The Vault… Old Friends 4 Sale (1999)

The Vault… Old Friends 4 Sale is altijd een beetje een vreemde eend geweest in het oeuvre van Prince. Door Warner drie jaar nadat het bij hen is ingeleverd uitgebracht. Ook nog eens met name in de markt gegooid (uitgebracht kan je het bijna niet noemen) om de volgende release van Prince op een ander label te dwarsbomen. Het flopte in 1999 genadeloos. Terecht? Tijd voor een herbeluistering.

EK: “De vraag bij deze release is nog altijd hoe we deze nu moeten beoordelen. Is het echt een album? Of is het een compilatie? The Vault… Old Friends 4 Sale kwam uit bij Warner en is door Prince op hetzelfde moment ingeleverd als Chaos And Disorder. Beide cd’s (de schijfjes zelf) hebben dan ook dezelfde soort vormgeving, met de deur van de daadwerkelijke Vault in drievoud, wat de cd’s het uiterlijk van een opnametape geeft. Chaos And Disorder lijkt mij wel een echt album, of tenminste een poging daartoe. Deze, met tracks die tussen 1985 en 1994 zijn opgenomen, klinkt en oogt met het vrij lelijke artwork toch meer als een allegaartje. Warner bracht het uit in augustus 1999, daarmee de wind uit de zeilen halend van Prince’ eigen nieuwe album Rave Un2 The Joy Fantastic dat voor november 1999 op de planning stond.”

MK: “Voor mij is het vrij simpel. Ik vind het een compilatie. Dat komt vooral de de toevoeging op ‘intended 4 private use only’, dat de verschillende nummers geschreven waren tussen januari 1985 en juni 1994. Overigens maakte mijn hart daardoor een klein sprongetje, want ik dacht ‘yes, méér onuitgebracht materiaal!’. Ik kende echter slechts één van die nummers, Old Friends 4 Sale, en zelfs deze deed me van een koude kermis thuiskomen toen ik in de platenzaak luisterde. Ik was zó teleurgesteld dat ik de cd niet eens kocht, al was het uit verzamel-oogpunt. Uiteindelijk heb ik ‘m voor €5,- uit de uitverkoopbak geplukt en toch maar meegenomen, en zelfs nog -mede door de ramsj-prijs waarschijnlijk- als Kerstcadeau gekregen, maar nooit gedraaid. Benieuwd dus of mijn oorspronkelijke mening na herbeluistering, of beter: na een volwaardige eerste draaibeurt, zou worden bijgesteld.”

pp_restofmylifeEK: “Opener The Rest Of My Life vliegt er in net iets meer dan anderhalve minuut doorheen en ik word er wel vrolijk van. Juist ook omdat het zonder omhaal (en zonder intro) door de speakers komt vallen. Het is afkomstig uit de sessies voor de film I’ll Do Anything, die aanvankelijk als musical was bedoeld met het werk van Prince in de muzikale segmenten. Die film mislukte faliekant als musical en dus besloot de filmmaatschappij alle muziek er uit te slopen en het als reguliere speelfilm op de markt te brengen. Het is onmogelijk te achterhalen hoe het in filmcontext had geklonken, (met hoofdrolspeler Nick Nolte op zang?) maar hier, met zo te horen de volledige New Power Generation uit 1993 als begeleiding, vind ik het best lekker. Doch wat aan de korte kant.”

MK: “Voor mij is de opener niet een nummer waarop ik mijn mening over The Vault zou bijstellen. Het is weliswaar upbeat, maar ook erg kort en vooral te Broadway naar mijn smaak. Ik hou niet van musicals en ben dan ook blij dat de musicalversie van de film nooit het levenslicht heeft gezien. En dan is het juist misschien wel prettig dat dit nummer slechts iets meer dan anderhalve minuut duurt, haha. Maar serieus, nu heeft Prince wel vaker wat kortere openers gehad, maar in mijn optiek nog nooit eentje die ongeveer halverwege mijn aandacht niet meer heeft. En dan zijn we dus slechts 50 seconden bezig. Het doet me echt niks, dat quasi-opgewekte, typische musicaltoontje, en dat terwijl er toch redelijk knap blazerswerk aan te pas komt.”

EK: “Het jazzy en naar bigband/swing neigende It’s About That Walk, de tweede track, is zo te horen met exact dezelfde band opgenomen (het wel erg karige boekje geeft geen uitsluitsel, maar het moet bijna wel) en doet mij vooral denken aan het soortgelijke werk op Diamonds And Pearls, zoals Strollin’ of Willing And Able. Het zijn hier de blazers die het nummer maken voor mij. De tekst vind ik overigens ook wel lollig, het is Prince die zijn boevige kant weer eens laat zien zonder dat het allemaal erg expliciet wordt. Niet essentieel, maar wel gewoon heel erg lekker. Beter dan ik me herinner zelfs.”

