The Truth (1998)

Strikt genomen een album dat in 1997 uit had moeten komen, maar uiteindelijk als een soort ‘after thought’ bij de Crystal Ball-set werd gestopt. Het semi-akoestische The Truth is daardoor zo’n album dat wel bestaat, maar eigenlijk tussen wal en schip is gevallen en daarom door velen nog wel eens wordt vergeten. Terecht? Het Purple Picks-team buigt zich er eens even goed over…

EK:The Truth is een album dat zelfs de meest doorgewinterde Prince-fan nog weleens over het hoofd ziet. Weggestopt in de Crystal Ball cd-box is het er eentje die geen eigen leven heeft mogen/kunnen leiden. Vreemd, want het is een opvallend album dat een avontuurlijke, nieuwe kant van Prince laat horen. Het werk op dit album is namelijk goeddeels akoestisch opgenomen.”

MK: “Mijn versie van Crystal Ball bevatte alleen de drie schijfjes met het voorheen onuitgebrachte materiaal. The Truth noch Kamasutra zaten daar bij. Ik heb The Truth dan ook pas jaren later voor het eerst gehoord. En dan eigenlijk ook nog per toeval dankzij mijn verzamelhonger naar live bootlegs. Op een live-opname van een Celebration in Paisley Park in 2002 speelde Prince onder meer een akoestische set, zichzelf alleen begeleidend op gitaar. Zeg maar wat hij als apart segment deed tijdens de Musicology Tour twee jaar later, maar dan minstens een uur lang.

Naast geweldige, volkomen uitgeklede uitvoeringen van Girls And Boys, Alphabet St., She Loves Me 4 Me, Forever In My Life en covers van Joni Mitchell (A Case Of You) en Led Zeppelin (Whole Lotta Love), opende hij met Don’t Play Meen speelde hij verderop The Truth. Navraag leerde dat die twee nummers dus op de bonus-cd The Truth stonden. En uiteindelijk had ik het album (digitaal) in bezit. Maar ik heb er slechts één keer naar geluisterd. Niet dat ik het slecht vond, meen ik me te herinneren, maar omdat ik er gewoon niet meer aan dacht omdat ik me toen vooral aan het focussen was op het verzamelen van live bootlegs.”

EK: Hoewel het label aangeeft dat het album eigenlijk in 1997 uitgebracht had moeten worden, kwam het met de Crystal Ball-set begin 1998 uit. Toch kan je her en der wel horen dat het een opvolger van Emancipation had moeten zijn. Het was zelfs gepland als release op het EMI-label. Dat label was echter rond de release van Emancipation al aan het instorten, dus dat project kwam op die plek niet meer van de grond. Via de toenmalige Love4oneanother.com website werd nog melding gemaakt van een release op cassette. Die kwam er ook niet. Wel werd de titeltrack op cd-single uitgebracht en dat is ook meteen het nummer dat het album opent.”

MK: “Ik kan eigenlijk nauwelijks spreken van een herbeluistering als het om The Truth gaat, want ik heb met vrijwel frisse oren kunnen luisteren. En ik moet zeggen dat het me enorm is bevallen. Niet dat ik elk nummer even geweldig vind, maar ik vind het te gek als Prince het zo simpel houdt als hier; zijn stem, zijn gitaar, her en der wat begeleiding en klaar. Zo’n opzet heb ik altijd geweldig gevonden, ook als hij een pianosegment tijdens een show deed. De opwinding maakte zich dan ook van mij meester toen hij zijn Piano & A Microphone shows ging doen vlak voor zijn dood. En wat ik er van heb gehoord, moest dat een bijzondere en zeer intieme ervaring zijn geweest. Het is ook des te spijtiger dat hij, naast de aparte segmenten tijdens de Musicology-shows, een dergelijke opzet nooit met gitaar heeft gedaan. Want ook dat had alleen maar speciaal kunnen zijn. We moeten het dan ook met The Truth doen om te horen hoe dat geklonken zou hebben. Goed, het is niet op elk nummer zo, helaas, maar de titeltrack zet in ieder geval al direct de toon hoe goed ‘Prince solo guitar and a microphone’ klinkt. In ieder geval fris, vind ik.”

