Newpower Soul (1998)

Een album dat op de cover eigenlijk is toegeschreven aan New Power Genertion, maar waarvan het daadwerkelijke schijfje en de eerste single op hun beurt weer op naam van PP_logo_small staan en die artiest siert ook gewoon de cover. Recenseren of niet? PurplePicks.net doet het gewoon.

EK: “Interessant punt nu in Prince’ discografie. Wat pakken we nu op? Technisch gezien is Kamasutra aan de beurt, de vijfde cd in de Crystal Ball-set. Als je als fan tenminste de mazzel had dat deze erbij zat. Tegelijk, die release zweeft er een beetje bij én is technisch gezien van The NPG Orchestra. Geen Prince-release dus. Maar ja, is Newpower Soul, dat op de hoes op naam van de New Power Generation staat, dat wel? De vorige twee albums van New Power Generation hebben we tenslotte ook overgeslagen…”

MK: “Ik heb Newpower Soul altijd wat verwarrend gevonden. Het staat inderdaad officieel te boek als het derde NPG album na Goldnigga en Exodus, maar deze keer met Prince in een veel prominentere rol dan de voorgangers. Daarop vervulde hij eigenlijk alleen een achtergrondrol, vaak verborgen, zonder credits te krijgen en zelfs vermomd, zowel wat betreft zijn uiterlijk (zoals Tora Tora, met de semi-transparante doek over zijn gezicht) als zijn stem, die vaak vervormd werd. Het feit dat er op Newpower Soul bandleden worden genoemd, maar dat hun bijdrages niet 100% hard gemaakt kunnen worden omdat het album grotendeels is opgenomen door Prince alleen – met her en der wat hulp – draagt zeker bij tot die verwarring. Waarom dan niet Newpower Soul onder je eigen naam uitbrengen, denk ik dan.”

pp_nps_discEK: “Exact, en laten we eerlijk zijn, verstoppen doet hij ditmaal niet. Prince -die toen nog PP_logo_small heette – staat met zijn snufferd pontificaal op de cover van dit album. Daarnaast, doe je het cd-doosje open, zie je dat het daadwerkelijke schijfje op naam van PP_logo_small en dan weer niet op die van New Power Generation staat. The One was de eerste single en die ging ook gewoon als PP_logo_small-release richting de radio. Gewoon maar als Prince-release behandelen dus…”

MK: Yes! Al is Newpower Soul is niet bepaald populair onder Prince-fans, heb ik gemerkt op verschillende Prince-fora. Sterker, veel fans scharen dit album onder hun minst favoriete albums, vinden het een van de slechtste albums die hij ooit maakte, noem maar op… Ik snap eerlijk gezegd niet zo goed waarom, want ik moet zeggen dat ik het best goed vond toen ik het voor het eerst hoorde. En ik vind het nog steeds prima nu ik er voor deze review opnieuw naar luister. Misschien zelfs wel nog iets beter. Okee, niet elke song is even sterk, maar zelfs de slechtere nummers zijn beter dan veel dat op voorganger Emancipation staat.”

EK: “Ik moet zeggen dat ik het album zelf ook niet zo voelde eind jaren negentig. Maar de shows die er omheen werden opgetuigd – twee rondjes Europa binnen vijf maanden – waren tof! Dat zijn mijn primaire herinneringen uit deze periode.”

MK: “Die shows waren inderdaad tof, al vond ik de rol van Larry Graham iets te prominent, naar mijn smaak. Maar da’s weer een ander verhaal. Dat van ‘beter dan veel van Emancipation’ lijkt op het eerste gehoor niet direct op te gaan voor het titelnummer. Ja, het is beter dan bijvoorbeeld Jam Of The Year, waar je Newpower Soul wel een beetje mee kunt vergelijken. Beide zijn immers een soort aankondigingen dat er een feestje gebouwd gaat worden. Newpower Soul begint ondanks een zalige baspartij wat vlakjes en braaf, vandaar dat ik direct aan Emancipation moest denken. Maar vanaf een minuut of twee barsten de blazers goed los in een soort big band arrangement, en rond 02:23 doet Prince een rap waarin hij alle songtitels noemt, in de volgorde waarin ze op het album staan. Een beproefd trucje, dat hij eerder deed in Push op Diamonds and Pearls (en veel later in Ol’ Skool Company op MPLSound), maar hier beter werkt vanwege de mellow aanpak van het hele nummer. Dat overigens vanaf dat moment tot het einde lekker doorfunkt met afwisselend breakdowns en volledige Vegas vamps.”

