albums, is dat hij heel goed stilte gebruikt om liedjes te laten ademen. Hierdoor winnen ze aan kracht. Hier gaat abrupt de stekker er uit, alsof je een prachtige film zit te kijken op een commerciële tv-zender (moet je ook niet doen, maar soit) tv en er op een gevoelig moment ineens een ‘deze film wordt mede mogelijk gemaakt door Duyvis pretnoten’-commercial doorheen komt. God, wat een lelijke overgang, naar ook nog eens een verwaarloosbaar nummer. Een flauwe remix van Come. Breng verdorie gewoon eens de juiste versie uit!”

MK: “Maar echt! 18 & Over is tamelijk goedkoop te noemen, als variatie op Come, met weer zo’n dertien-in-een-dozijn drumbeat van Kirk Johnson, waar Prince een laidback bedoelde, maar tenenkrommende sexrap overheen gooit. Om in Prince’ eigen woorden te zeggen: ‘This ain’t nothin’ but a little funky mac song’. Inderdaad. Maar laat dat funky maar weg. Een draak van een nummer dit.”

pp_crystalballcd3EK: “Gelukkig komt daarna The Ride, waarvoor hetzelfde geldt als Days Of Wild. Je moet het eigenlijk live horen en dus is een live-versie ook de beste optie. De bluesy intro, de gierende solo. Het perfecte nummer voor een nachtoptreden in een kleine club.”

MK: “Tekstueel niet het meest briljante nummer dat hij ooit uitbracht, maar muzikaal best lekker. Ik ben niet een groot fan van blues, al beheerst Prince het behoorlijk. Op zich vind ik het eigenaardig dat hij -na Days Of Wild– weer een live versie van een nummer tussen studiotracks zet (noem me een snobistische purist, maar ik hoor liever studio- en live-versies niet door elkaar heen), maar het is wel te begrijpen. Het geeft een mooi inkijkje van de shows die hij toendertijd, in 1994 en 1995, regelmatig bracht in Paisley Park. Live werkt het wel beter dan een studioversie, zo’n (semi-)geïmproviseerd bluesdeuntje valt of staat namelijk bij de interactie met het publiek.”

EK: “Exact dat, dit zou genadeloos door de mand vallen als studiotrack. Maar in concertsetting werkt het fantastisch.”

MK: “Inderdaad. Wat dat betreft is The Ride hier best goed geslaagd. Maar nogmaals, door live- en studiotracks door elkaar te gebruiken, maakt het geheel erg rommelig.”

EK: “Het is dan ook een rommelige verzameling, maar daar hebben we het al over gehad.”

MK: ”Ja, en het wordt alleen maar erger met achtereenvolgens Get Loose en P. Control. Niet dat de liedjes zelf een rommeltje zijn, maar het feit dat hij naast een nummer dat een variatie is op Come, ook een een remix van Loose! en een ‘club mix’ van Pussy Control op Crystal Ball zet, maakt van deze schijf écht een mixed bag -in de slechte zin van het woord. Ik noemde Crystal Ball al eerder een vergaarbak, en deze derde schijf is daar het beste voorbeeld van. En Get Loose en P. Control zelf? Wat Get Loose betreft: never mind. En ik hoor liever de versie van Pussy Control op The Gold Experience dan deze armoedige remix.”

EK: “Klopt, het zijn nummers als deze die de waarde van deze ‘verzameling zeldzame tracks’ volledig onderuit halen. Zeker als je ze in het tijdsvlak plaatst waarin Crystal Ball werd uitgebracht. Dit zijn nummers die relatief nieuw waren in die periode en dus amper interessant. Dat gezegd, ik ben het met je eens over P. Control. Die werkt beter in de versie zoals op The Gold Experience staat. Get Loose weet ik echter wel te waarderen. Het oorspronkelijke Loose! vind ik al een erg lekkere track, zoals ik in onze Come-herbeluistering al meldde, en deze vind ik ook wel geinig. Het heeft een beetje de vibe van Moby’s James Bond-theme dat een jaar eerder uitkwam. Verre van essentieel en het nummer had beter vervangen kunnen worden door een écht zeldzame track. Maar ik zap het nooit weg.”

MK: “Van Make Your Mama Happy word ik weer een stuk vrolijker. Het is geen meesterwerkje, integendeel, je hoort er aan af dat het een demo is, zij het wel een goede. En aangezien het werd opgenomen een dag nadat Forever In My Life op tape werd gezet, is het wel duidelijk dat de boog niet altijd gespannen kon staan. Neemt niet weg dat het een lekker tussendoortje is, eigenlijk een Madhouse-achtig nummer –Make Your Mama Happy heeft Eric Leeds op saxofoon en het gebruikt af en toe hetzelfde synth-geluid als Eight– maar dan met vocalen. Ook voor Prince was het kennelijk een simpel tussendoortje of opwarmoefeningetje, aangezien het nooit gepland is geweest voor release. Neemt niet weg dat het lekker wegluistert. Maar meer ook niet.”

EK: “Recent dook ineens een aantal nummers uit ‘The Vault’ op en daar zat ook nog anderhalve minuut Make Your Mama Happy tussen. Ik hoor het verschil met deze versie eigenlijk niet. Maar het is een vrolijk nummer met stichtelijke boodschap. ‘Maak je school af kinderen!’ Al is de boodschap uiteindelijk wel materieel en dat vind ik jammer. ‘Studeer hard, haal je academische graad die een goedbetaalde baan geeft en koop een BMW’. Gelukkig toetert Eric Leeds weer lekker mee op de achtergrond, daar ligt mijn focus.”