pp_thetruth_singleEK: “Ik vind de openingstrack meteen heel interessant, want het laat een Prince in transitiefase horen. Het nummer is eind 1996 opgenomen, een periode waarin het verlies van zijn zoon nog heel vers is en volgens de overlevering ook een periode waarin hij actief met zijn geloof bezig was. Uiteindelijk heeft dit hem op het pad der Jehova’s getuigen gebracht, een geloofsorganisatie die door bijbelstudie ‘de waarheid’ nastreeft. Die ‘waarheid’ maakte dat hij rond 1998 nummers als The Cross ineens als The Christ ging brengen omdat de originele tekst niet met ‘de waarheid’ strookte. The Truth is echter in het geheel nog niet predikend of belerend, het nummer laat een zoekende Prince horen en dat maakt het een universeel invoelbaar nummer:

‘Questionaire, What did U stand 4?
Questionaire, Who did U save?’

Het laat je ook zelf even stilstaan bij je leven. Waar doe je het voor, laat je een betere wereld achter dan je aantrof mocht je vandaag sterven? Ik vind het mooi en de akoestische blues waarop het is gezet, luistert aangenaam dwingend weg. De focus ligt helder op Prince’ stem en gitaar en die kaalheid maakt het eerlijk. Het is daarom erg jammer dat verreweg het beste deel van het nummer – Prince gilt het uit als hij stelt dat de keuzes die je in het leven maakt geen ‘piece of pie’ zijn – wordt ontsierd door ineens een heel lelijke sample van computerbliepjes. Eerder en later zitten ook al lelijke samples in het nummer. Waar was dat nou voor nodig?”

MK: “Misschien vond Prince het zelf wat al te kaal? Het was immers toendertijd al 18 jaar geleden, op Dirty Mind, dat hij zo onopgesmukt klonk; zijn productie werd sindsdien steeds rijker. Kan me voorstellen dat je je dan opeens erg naakt voelt, en je het liefst nog wat toevoegt. Maar het is inderdaad bluesy, echter zonder stoffig te zijn. En goed dat je de tekst wat duiding geeft, ik kreeg voor mezelf nergens een duidelijke uitleg wat die ‘truth’ dan is die Prince naar eigen zeggen moet vertellen. Al hang ik door de spaarzame begeleiding van zijn gitaar en zelfs door de geluidseffecten, die op bepaalde punten inderdaad wat gedateerd aandoen, wel aan zijn lippen.”

EK:Don’t Play Mewas op de single die in 1997 uitkwam het b-kantje en het nummer dook in 2002 ineens op tijdens de NPG Music Club soundcheck in Ahoy. Dat was wat zeg, ik heb verder nooit nummers van The Truth live uitgevoerd horen worden. Hoe dan ook, met dit nummer heb ik hetzelfde als met The Truth. Ik vind het muzikaal in alle akoestische kaalheid echt fantastisch, maar waarom wordt het zo ontsierd door lelijke samples die her en der (en nog hard in de mix ook) door het nummer worden gestrooid? Alsof Prince de boel opzettelijk saboteert, een lelijke kras door een mooie tekening. Tekstueel is het eveneens interessant. Enerzijds omdat het voortborduurt op een vraag die in de openingstrack wordt gesteld (bestaat ‘tijd’ wel?) en anderzijds ook omdat het thema’s aansnijdt die we eerder in Prince’ oeuvre hoorden. “I’ve been to the mountain top and it ain’t what you say”, lijkt verdacht veel op “I’ve seen the top and it’s just a dream”, uit My Name Is Prince. Ook mooi is het moment dat hij zich heel duidelijk uitspreekt over zijn muzikale pad en realiseert dat hij nooit meer van zijn eigen hits loskomt. “My only competition is… Well, me in the past.” Nogmaals, fantastisch nummer, het raakt me absoluut. Jammer van die ontsierende samples.”

MK: “Ik ben het met je eens. Desondanks is Don’t Play Mewel een intrigerender nummer dan de titeltrack. Naast dat Prince hier volledig in ‘mij hoef je niks meer te vertellen, ik heb het allemaal al meegemaakt, dus ik ben niet snel te piepelen’ modus is, is hij kennelijk op een punt in zijn carrière beland dat zijn ego niet meer gestreeld wordt door populariteit -en maakt dan meteen ook een mooi zijstapje van ‘niet gepiepeld’ naar letterlijk ‘niet gespeeld’ worden:

‘U couldn’t play enough of me now
2 make me feel like a star
Don’t play me, I already do in my car
Don’t play me.’