EK: “Ik zit wel met mijn hoofd heen en weer te schudden als ik dit hoor. Vaak een teken dat ik het instinctief wel lekker vind, maar je hebt gelijk dat het wat langzaam op gang komt. Wat ik wel grappig vind in die door jou genoemde opnoeming van songtitels, is dat de volledige rap ook op de achterkant van de cd staat. Daar is de ‘symboleye’ in ‘U know symboleye be’s The One with the Funky Music hon’ door een PP_logo_small vervangen. Ik weet nog dat ik dat destijds zag, hoorde dat dit segment werd ingezet en hoopte dat we nu eindelijk zouden horen hoe dat symbool nu eigenlijk uitgesproken moest worden. Maar het is denk ik een foutje op de achterkant van de cd. In het boekje zit oog (‘eye‘) wel goed verwerkt in de tekst.”

MK:Newpower Soul gaat in één ruk over in Mad Sex, dat in tegenstelling tot het titelnummer een stuk kaler is. De beat van de hand van Kirk Johnson, in de credits KAJ genoemd, is maar zo zo. Maar daar overheen zit een basloopje met effecten dat gewoonweg onweerstaanbaar is en dat her en der met goed gemikte boogie-woogie-achtige pianoriffs wordt afgemaakt. Zelfs de scratches zijn functioneel ingezet en geven Mad Sex een extra stomp.”

EK: “Die scratches zijn – net als later op dit album in Push It Up – overigens van Brother Jules, die zich nu min of meer aan het opwerpen is als Prince’ officiële DJ en al een cd-set genaamd The Remix Experience heeft aangekondigd. Maar goed, dat terzijde. Je hebt gelijk, het is uitermate efficiënt hier en dat geldt eigenlijk voor alle instrumentarium en effecten in deze heel slim in elkaar gestoken en uitermate dansbare track.”

MK: “Het gaat ook maar door, want na zo’n minuut of drie wervelen er blaaspartijen doorheen die doen denken aan die van Eric Leeds en Atlanta Bliss zo rond eind jaren ’80. Het is allemaal akelig efficiënt geplaatst inderdaad, en samen met een gestopte trompet- en trombonesolo levert het een messcherpe en retestrakke danstrack op waarbij het moeilijk stilzitten is. Over welke Londense dame Prince het heeft, is me verder onduidelijk, maar zijn voordracht in dienst van het straffe ritme werkt als een malle. Erg fijn, en zeker fijner dan ik me kan herinneren van de eerste keer dat ik het hoorde.”

EK: “Dat laatste heb ik met Until U’re In My Arms Again. Heb ik lang afgedaan als zo’n mierzoete R&B-track waar Emancipation al van overliep. Verdorie, die plaat heeft echt veel kapot gemaakt, terugkijkend. Maar nu we de twee albums zo dicht op elkaar herbeluisteren, valt het kwaliteitsverschil me pas op. Hier zit een diepere laag in, de voordracht van de ballad heeft een drive die op de drie cd’s die Emancipation telt vrijwel volledig ontbreekt. Het valt me nu van mezelf ook wel op hoe bevooroordeeld ik op een gegeven moment ben geworden op nieuw materiaal in de late jaren negentig en in de loop der jaren die te kritische gedachte als ‘waarheid’ ben gaan aannemen. Destijds vond ik Until U’re In My Arms Again een stoorzender, nu vind ik het mooi.”

MK:Until U’re In My Arms Again zorgt inderdaad wel eventjes voor wat rust na het feestgeweld van de eerste twee nummers. De keyboards, synths, effecten en de strijkarrangementen van Clare Fischer maken het nummer allemaal tamelijk saccharinezoet, al is Prince’ voordracht wel zeer gepassioneerd. Je zou denken dat dat niet anders kan, als het verhaal gaat dat hij het schreef voor zijn overleden zoontje.”