pp_walkMK:It’s About That Walk heeft ook weer zo’n Broadway showtune-gevoel, vooral wat tempo betreft, en de blazers. Die ook hier inderdaad weer prima zijn. Ze geven dit bluesy en jazzy niemendalletje (waarover ik verbaasd ben dat het uit 1993 komt, en dan specifiek opgenomen op de dag na de laatste Act II show in Parijs, toch niet de periode waarin Prince de belabberste muziek maakte) het vuur dat het nummer nodig heeft. Zonder die blazers zou het maar weinig om het lijf hebben, terecht zelfs dat het oorspronkelijk op de plank was blijven liggen. Wél okee is het live-gevoel van het nummer, het klinkt alsof Prince het met de voltallige tourband in één keer op band heeft gezet. Of ís het ook live? En ik vind het absolute einde van het nummer ook grappig, met dat lullige riedeltje, waarna Prince in de lach schiet. Maar verder? Hmm, nee.”

EK:She Spoke 2 Me kende ik destijds al van de enkele jaren eerder verschenen soundtrack van de Girl 6-film. Dit is echter een langere en met ruim 8 minuten veel meer interessante versie. Waar de Girl 6-versie meer recht-toe-recht-aan een liedje is, wordt het nummer hier opgerekt met allerhande supertoffe instrumentals.”

MK: “Ja, gelukkig wel. Want de kortere versie, die uit Girl 6, doet me vrij weinig, eerlijk gezegd. Maar als na zo ongeveer 3 minuut 50 het nummer plots verandert in een jazz-achtige instrumental, zit ik meteen rechtop met mijn oren gespitst.”

EK: “Ik moet zeggen dat ik dit nummer bij het uitkomen van The Vault… Old Friends 4 Sale vrij snel oversloeg omdat ik dacht ‘die ken ik al’ en dat ik er sinds ik een fantastische opname van Montreux Jazz uit 2009 zag pas weer naar ben gaan luisteren en sindsdien luister ik het regelmatig. Deze is dus niet echt een objectieve herbeluistering. Ik denk dat het inmiddels zelfs één van mijn favoriete nummers uit de 90s is. Ook hier weer, de blazers zijn fantastisch, maar ook de gitaar- en bassolo’s zijn te gek.”

MK: “Ik zou zover niet willen gaan, maar ik ben het wel met je eens dat de blazers hier wéér fenomenaal zijn!”

EK: “Het laatste stuk maakt het nummer voor mij persoonlijk en ik vraag me af in hoeverre er later nog aan gesleuteld is daar het hier een ‘extended remix’ wordt genoemd. Ik snap echt niet goed dat het op een album met ‘restmateriaal’ terecht is gekomen. Muzikaal zit dit nummer namelijk écht heel virtuoos in elkaar en tekstueel vind ik ‘m ook erg aardig. Aanvankelijk lijkt het vooral te gaan over pure adoratie voor een vrouw, eentje ‘way out of your league’ en die begint dan tegen je te praten. Uiteindelijk draait het toch weer uit op seks.

‘If I’m stuck in some groovy wet dream
Don’t pinch me
I don’t wanna wake up
I’m diggin’ the scene, yeah baby’

MK: “Muzikaal gezien is het absoluut erg goed. Maar het gesoleer gaat me alleen een minuut te lang door, want uiteindelijk kabbelt het iets te veel voort en gaat het nummer een beetje als een nachtkaars. Jammer, al was het er met een minuut korter ook niet een essentiële track door geworden, in mijn optiek.”

EK: “Van 5 Women snap ik wel dat het op een kliekjesalbum terecht is gekomen. In 1992 nam Joe Cocker het op als Five Women en die versie prefereer ik. De rasperige stem van Cocker past meer bij de jazzy/bluesy nachtclubsfeer die het nummer oproept. Beide versies hebben echter hetzelfde manco. Het is echter wel lekker om naar te luisteren, de arrangementen zijn best fraai, maar het nummer sukkelt mij iets te lang door.”

pp_5womenMK: “Haha, grappig, ik heb precies hetzelfde. Persoonlijk ben ik nooit sowieso niet zo dol op die blues-achtige pop van Joe Cocker, Robert Cray en consorten, maar laat ik zeggen dat dit nummer -en deze stijl- Cocker stukken beter past dan Prince. Het is te inwisselbaar en komt geen moment tot leven; zelfs de blazers weten de boel niet te redden. Prince had het beter niet zelf op plaat kunnen zetten, en als hij een bluesy liedje wilde uitbrengen, had hij beter If I Had A Harem kunnen opnemen, vind ik.”

EK: “Daar zeg je wat! Er gebeurt hier inderdaad te weinig spannends om mij echt bij de les te houden. Dat geldt overigens ook voor When The Lights Go Down. Dat is echt een heel lange zit met ruim zeven minuten. In dit geval vind ik het heel gek, want ook deze heb ik na de Montreux 2009-opnames (met daarin echt een fantastische uitvoering van dit nummer) naar teruggegrepen, maar deze doet me in tegenstelling tot de live-versie helemaal niks. Het intro duurt ruim twee minuten en het bestaat voornamelijk uit – zo te horen – bongopercussie en daarna blijft het in een groove hangen die mij gewoon niet kan boeien. Al moet gezegd dat Prince’ zang hier wel fenomenaal is.”