En dat allemaal zonder betweterig of wijsneuzerig te klinken. Okee, wellicht wat bitter. Maar toch vind ik Don’t Play Meuitermate interessant omdat hij een klein luikje opent naar zijn gedachten en zijn hart.

EK: “Track nummer drie, Circle Of Amour, is een mijmerende ballade over vier pubervriendinnen die elkaars seksualiteit verkennen. Het nummer had muzikaal zo op Emancipation gepast, maar is wel interessanter dan het gros op die driedubbellaar. Alleen al de koortjes zijn hier wonderschoon, al is het nummer zelf minder sterk dan de openingstandem. Zoals altijd bij Prince is het altijd maar afvragen wat feit of fictie is, maar ik heb het idee dat hier – ondanks dat het heel duidelijk over vier jongedames gaat – ook nog een knipoog naar Vanity (echte naam: Denise Matthews) in zit.

‘Cheerleaders except for Denise
She was the wild one
She was the beast
She was the one who named the group
Circle Of Amour’

Als het nummer ogenschijnlijk is afgelopen, wordt er ineens nog een volle minuut aan vastgeplakt en hier vind ik dat wel fijn werken. Al is het thematisch op dit punt een vreemde eend.”

MK: Goh, inderdaad, het zou wel eens naar Vanity kunnen verwijzen! Circle Of Amour mag dan inderdaad sterker zijn dan veel, heel veel op Emancipation, ik vind het jammer dat Prince het niet volhoudt om zichzelf met alleen akoestische gitaar te begeleiden. Circle Of Amour begint dan wel op die manier, maar al na een paar regels van het eerste couplet klinken er al een basdrum en een soort harpsichord-achtige akkoorden. En naar gelang het nummer vordert, komen daar strijkers, synths en bas bij. Zonde, want als ik me goed op de gitaar concentreer, hoor ik dat hij het ook boeiend zonder dat volledige instrumentarium had kunnen houden. Neemt niet weg dat het verder een aardig liedje is dat nergens expliciet wordt, maar wat tekst betreft -of beter, wat er tussen de regels staat- nogal contrasteert met de lievige toon van de muziek. Maar dat zal vast bewust zijn. Maar nogmaals, echt jammer dat hij het nodig vond meer instrumenten te gebruiken op Circle Of Amour, het legt het daarmee direct af tegen de twee voorgaande nummers.”

EK: Ja, want het volgende nummer sluit muzikaal namelijk weer perfect aan op het openingssalvo en maakt dat Circle Of Amour er nóg verder buitenvalt. Inhoudelijk sluit het eveneens aan, 3rd symboleye gaat ook weer deels over het al dan niet bestaan van tijd. Ditmaal met Prince als tijdsreiziger. Ook hier weer thema’s die Prince eerder heeft bezongen, zoals de zondeval van Adam en Eva (erg plastisch beschreven met ‘de slang’ tussen Adams benen) en ook de eerste keer dat Prince het over ‘3rd eye’ heeft, vijftien jaar voor hij een band samenstelde die 3rdEyeGirl heette. Ook hier weer prachtige koortjes en het basspel (van Rhonda Smith) moet ook nog even worden genoemd, dat zet is heel funky accenten onder het akoestische gitaarspel van Prince. De boodschap tegen het eind vind ik als iemand die verantwoordelijkheid voor het eigen leven én voor wat er in de wereld gebeurt liefst niet bij een hogere macht legt ook mooi:

pp_thetruth_cd

‘Ultimately the only one that can save U is U
Your God is inside and 4 that God U will do
Whatever it takes, if nothing else is true
The only one that can save U is U, yeah’