EK: “Zo had ik er dan weer niet over gedacht, ook nu niet.”

MK: “Het is dan ook nooit bevestigd, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het wel degelijk zo is als ik lyrics zie als deze:

‘Every mornin’ when I awaken, I imagine you sleepin’ in your bed
Wrong or right the reason, you’re taken from my embrace
Well, it’s never said ‘cuz every day that you don’t return
Is another day that my heart just yearns and yearns
That’s why
Until U’re in my arms again
I know this pain will never end
This broken heart will never mend
Until U’re in my arms again’

Ondanks de zoetheid van het nummer komt het mede door de teksten wel binnen.”

EK: “Jeetje, nu je het zegt… Daar heb je denk ik wel een goed punt, dat moet bijna wel!”

MK: “Zo sterk als de teksten zijn op Until U’re In My Arms Again, zo flauw is When U Love Somebody. Daar heb ik echt niks mee. Ik vind het een behoorlijk middelmatig nummer, dat helaas het niveau van het album tot nu toe naar beneden haalt. Niet alleen vind ik de muziek wat erg gewoontjes naar Prince’ maatstaven, gewoon doorsnee R&B, ik vind dus vooral de teksten niet bepaald om over naar huis te schrijven, want doorspekt met tegelwijsheden als ‘Cause when U Love somebody / Every now and then it might rain’ of ‘Whenever something’s lost / Something’s gained’. Pff, ze zouden zo in een lijstje kunnen en bij de Xenos of Blokker verkocht kunnen worden.”

EK: “Hahahaha, en alle Prince-fans blind kopen!”

MK: “Hahahaha!”

EK: Dat gezegd, de refreinen zijn inderdaad tenenkrommend. Toch vind ik de insteek van het nummer tamelijk ironischgezien Prince’ omgang met vrouwen. Hij plaatst zichzelf aan het begin van het nummer nu in de rol van degene die zielig thuis zit te wachten, terwijl de ander de bloemetjes buitenzet. symboleye was the one waitin’ by the phone when you were with somebody’, dat soort werk dat hij normaliter zelf flikte bij de diverse dames in zijn leven. Even verderop vind ik het tekstueel wel weer interesant worden, omdat hij – maar weer eens – Adam en Eva uit het paradijs trekt om een punt te maken. Dat is echter puur thematisch interessant met het oog op zijn gehele oeuvre. Het is namelijk een thema dat steeds weer terugkomt in Prince’ werk. Verder slappe hap, deze track.”

MK: “Goed punt! Het enige interessante aan When U Love Somebody is dat de blaaspartijen worden verzorgd door de blazers van Days Of Wild, een Prince coverband uit New York. Geen idee hoe hij daar op kwam om die gasten te vragen, maar ik vind het wel erg tof dát-ie het doet.”

EK: “Dat wel, maar jammer voor de blazers in kwestie dat bij twee van de drie de naam verkerd in het cd-boekje staat. Pierre Baptiste heet eigenlijk Pierre-André Baptiste en Wayne du Main heet Wayne du Maine. Minimaal allemaal natuurlijk, maar als je dan toch op zo’n nummer mee mag doen, is het sneu als je naam vervolgens niet goed in het cd-boekje staat. Afijn… en weer door!”

pp_comeon02MK: “Helaas is Shoo-Bed-Ooh muzikaal niet veel beter. Prince legt weliswaar een laidback groove neer, maar er gebeurt maar weinig. Wat wah-wah gitaarlicks, wat keyboards die strijkarrangementen spelen, meer is het eigenlijk niet. Tekstueel daarentegen is het wel aardig. Ik maak er uit op dat het over een vrouw gaat die werkt als prostituée, gezien lyrics als ‘So U thought U just might lose your mind today / Brother pushin’ that game on ya as if U wanna play / Askin’ U every other sentence if them titties are real / One tramp even had the nerve 2 touch ‘em as if U wanted a feel’. Wat Prince maar niks vind, uiteraard, want hij meldt haar How you ever gonna win if you let ‘em all see your hand? / Playin’ the queen don’t work on your knees as if you understand’. Interessant, maar helaas biedt hij haar geen oplossing of een suggestie voor een alternatief. En helemaal jammer is het refrein, dat uit een aantal keer ‘Shoo-bed-ooh’ bestaat, wat op mij overkomt als een soort ‘tralala, tja, da’s het leven’. Tamelijk vreemd allemaal.”