MK:Goodbye tenslotte is wat titel betreft zeker een goede afsluiter, maar verder… tja. Het schijnt oorspronkelijk uit 1991 te komen, opgenomen tijdens de eerste sessies voor het PP_logo_small-album (als (Excuse Me Is This) Goodbye), maar pas weer door Prince opgepakt in 1995, met als bedoeling het op Emancipation te zetten. Volgens de liner notes van Crystal Ball werd Goodbye daarop vervangen door The Holy River. En dat vind ik eigenlijk wel terecht, aangezien The Holy River superieur is aan Goodbye, dat mij te gladjes klinkt, de arrangementen van Clare Fischer ten spijt. Die lijken er overigens later aan toegevoegd te zijn, ze klinken niet bepaald bedoeld en zeker niet in sync met de rest van het nummer. En zo gaat Crystal Ball, sowieso al geen sterk album, als een nachtkaars uit.”

EK: “Zeker, dit is precies de zoetsappige R&B die Emancipation zo moeilijk door te komen maakte. De knippende vingers als beat beginnen me vrij snel op de zenuwen te werken ook. Jammer.”

MK: “Ik zei het al eerder, de derde schijf is het beste, zij het niet bepaald positieve, voorbeeld van de vergaarbak die Crystal Ball in z’n geheel is. Live-opnames, overduidelijke kliekjes, onsamenhangende nummers; ik tel op deze schijf slechts twee goede tracks: Days Of Wild en She Gave Her Angels. Okee, vooruit, ook Last Heart is okee. Maar essentieel? Days Of Wild wel, da’s verplichte Prince-kost. Al vind ik deze versie bepaald niet de sterkste.”

EK: “Dat zijn inderdaad de sterkste nummers. Ik zou She Gave Her Angels wel een tweede essentieel nummer noemen, puur als tijdsbeeld. Plus het nummer raakt me nog altijd, ook niet geheel onbelangrijk.”

MK: “Dat is wel een goed punt. Vooruit, laten we She Gave Her Angels meetellen als essentieel.”

EK: “Hoera! Wat Crystal Ball vooral toont – helaas door het gebrek er aan – is hoe belangrijk overgangen zijn en context waarin nummers worden gepresenteerd. Ik denk serieus dat we een Last Heart of The Ride als onderdeel van gelijksoortige nummers uit dezelfde periode veel hoger zouden inschatten. She Gave Her Angels misschien ook wel, want als dat nu de afsluiter was geweest en er niets dan stilte volgde… Was het dan niet vele malen sterker?”

MK: “Dat zou inderdaad stukken beter zijn! Wat Crystal Ball als totale set betreft, ik ga er niet veel meer woorden aan vuil maken dan dat ik de opzet van Prince goed vind, nobel zelfs, om voorheen onuitgebracht materiaal officieel uit te brengen. Maar om nou te zeggen dat hij de juiste keuzes kan maken, nou nee. Hij scheen behoorlijk goed op de hoogte te zijn van wat er allemaal wel en niet circuleerde, en om dan veel nummers uit te brengen die de meeste fans al op tape of cd hadden… Tja, dan doe je ze alleen een plezier met de kristalheldere kwaliteit van de bewuste tracks, en niet met de tracks zelf. Had dan écht onuitgebrachte nummers op Crystal Ball gezet. Of had Crystal Ball in zijn oorspronkelijke configuratie uitgebracht, voordat deze werd teruggesnoeid tot Sign ‘O’ The Times. Dan zouden fans ook de meeste, zo niet alle van de nummers al hebben, maar dan waren ze wel blijer geweest dan met dit onevenwichtige album vol inferieure nummers waarvan je direct snapt dat ze oorspronkelijk nooit een album of zelfs B-kantje haalden.


PP_021_CrystalBall_albumCrystal Ball (cd3)

  1. Days Of Wild
  2. Last Heart
  3. Poom Poom
  4. She Gave Her Angels
  5. 18 & Over
  6. The Ride
  7. Get Loose
  8. P. Control (remix)
  9. Make Your Mama Happy
  10. Goodbye

Release: 3 maart 1998
Hoogste albumlijstnotering in Nederland en België: — | —
Waardering: *1/2
Essentiële nummers: Days Of Wild, She Gave Her Angels

Crystal Ball luisteren of kopen:
Tidal | Bol.com

4 gedachten over “Crystal Ball (1998) disc 3

  1. DOW, SGHA en The Ride waren in een andere setting absoluut essentieel geweest. Dit bewijst eens te meer dat een heel goed live album de missing link in de officiële releases is.

    1. Laten we hopen dat de erven daar éérst eens mee aan de gang gaan. Een aantal goede live-albums zijn onontbeerlijk en kunnen de tijd overbruggen die nodig is om eens echt goed door het niet uitgebrachte studiomateriaal te gaan.

  2. Days Of Wild, vanaf het begin dat ik die hoorde, inderdaad die bewust radiouitzending met mijn vingers op de recorder knoppen, mijn favoriet. Wat een topnummer is dat! En dan deze versie gebruiken. Zelfs de gecensureerde versie (schande!) die als single is uitgebracht, is beter. Sterker nog, heb die gecensureerde versie inmiddels op zoveel boots gehoord dat ik verbaasd kijk als ik weer eens een originele hoor.
    The Ride, nog zo’n topper uit die tijd. Perfect live nummer.
    Last Heart, She Gave Her Angels, dat zijn wel de toppers op deze schijf. 18& Over is live ook nog wel te doen, maar dan heb je het eigenlijk wel gehad. De rest is filler en dat is jammer.

Geef een reactie