MK:3rd symboleye vind ik ook interessanter dan het nummer ervoor, zeker met die extra basgitaar en wat keyboardeffecten zet hij een interessante groove in. Voor mij werkt het tekstueel niet zo. In eerste instantie lijkt hij een interessant onderwerp aan te snijden: verruiming van het zelfbewustzijn via het derde oog. Maar na het eerste couplet rept hij daar met geen woord meer over en lijkt het te veranderen in een warrig schuld-boete verhaal, met die -overigens prima- conclusie die jij al aanhaalde. Toch blijft het ondanks jouw uitleg wat te warrig, het is mij een raadsel of hij die conclusie nu zingt als antwoord op het derde oog-couplet, of op de religieuze verhandeling die erna volgt. “

EK: “Daar heb je een punt. Ik vermoed dat het hier ook weer de ‘zoekende’ Prince is, die aftast waar zijn geloofsovertuiging nu precies ligt. Al stapt hij daar direct weer vanaf met Dionne, wat wel klinkt als een heel persoonlijk nummer. Prince lijkt het niet te kunnen verkroppen dat hij is verlaten in door de titelgeefster. Het bijzondere is dat het liefdesverdriet op een vrij speelse melodie is gezet. Er zitten mij te veel effecten in om het nummer écht fijn te vinden. Het had van mij iets meer echt-toe-recht-aan mogen zijn, nu fladdert het alle kanten op, maar het is wel goed voor een glimlach en de productie is ingenieus. In een online vragenronde heeft Prince ooit gemeld dat het nummer op feiten is gebaseerd: “Dionne lives in London and knows quite well the heart she broke. All Dionnes r heartbreakers!” Benieuwd wie deze mevrouw is…”

MK: “Ik ook. En ook ik vind Dionne bij tijd en wijlen grappig ook, voornamelijk door de instrumentale vernuftigheidjes, zoals de bewust valsige akkoorden die Prince aanslaat en het synth-riedeltje dat inderdaad Mancini citeert als hij ‘We could have danced 2 Mancini ‘till dawn’ zingt. Al slaat hij ook wel even vaak door als hij vlak na ‘dawn’ een haan laat kraaien en op gegeven moment op een synthesizer een paar big band-akkoorden speelt als bruggetje, dat daar voor geen meter past. Jammer.”

EK: “Dat soort fratsen haalt hij op dit album steeds uit. Ook al die klok in The Truth als hij het over ‘time’ heeft. Zonde! Ook nogal vreemd vind ik Man In A Uniform, maar dat zit ‘m vooral in het feit dat ik Prince nooit eerder door bongo’s begeleid heb horen worden. Tenminste, niet als primaire ritmetrack. Dit is het eerste nummer op The Truth waarmee ik écht niks kan, al hoor ik wel dat het niet heel slecht is. Ik vind de militaire blaaspartij die uit een synth komt domweg lelijk en rond een minuut of twee, als de vocalen door een vocoder annex heliumballon worden getrokken, is Prince mij kwijt. Erg jammer, want The Truth is tot dat punt verreweg Prince’ sterkste werk sinds The Gold Experiece en misschien wel mijn favoriete 90s Prince-werk. “

MK: “Ik ben het wel met je eens, al kan ik er wel iets mee. Op Man In A Uniform vertelt Prince weer over een vrouw, maar eentje die niet zijn hart breekt, maar hem laat kleden in uniform omdat ze daar een kick van krijgt. En Prince gaat er volop in mee, ‘Cuz that sister is just so damn fine’. Hij gaat er zelfs zo in mee, dat hij zich laat verleiden door regelmatig de Reveille uit zijn synth te laten klinken. Wat het dan weer volkomen over de top maakt. Ook dat is jammer, want het is op zich een fijn liedje met een lekkere drive.”