EK: “Zou het wellicht over Prince’ zus Tyka gaan? Die zou rond deze tijd als crackverslaafde met regelmaat haar lichaam hebben verkocht om haar levensstijl te bekostigen. Niet alleen dat, ook de auto die ze van Prince had gekregen en de tv van haar kinderen. Twee jaar later zou hij haar opname in een afkickkliniek bekostigen, waarna hij als stank voor dank werd beloond met een interview waarin zijn zus stelde dat ze het niet tof vond dat zijn (financiële) steun stopte zodra als ze weer clean was. ‘I’m not a yo-yo. He can’t just keep spinning me in and out of his life’. Tsja… Dit nummer kan ook over iemand anders gaan uiteraard, ik speculeer nu maar. Vooral omdat ik het muzikaal ook verre van interessant vind en er toch nog wat van probeer te snappen.”

MK: “Zo had ik er nooit over nagedacht. Interessant! Ook Push It Up vind ik niet bijster sterk. Het is eigenlijk de opzet van de Newpower Soul Tour in één nummer, met co-lead vocals van Larry Graham en achtergrondzang van Chaka Khan.”

EK: “Exact daarom vind ik het muzikaal wel leuk. Alls gezegd, ik heb met name aan de tournee warme herinneringen en dit nummer brengt ze zonder moeite terug. Echter, de meedogenloos funky live-versie broeide en kolkte in mijn beleving. Deze studioversie is tam en de Jam Of The Year-hergebruik vind ik zelfs enigszins storend.”

MK:Push It Up is dan ook ontstaan uit een remix van Jam Of The Year, vandaar de regelmatig terugkerende chant ‘Ooh, everybody’s here / This is the jam of the year’. Eerlijk gezegd vind ik dat niet bijster origineel. Dat is het nummer verder ook niet echt. Het is vrij duidelijk bedoeld om God en/of Jah (God volgens de Jehova’s) te pushen als alternatief voor als het even tegenzit: ‘If you’re ever down draggin’ on the ground / Face twisted with a funky frown / Let me turn U on 2 somethin’ that I found / 2 make U feel good, feel good’.”

EK: “Nou, dat vind ik dus nog wel vreemd taalgebruik in deze. Jah is de naam van God volgens het Rastafari-geloof. Bij Jehova’s Getuigen heet God – hun naam zegt het al – Jehova. Al zijn het beiden afheleiden van de afkorting JWHW.”

MK: “Echt? Oh… Ik dacht dat Jehova’s naast ‘Jehova’ ook ‘Jah’ gebruiken. Zie je, weer wat geleerd…”

EK: “Afijn, doet er verder ook niet toe, in feite is het operwezen in de meeste gevallen dezelfde. Maar voor iemand die rond dit tijdstip een nieuw geloof begint aan te hangen, is het een opvallende verhaspeling.”

MK: “Ze hebben de ‘goede boodschap’ in ieder geval aardig verpakt in een lekker funky aandoend nummer, maar Push It Up gaat me zeker een minuut of twee te lang door. De rap- en beatboxbijdrage van Doug E. Fresh helpt daar ook niet veel aan. Waar ik het bij de opkomst van hiphop een held vond (ik zat nogal in die B-boy scene) is het voor mij duidelijk dat Doug E. in 1998 al niet zo fresh meer was.”

EK: “Ik ben niet vies van allerlei levensbeschouwelijke boodschappen in muziek, maar ik vind het hier gewoon niet pakkend genoeg. Dat is jammer. De ‘New Power’-term werd voor het eerst in 1988 gebruikt op Lovesexy. In PP_eyenoNo klinkt het:

‘But my Lord, He’s so quiet when He calls your name
When U hear it your heart will thunder
U will wanna hear it every day’

Dáár ben ik als atheist nog wel voor te porren. Of in het titelnummer van Lovesexy, dat begint met ‘New Power, New Power, give it 2 me’, waarin Prince zingt: ‘All in life becomes easier | No question is unresolved | And I’m not afraid’. Dat voel ik ook wel. Maar op een album dat dan 10 jaar later eindelijk de titel Newpower Soul draagt, komt Prince niet verder dan ‘U don’t have 2 have a plane 2 fly | If U listen 2 the truth and not the lie’… dan vind ik dat teleurstellend.”

MK: “Eens. Wat mij betreft is het blokje met mindere nummers in ieder geval wel voorbij. Want plotseling is daar Freaks On This Side. En laat ik meteen maar met de deur in huis vallen: voor mij is dat een van de hoogtepunten van Newpower Soul, zo niet hét nummer. Het is ten eerste muzikaal bijzonder interessant. Ver weg van de geliktere, maar ook wat vlakke R&B die Prince in de jaren ervoor maakte en zoals die op bijvoorbeeld Emancipation te horen was, is Freaks On This Side stukken spannender. Dat komt vooral door de wat spooky synth op de achtergrond en door de gelaagde zang, waarin we Prince in verschillende stemmen (van falset tot vervormd met een vocoder) en minstens één achtergrondzangeres de coupletten horen zingen. Maar ook de flinke snufjes P-funk en gogo dragen daar aan bij. Samen met de blazers die zich een weg door het nummer kronkelen doet het denken aan Prince’ betere werk van 1986-87-88. Sterker, het had perfect op Lovesexy kunnen staan.”

EK: “Amen! In dit nummer vind ik dan weer wél wat ik op dat vlak nog niet had gevonden op Newpower Soul en het is in alles het tegenovergestelde van Push It Up.”

MK: “Dat het niet zou misstaan op Lovesexy komt vooral ook omdat de lyrics ingaan op geloven in jezelf en geloven in God. En hoe je tot de verlichte staat kunt komen die daar bij hoort. Zoals bijvoorbeeld:

‘When confusion tries 2 tear your world apart
And the demons fight 4 power
That’s the time U got 2 listen 2 your heart
No one knows the final hour’

En deze:

‘When U see an illusion everywhere U look
When U know the process of creation
When U understand everything in every book
Congratulations – U’re in the New Power Generation!’

Dat je dan een freak bent als je aan Prince’ kant staat en tot de New Power Generation behoort, is dus iets om trots op te zijn.”

EK: “Ik heb dit geloof ik al eerder gezegd bij een herbeluistering, maar juist de ‘gang’ mentaliteit die Prince opriep in zijn werk, vind ik mooi. Al ben ik van nature een verstokte eenling, dus het is best gek dat het me aanspreekt. Hij deed dat in Uptown, in Paisley Park, met The Revolution en uiteindelijk is de New Power Generation de min of meer definitieve vorm. Freaks On This Side kan zo op Lovesexy, maar sluit ook aan op de boodschap van Graffiti Bridge en de finale van The Gold Experience. Ruimdenkend en tolerant de wereld inkijken, dan komt de wijsheid vanzelf.”

MK: “Wel even iets anders dan een reddeloos schaap zijn die hulp zoekt van zijn Herder, zeg maar. En laten we wel wezen, het mag dan een schaamteloze plug zijn voor het geloof, het is net als Lovesexy wel een interessante, want geheel ‘Prince eigen’, vlak voordat hij zich aansloot bij Jehova’s Getuigen. Kortom, Freaks On This Side is typisch Prince. En zeker essentieel, als je het mij vraagt.”

EK: “Absoluut en het laatste deel van dit nummer vind ik met het oog op de shows die hij deed enkele maanden na de release echt heel vreemd. ‘When everybody calls the truth by a different name | And the indifference between us still remains | God is love, love is God – simple and plain | Party in this way, there’s so much more 2 gain’. Nogmaals, een tekst die zo 10 jaar eerder geschreven had kunnen zijn en hier is het nog heel open. De ‘waarheid’ komt op verschillende manieren. Juist tijdens de tournees die volgden werd Prince vanaf het podium heel belerend op dit gebied en wilde hij ‘zijn’ geloof behoorlijk opdringen als enige waarheid. Die omslag is echt heel snel gegaan. Dat maakt dit nummer alleen maar meer essentieel, omdat het een in 1988 gestarte cirkel rondmaakt.”