EK: “In Animal Kingdom geeft Prince aan waarom hij er een veganistisch leven op nahoudt. Het is een raar nummer, waarbinnen het mierzoete refrein in zwaar contrast staat met de overstuurde coupletten. In het eerste deelt hij volgens mij een sneer uit aan basketballer Dennis Rodman, die in 1996 een ‘got milk’–reclame deed. “I saw a friend of mine today, in an ad sayin’ what would do my body good.” De boodschap van het nummer vind ik een lastige. Onder het motto ‘no member of the Animal Kingdom ever did a thing 2 me’ wordt het eten van dierlijke producten (van vlees en vis tot ‘funky blue cheese’ ) afgeraden en dat is wel iets waar ik in het dagelijks leven me worstel. Ik merk dat ik steeds minder vlees eet, ook al beschouw ik mezelf zeker niet als vegetariër. Reden vooral is dat ik moeite heb met de vleesindustrie en de manier waarop dieren daarin als wegwerpvoorwerp worden behandeld. Zodoende eet ik zo veel mogelijk alleen nog maar vlees als ik weet waar het vandaan komt, zoals runderen die hier lokaal in de wei hebben staan grazen. Maar ja, elke andere carnivoor in het dierenrijk (en Prince zingt hier ‘we’re all members of the Animal Kingdom’) pakt ook het eerste de beste zwakke dier dat hij tegenkomt, ongeacht diens leefomstandigheden. Afijn, laten we niet afdwalen. Het gitaarspel in dit nummer vind ik tof, maar verder voelt het wel alsof er meerdere muzikale ideeën iets geforceerd ineen zijn geschoven. Daardoor werkt het nummer niet zo sterk vind ik. Maar de vleesconsumptievraag blijft een interessante, zeker ook met het oog op de staat van onze planeet. Het kan bij iedereen best een lapje per week minder.”

MK: “Vanaf Don’t Play Mewas het album voor mij een beetje ingezakt. Circle Of Amour, 3rd symboleye, Dionne en Man In A Uniform zijn aardige liedjes met een aantal muzikale grapjes en goede vondsten, maar het ontbeert allemaal wat passie. Die is met Animal Kingdom echter volledig terug. Ik vind het ook wat weird op bepaalde momenten, pleidooi voor veganisme, maar je kunt wel horen dat Prince’ passie enorm diep zit. Met vervormde stem en begeleid door -naast akoestische gitaar- feedback, onheilspellende synth-effecten en dolfijngekwetter zingt hij geagiteerd, woedend bijna, en verklaart hij waarom hij die keuze heeft gemaakt. Ik zal me er niet door tot het veganisme laten bekeren, integendeel, al let ik inmiddels ook steeds bewuster op wat ik eet en wat niet, en is dat gemiddeld 1 keer per week geen vlees. Maar ik vind Prince’ standpunt wat al te simplistisch en zelfs wat militant, zeker met jouw opmerking over carnivoren en survival of the fittest aanhaalt, maar ik vind het wel mooi dat er bij Prince de passie van af spat.”

EK:The Other Side Of The Pillow dan. Voor mij weer een fijn liedje. Geen hoogvlieger, maar ook geen misbaksel. Gewoon en aardig wijsje, dat ik hier kaal beter uitgewerkt en uitgevoerd vind op de One Nite Alone… Live!-set die we over enkele maanden gaan bespreken. De achtergrondvocalen liggen wat vreemd in de mix, het is meer dan het overige werk op dit album voelt dit voor mij wel als een bandnummer. Ik vind de vergelijking ‘cool as The Other Side Of The Pillow’ een erg geinige. Wat ik ook wel lollig vind is dat Prince tegen het einde ook wat tipsy door de bezongen wijn wordt.”

MK: “Haha, ja, dat is grappig inderdaad. Maar… The Other Side Of The Pillow een bandnummer? Is het niet gewoon Prince die alles doet? Misschien verwar je het met de live versie die op One Nite Alone… Live! staat?”

EK: “Ik heb ze zeker wel even naast elkaar gelegd, misschien dat ik daardoor het gevoel heb dat er ‘meer’ achter zit. Kunnen ook die koortjes (allemaal Prince zelf inderdaad) zijn. Zal vast in mijn hoofd zitten dat hier meer mensen aan het werk zijn.”

MK: “Het is hoe dan ook wel fijn dat de boel na het best zwaar op de maag liggende Animal Kingdom weer een stuk luchtiger wordt met dit nummer over -alweer- een vrouw die kennelijk inventief is als het op sex aankomt, want ‘U use furniture in new ways’, merkt Prince tussen neus en lippen door op, en vraagt haar ‘How did U learn that trick with the… chair?‘. En dat wil wat zeggen, want al in de extended remix van Gett Off passeerden al aardig wat meubelstukken de revue (‘Then we can do it in the kitchen on the floor / Or in the bathroom standing on the tub and holding on the rod / U’re in the closet underneath the clothes and…oh my God! / In the bedroom on the dresser with your feet on the drawers / In the pantry on the shelf, I guaranteed U won’t be bored / The pool table, yeah, move the sticks / And put the 8-ball where it’s sure 2 stick’). Anyway, voor mij is deze versie van The Other Side Of The Pillow een verrassende, aangezien ik de full band vertolking al kende van One Nite Alone… Live!. De versie op The Truth is -in de geest van het album- een stuk kaler. Het lijkt zelfs een beetje alsof Prince een demo op het album heeft gezet. Niets is minder waar, want vanaf het tweede couplet barsten er koortjes los die om de lead vocals heen wervelen en die om te smullen zijn. Het is Prince vocaal op zijn best. Toch twijfel ik welke versie van The Other Side Of The Pillow ik prefereer, de ‘kale’ versie of de live swing jazz versie, die ik minstens zo onweerstaanbaar vind. Ik neig naar deze versie, of toch..? Ach, ze zijn beide gewoon erg fijn…”

EK: “Een daadwerkelijk écht ‘bandnummer’ is Fascination, waarin meerdere muziekstijlen in een akoestische mix zitten. Ik hoor Spaanse en Arabische invloeden, vleugje jazz, flinke dosis funk. Dit is wellicht ook het meest recente nummer dat tijdens voor The Truth is opgenomen, daar het melding maakt van de geboorte van Michael Jacksons eerste kind (‘So called king gives birth 2 so called… Prince’) en dat nieuws kwam naar buiten op de dag dat de The Truth-single werd uitgebracht in februari 1997. Muzikaal een toffe track vind ik, vanwege de diversiteit.”

prince-the-truth_altMK: “Voor mij niet. Integendeel. De meest vreemde eend in de bijt op The Truth, muzikaal gesproken dan, met die full band latin-achtige performance. Het doet me eerlijk gezegd maar bar weinig, en ik begrijp niet zo goed vanuit muzikaal oogpunt waarom Prince dit op The Truth heeft gezet, aangezien het album werd aangeprezen als ‘akoestisch’. Tekstueel daarentegen werden mijn oren wel even gespitst. Vooral door dit segment:

‘And the headache that U moan about
Feels much better than the treatment would
The pills gonna leave a side effect
That’ll take another pill 2 correct
And the whole thing is leaving U feeling less than good
And U still high’

Niet dat het nu -in retrospect- een ‘bekentenis’ of ‘The Truth’ zou zijn van Prince’ verslaving waar hij dit jaar uiteindelijk aan bezweek, maar vanuit dat oogpunt vond ik het toch een opmerkelijke passage.”

EK: “Daar zeg je wat! En ik maar focussen op het kroost van ‘the king of pop’. One Of Your Tears voel ik vervolgens niet zo. Al is het wel een opvallende track met zijn duistere basis en de tamelijk gebroken stem waarmee Prince zingt. Normaal hou ik wel van de wat donkerder nummers, hier gaat het voor mij mank vanwege de wrange (en vreemde) tekst. Eerst al de opener: ‘Did you get the tape I sent you / I thought it be better in a song / Better than the used condom you sent me’. Huh?”

MK: “Wat je zegt! Verpakt in een lief liedje (met zalig basspel van Rhonda Smith, maar helaas met suffe beats van de hand van Kirky J.) horen we Prince zich als gekwelde minnaar door het nummer zuchten. Hij heeft zijn voormalige geliefde een tape gestuurd met een liedje, want ja, hij drukt zich nu eenmaal beter op die manier uit. Maar dan dat ‘Better than the used condom U sent me / Baby that was wrong’-zinnetje. Ehh, wát!? Dat was niet alleen ‘wrong’, maar ook nog eens heel erg vies!”

EK: En dan later een in zelfmedelijden zwelgende Prince:

‘If I could just disappear
Cease to exist
Cease to be here
Want me, you don’t want me
I’m not worth the air that I breathe’

Nou nou, poeh poeh! En dan de uitsmijter: ‘Sometimes I wanna die and come back as One Of Your Tears.’ Wat bedoelt hij daarmee? De dame in kwestie lijkt niet bijster verdrietig. En als je reïncarneert als een traan, heb je een behoorlijk kort leven. Eindigend in een zakdoekje, tissue of de mouw van een overhemd. Ik snap ‘m niet.”