pp_comeon01MK: “Of Come On essentieel is, daar twijfel ik wat over. Het is weliswaar naast Freaks On This Side een van mijn andere twee favoriete nummers van het album, maar wel muzikaal en tekstueel een stukje minder interessant. Toch is Come On tamelijk verslavend, de stomp van de beat in combinatie met de baspartijen laten mijn hoofd automatisch op de maat meeknikken, de keyboardriff in het refrein blijven zo snel hangen dat je het na hooguit twee keer luisteren al loopt te fluiten of neuriën, en de rest van de instrumenten is uitermate doeltreffend gebruikt -niet te veel en niet te weinig. Het grappige is dat ik dacht: waar heb ik iets dergelijks nou vaker gehoord? En toen schoot het me te binnen -het lijkt erop dat Prince deze aanpak ook heeft gebruikt op What It Feels Like van Art Official Age. Dezelfde combinatie van beat en bas, hetzelfde gebruik van keyboard. En wat onderwerp van de lyrics betreft heeft Come On raakvlakken met die van Time, ook van Art Official Age; in beide noemt Prince de strijd tussen hem en een twee keer zo jonge man over het winnen van dezelfde vrouw. Luister en oordeel zelf maar -al kan ik er natuurlijk naast zitten. Het neemt in ieder geval niet weg dat Come On voor mij het tweede écht goede nummer van Newpower Soul is.”

EK: “Ik vind het zeker essentieel, de keyboards zij enorm doeltreffend en dat maakt dat het blijft hangen. Maar ik vind ook het einde heel tof gedaan waarin Prince bezingt hoe hij misschien beter het bed kan delen met zijn gitaar en er een heel toffe (vervormde) gitaarpartij volgt waar die toetsenpartij weer onderdoor vliegt. Minder interessant muzikaal? Ik vind van niet, de ogenschijnlijke simpelheid is juist heel vernuftig. En verdomd zeg… die Art Official Age-link heb ik nog niet gelegd. Thematisch heb je zeker gelijk en dat zal ook met Prince’ leeftijd zijn gekomen. De vrouwen waarmee hij omging hebben allen steeds ruwweg dezelfde leeftijd gehouden, terwijl hij zelf steeds ouder werd. Uiteindelijk verlies je het dan van jongere mannen. Zou de dame in kwestie hier wellicht dezelfde zijn als in Dionne op The Truth? Want ook hier weer eentje in Londen. Net als in Mad Sex overigens.”

MK:The One dan.”

EK: “Jaaaaaaa!”

MK: “Voor mij het derde prijsnummer, maar van een geheel andere orde dan Freaks On This Side en Come On. Ik vind het één van Prince’ betere ballads, en zeker eentje die het avontuur niet schuwt. Onconventioneel en avontuurlijk, zoals The Question Of U of Joy In Repetition dat bijvoorbeeld ook zijn.”

EK: “Ik vermoed dat Prince deze track in hetzelfde rijtje heeft staan. The One en The Question Of U werden tijdens latere concerten gewoonweg als één nummer gespeeld.”

pp_theoneMK: “De fretloze bas die door het nummer meandert, is simpelweg geweldig. En dat de beat niet ‘gewoon’ een rimshot is, maar klinkt als een aanslag op een conga, maakt het ook volkomen anders dan ‘standaard’ ballads. Hier doorheen klinkt een soort gesampled geschreeuw, hemelse strijkers en harp-achtige akkoorden, met zelfs een soort harpsichord solo die totaal out of tune klinkt, maar wel werkt, net als de fluitsolo, die weliswaar uit een keyboard komt, maar volkomen uniek klinkt. En dit alles wordt afgemaakt door een gepassioneerd zingende Prince die Mayte laat weten dat hij echt de ware voor haar is. Dit is Prince uit het boekje, maar wel nadat hij er een nieuw hoofdstuk aan heeft toegevoegd. Briljant. En absoluut essentieel.”