MK: “Haha, goeie, zo had ik het nog niet bekeken! Ik luisterde ernaar en vond het wel eens mooi dat Prince nu écht eens de gekwelde anti-held was, maar je hebt gelijk, het is wat raar om één van de tranen van zo’n bikkelharde tante te zijn die om extra duidelijk te maken dat het over is, doodleuk een gebruikt condoom opstuurt. Man, man…”

EK:Comeback daarentegen, die komt hard binnen. Wat een fantastisch nummer. Voor mij van een zelfde niveau als Sometimes It Snows In April. De tekst is hartverscheurend, waarschijnlijk over zijn verloren zoontje, maar dusdanig universeel bezongen dat het voor iedereen opgaat die een dierbare is verloren. Al moet je dat laatste juist niet zeggen, volgens Prince:

‘If U ever lose someone dear 2 U
Never say the words their gone’

Ik herken dat wel. Alle dierbaren die ik ben verloren ‘zijn’ er gewoon nog. Ik praat niet over hen in de verleden tijd, altijd in het hier en nu. Ook al zijn ze soms al vele jaren niet meer onder de levenden. Het zal een overlevingsmechanisme zijn, dat weet ik ook wel. Maar het werkt.”

MK: “Absoluut! Ik vind het zeer aangrijpend. Op het eerste gehoor had ik het niet zo in de gaten. Ik dacht: tja, beetje simpel, met dat riffje dat zo uit Proud Mary lijkt te komen, maar plotseling trof het me. Comeback gaat over (het verlies van) zijn zoontje. Althans, dat maak ik ervan. Dat blijkt voor mij al uit:

‘Walking up the stairs
Just the afternoon
Sweet wind blew
Not a moment 2 soon
I cry when I realized
That sweet wind was U’

En al helemaal als Prince breekbaar die regels zingt die jij al aanhaalde. Opeens is het simpele riffje dan enorm doeltreffend, want ondergeschikt aan de tekst en aan de manier waarop hij het zingt. Ik kreeg en krijg er nog steeds méters kippenvel van. En als hij dan ter afsluiting een aantal keer ‘Tears go here’ fluisterzingt, schiet ik ook vol. Het is denk ik de eerste keer (maar niet de laatste keer, luister bijvoorbeeld maar naar Wasted Kisses op Newpower Soul uit ’98) dat hij zich er min of meer direct in een liedje over uitspreekt. En hoe. Zó mooi, puur en oprecht. En geen seconde langer dan noodzakelijk. The Truth doet als albumtitel hier z’n naam absoluut eer aan.”

EK: “Een absoluut hoogtepunt op dit album in de kleine twee minuten dat het duurt. Ook muzikaal, de koortjes zijn weer eens prachtig en geven het nummer een diepere laag. Sinds 21 april van dit jaar heeft het nummer alleen maar aan kracht gewonnen en wat het mooiste is, is dat Prince hier zijn ziel blootlegt zonder – zoals op het begin van het album – daarbinnen met lelijke samples de aandacht af te leiden. Essentiële kost.”

MK: “Zeker weten.”

EK:Welcome 2 The Dawn is dat dan voor mij weer niet. Er staat specifiek vermeld op het schijfje dat dit de ‘acoustic version’ is, dus er zal in Prince’ kluis ook nog wel een elektrisch uitgevoerde versie liggen. Die mag daar wat mij betreft blijven, dit is voor mij een thematisch verwaterde versie van Gold. Waar op het eind van The Gold Experience de luisteraar al jubelend ‘welcome 2 the dawn’ wordt toegeroepen, hoeft dat hier niet nog eens herhaald te worden wat mij betreft. De stomp in je maag die Comeback is, had een veel mooiere afsluiter geweest. Of wacht eens… zou Prince in plaats van een lelijke sample gewoon hier nog een niemendalletje hebben gebruikt om de aandacht om te buigen? Het zou me niet eens verbazen…”