EK: “Mooier dan jij kan ik het niet omschrijven. Zeker essentieel! Maar gaat het echt over Mayte? Ik vind dat zeker gezien het tijdsbeeld lastig. Hun huwelijk werd begin 1998 ontbonden, maar ze waren nog wel op enigszins goede voet want tijdens de persconferentie in Marbella in augustus 1998 zat ze bijna in hem gekropen. Tijdens de tournee was ze echter (op één show in Spanje vlak na die persconferentie) weer niet aanwezig. Misschien heb je wel gelijk en is het alsnog een ode. Een prachtige!”

MK: “Ik denk dat het voor haar is, omdat Prince helemaal aan het einde ‘My, my, my little May…te’ ad libt. Vandaar dus… Maar goed, in behoorlijk contrast met het innemende The One staat dan weer (symboleye Like) Funky Music. En dat bedoel ik wat tempo betreft; The One is traag en talmend, (symboleye Like) Funky Music opzwepend. De beat is niet bijster boeiend, maar de rest eromheen des te meer. Blazers, tinkelende synths, een pulserende bas en zalig chicken greasende ritmegitaren, waarbij zo te horen dezelfde versnellingseffecten zijn losgelaten als op Hello. Vanaf 01:45 gaat het nummer los en zijn de lyrics voornamelijk chants en een rap van Doug E. Fresh. Die had er niet op gehoeven, wat mij betreft, maar ook met hem hoor je het plezier er van af spatten. Niet essentieel, wel een heerlijk nummer.”

EK: “Gewoon de perfecte afsluiter van een album als deze. Tenminste, de officiële afsluiter. Lange tijd heb ik Newpower Soul gezien als het nineties-equivalent van The Black Album. Maar dan met een betere boodschap. Eigenlijk dus een fusie tussen de pure feestplaat die The Black Album is en de verlichting die Lovesexy daarna zoekt. Na deze herbeluistering moet ik mijn mening bijstellen, maar (symboleye Like) Funky Music is er eentje die wel nog volledig in die categorie valt. Het is gewoon pure feestmuziek, live tegen het einde van shows ook te gek. Luistert op cd ook fantastisch weg maar heeft verder weinig om het lijf. Perfect om even los te komen van de emoties die The One oproept.”

MK: “De eerste keer dat ik Newpower Soul draaide, dacht ik dat het album klaar was na (symboleye Like) Funky Music. Pas bij de derde draaibeurt keek ik eens goed naar mijn cd speler en zag toen dat de cd bleef doorlopen vanaf track 11 en telkens na 5 seconden een nieuwe track begon. Nadat ik doorskipte, bleek track 49 (!) een heuse hidden track. Nu wordt daar in het cd-boekje wel naar verwezen, maar daar had ik totaal niet op gelet.”

EK: “Het is dan ook heel subtiel gedaan, met de titel in de broekrand van en getekende dame geschreven en daarnaast de doorskiptekentjes van een cd-speler getekend. De dame in kwestie schrijft ‘Yup he did, Ouch!’ op een t-shirt en dat is wel heel duidelijk waarom… Als ik dan toch vergelijkingen trek met The Black Album, we hebben de Bob George nog niet gehad.”

MK: “Ha, nee, inderdaad. Goeie vergelijking! Die 49ste track dus, Wasted Kisses, hoorde ik dus pas eventjes later. En ik had wel wat gemist, zo hoorde ik. Het is beklemmend als de pest. Ik heb het altijd opgevat als een nummer dat hij ook schreef over (de dood van) zijn zoontje. Maar dat was eigenlijk gebaseerd op de sound effects van de gillende sirene, de schreeuwende mannenstem en de hartmachine die opeens een flatline laat horen, als symbool voor Prince die de beademing van zijn zoontje liet stopzetten. Maar nu ik het nogmaals heb beluisterd en echt goed op de tekst heb gelet, kom ik daar eigenlijk op terug. Want als je dan hoort:

‘Small dark room that’s where I let U smother
In front of your gut, toned other, why should I care?
Cheap perfume all over those burgundy stockings
The ones I tied U up with, I shoulda just left ‘em there’

Lijkt me dat niet over een pasgeboren kindje te gaan dat het waarschijnlijk niet gaat redden. Nee, ik interpreteer het inmiddels als een verhaal over een man die een vrouw heeft opgesloten na een ontmoeting en haar heeft gedood of heeft laten sterven, en dan zelf wordt doodgeschoten -je hoort ook pistoolschoten, waar ik eerder dacht dat het de dichtslaande deuren van een ambulance waren. Het is blijkbaar een verhaal van een date-rape of een psychopatische moord, ik ben er niet helemaal achter welke van de twee, maar in ieder geval lijkt het me niet over zijn zoontje te gaan. Ondanks wat meer Prince fans denken.”