MK: “Mij ook niet. Er is inderdaad een ‘elektrische’ versie van Welcome 2 The Dawn. Ik heb begrepen dat er een fragment van te horen was als onderdeel van het wachtmuziekje van de 1-800 telefoondienst die destijds werd geopend. De akoestische versie was al maanden voor het op The Truth verscheen, al uitgebracht als B-kantje van een cassette-release van The Holy River. Het interessante is: de liner notes op die release vermelden dat Welcome 2 The Dawn afkomstig is ‘the 4thcoming album The Dawn’. Dit kan betekenen dat The Truth eerst The Dawn heette, of -meer plausibel- dat de ‘elektrische’ versie van Welcome 2 The Dawn op een album getiteld The Dawn zou verschijnen, maar die dus nooit het levenslicht zou zien. Al zouden verschillende nummers van Come, The Gold Experience en Chaos And Disorder oorspronkelijk op The Dawn verschijnen. Ik ben het met je eens dat Comeback een miljoen keer beter was geweest als afsluiter, maar in tegenstelling tot jou, vind ik het zo slecht nog niet. Al beklijft het niet helemaal in de context van The Truth, en zou het gewoon stukken beter passen als afsluiter van The Dawn, conceptueel gezien dan.”

EK: “Dat is inderdaad de juiste conclusie, denk ik. Al met al ben ik overigens héél aangenaam verrast door deze herbeluistering van The Truth. Voor mij was het er eentje die weggestopt achter drie schijven Crystal Ball eigenlijk niet vaak in de cd-speler is beland en met frisse oren vind ik het daadwerkelijk één van Prince’ beste uit de jaren ‘90. Eigenlijk zijn er maar een paar nummers waar ik niet veel mee kan en die zijn objectief gezien niet eens echt slecht. Wel jammer dat Prince de nummers die ik echt heel goed vind vaak saboteert. Desalniettemin, érg goed!”

MK: “Ik deel je mening. Wel vind ik het jammer dat Prince het concept van ‘akoestisch’ album, gewoon Prince met een akoestische gitaar, niet honderd procent strak heeft doorgetrokken. Natuurlijk was Prince niet iemand die zichzelf zoiets ook echt oplegde, maar toch. Het album mist daardoor her en der wat focus en áls Prince echt alle opsmuk had weggelaten, was The Truth er in mijn optiek nóg beter door geworden dan het nu al is.”


pp_022_thetruth_albumThe Truth

  1. The Truth
  2. Don’t Play Me
  3. Circle of Amour
  4. 3rd symboleye
  5. Dionne
  6. Man In A Uniform
  7. Animal Kingdom
  8. The Other Side Of The Pillow
  9. Fascination
  10. One Of Your Tears
  11. Comeback
  12. Welcome 2 The Dawn (acoustic version)

Release: 3 maart 1998
Hoogste albumlijstnotering in Nederland en België: — | —
Waardering: ***1/2
Essentiële nummers: The Truth, Don’t Play Me, Comeback

The Truth luisteren of kopen:
Tidal | Bol.com

5 gedachten over “The Truth (1998)

  1. In eerste instantie was ik wat teleurgesteld dat het geen Unplugged album met hits was, maar later ben ik het meer gaan waarderen. Ik volg jullie conclusies goed.

    1. Unplugged hits, daar had ik nog niet aan gedacht. Dat zou mooi zijn, The Cure heeft dat in 2001 ook gedaan met hun Greatest Hits-cd. Was een dubbel-cd met op de eerste alle singles, op de tweede allemaal akoestische versies van dezelfde liedjes. Dat gezegd, ik ben blij dat The Truth een heel ‘eigen’ gezicht heeft gekregen.

  2. Heb ongeveer 400 cds van Prince maar ik vraag me oprecht af of ik deze heb (vast) en of ik hem wel eens heb geluisterd helemaal (vast niet). Even checken morgen

  3. Vond hem vanaf begin af aan mooi. Aparte nummers, aparte geluiden, maar mooie nummers met weer eens goede teksten. Wat mij betreft had er een live Piano, guitar and a microphone tour mogen komen. 1,5-2 uur piano alleen of diezelfde tijd gitaar alleen is wat teveel van het goede. Maar afwisselend, man wat een show had dat geweest.

Geef een reactie