EK: “Exact, de ‘Bob George’ van dit album. Maar dan op een andere manier muzikaal ingevuld. Het begint al onheilspellend met die achterstevoren afgespeelde melodie. De tekst begint nog wel enigszins romantisch, maar al snel mondt de onvermijdelijke ‘rendez-vous’ waar Prince over zingt uit in het segment waar jij het over hebt. De inktzwarte humor die Bob George dragelijk maakt, mist hier volkomen en Prince klinkt donker en verbitterd. Een raar einde na de euforie van (symboleye Like) Funky Music en je moet het waarschijnlijk ook als ‘stand alone’ track zien. Eentje die (met alle vijf seconden skips ervoor) het album op exact een uur speeltijd laat sluiten.”

MK: “Leuk idee, maar het maakt Wasted Kisses er hoe dan ook niet minder ongemakkelijk op. En daarmee vind ik het vrij logisch dat hij Prince het heeft weggestopt als hidden track, want zo donker maakte hij ze niet vaak.”

EK: “Ik vraag me bij dit soort nummers altijd af waar ze vandaan komen, wat is de drive geweest om zoiets op te nemen? In het vele honderden nummers tellende oeuvre van Prince kan ik uit mijn hoofd slechts twee nummers verzinnen waarin hij een vrouw vermoordt. Zelf sterven doet hij in zijn werk dan weer wel vaker, maar zo gewelddadig als hier gebeurde ook maar één keer eerder.”

MK: “Concluderend kan ik zeggen dat ik Newpower Soul al nooit heel slecht heb gevonden, maar dat ik ‘m bij herbeluistering flink wat jaren later -omdat het eigenlijk geen album was dat ik regelmatig draaide- eigenlijk zelfs beter vind dan destijds. Voortschrijdend inzicht misschien, of misschien is het gewoon een album dat je net als bepaalde wijnen even moet laten liggen zodat-ie beter smaakt.”

EK: “Daar ben ik het mee eens. Ik zag enorm op tegen deze herbeluistering, daar ik dit album samen met Rave Un2 The Joy Fantastic in hetzelfde ‘beter maar vergeten’-hokje had geplaatst als Emancipation. Deze wordt daar per ommegaande uitgestuurd en gaat weer vaker de cd-speler in!”

MK: “Het is bepaald niet het beste album dat hij ooit maakte, en het is evenmin zo goed als The Gold Experience of eerdere platen uit de nineties, maar na het teleurstellende Emancipation gaven The Truth en dit album me destijds wel hoop dat Prince weer op de weg terug naar boven was.”

EK: “Het geeft mij anno 2016 vooral ook hoop dat Rave straks gaat meevallen…”

MK: “Oei. Ja, da’s er ook eentje die ik echt jarenlang niet meer heb gehoord. Ik hoop het het dus ook…”


pp_023_nps_albumNewpower Soul

  1. Newpower Soul
  2. Mad Sex
  3. Until U’re In My Arms Again
  4. When u Love Somebody
  5. Shoo-Bed-Ooh
  6. Push It Up
  7. Freaks On This Side
  8. Come On
  9. The One
  10. (symboleye Like) Funky Music
  11. Wasted Kisses (hidden track)

Release: 29 juni 1998
Hoogste albumlijstnotering in Nederland en België: 23 / 15
Waardering: ***
Essentiële nummers: Freaks On This Side, Come On, The One

Newpower Soul luisteren of kopen:
Tidal | Bol.com

Een gedachte over “Newpower Soul (1998)

  1. Ik vind het nog steeds een npg album en mijn favoriet wordt het niet. Typisch Prince van half jaren’90: een aantal sterke nummers aangevuld met draken.

Geef een reactie