MK: “Ik vind When The Lights Go Down juist wel een stukje avontuurlijker, zelfs deze versie -al is de Montreux-versie waar jij het over hebt inderdaad fantastisch. Het klinkt op plaat in ieder geval als een nachtclub jam -en wellicht is het ook zo bedoeld. Na 2 minuut 35 pas begint Prince te zingen. Hij klinkt omfloerst, en dat past het nummer prima, aangezien het gaat over wat er gebeurt als de lichten uitgaan in de slaapkamer, zonder dat Prince expliciet wordt:

‘When The Lights Go Down, yeah /And it’s just U 2
That’s when U hear the sounds / Of what true lovers do, yeah
And when U feel the heat, yo / Hotter than July
That’s when U and your baby / When your baby get a ride’

Niet heel groundbreaking allemaal, laat staan categorie Damn U of Do Me, Baby, maar wel een lekker broeierig laat-op-de-avond liedje, ingespeeld door een uitgeklede band, met Prince op piano. En is het nu Sheila E. op conga’s, of Kirk Johnson? Het schijnt Sheila te zijn, maar dat wordt volgens mij nergens duidelijk.”

EK: “Het boekje geeft ook weinig uitsluitsel. Ze staat ertussen, maar nergens waar ze nu precies meespeelt. Geldt ook voor Kirk overigens. Geeft aan hoe weinig aandacht er aan de cd is besteed. De volgende vind ik trouwens onheilspellend. All my cares and troubles dive right off my window sill / Everytime I pop My Little Pill. Zulke teksten zijn wat wrang nu we weten dat een overdosis pillen Prince’ eerder dit jaar fataal is geworden. My Little Pill is een raar nummer, waar iets onder de oppervlakte broeit en borrelt. Rondspringende geluidseffectjes, een hypnotiserend pianootje, een mompelende Prince. Het is ook voorbij voor je er erg in hebt. Ik weet niet zo goed wat ik hiervan moet vinden. Het is duidelijk een opvullertje.”

MK: “Ik denk eerder dat het een demo is, je hoort ook duidelijk aan de fade-out dat het wat langer had moeten duren. Wat ik er van begrepen heb, zou My Little Pill ook in de musical-versie van I’ll Do Anything te horen zijn, gezongen door het gehele ensemble.”

EK: “Ik heb een versie van het nummer die wordt gezongen door Julie Kavner, niet door het hele ensemble. Kavner is overigens ook de stem van Marge Simpson, maar goed… Heb de film niet gezien, dus ik kan het niet in context zetten. Maar het toont wel dat er in ieder geval is opgenomen met de cast.”

MK: “Hoe dan ook is deze dus uit de film gesloopt vanwege de extreem slechte reacties van het publiek op de muzikale gedeeltes. Enfin, het is tekstueel inderdaad in retrospectief wat wrang, en het is zeker een vreemd nummer. De muziek vind ik dan wel weer passen bij de tekst, het is denk ik de bedoeling geweest om het effect van de pil te laten horen. Dat geeft een wat trippy gevoel. Maar verder kan ik er ook bar weinig mee.”

EK: “Het werkt zo vind ik wel mooi als aanloop naar There Is Lonely, een nummer dat mij wel volledig inpakt. Het gaat overduidelijk over verlies, een ingrijpend verlies. ‘How in heaven will I ever be alright?’, zingt Prince weemoedig, met in het refrein:

‘There Is Lonely and There Is Lonely
And then there is how I feel right now’

Hij is eenzamer dan eenzaam. Door het gebruik van vingercymbalen over deze pianoballad klinkt het alsof het op het PP_logo_small-album thuishoort. Ook tekstueel, want waar Prince op dat album vooral over Adam en Eva zingt, pakt hij hier door met hun kinderen Kaïn en Abel. Het klinkt prachtig, maar het lijkt toch niet helemaal af. Het voelt alsof er nog een niet geschreven couplet tussen hoort. Desalniettemin, ik vind het prachtig.”

MK: “Dat het niet helemaal af lijkt, kan wel kloppen. Want net zoals bij My Little Pill schijnt There Is Lonely ook bedoeld als demo voor de soundtrack-versie, die door onbekende muzikanten opnieuw werd opgenomen voor de film. En dus nooit gebruikt. Ik ken de film ook niet, dus ik weet niet wat het personage dat dit zou zingen, heeft meegemaakt om een volkomen wanhopige en desolate tekst als deze te rechtvaardigen. Maar ik ben het met je eens dat het wel erg mooi is, nu we niet anders kunnen dan het nummer op zichzelf staand te beoordelen. Al moet ik zeggen dat hij -eveneens ooit eventueel bedoeld voor I’ll Do Anything– een ander, nog veel en veel mooier nummer over eenzaamheid heeft geschreven: Empty Room. Daar legt There Is Lonely, hoe mooi ook, het toch echt bij af. Maar misschien is het niet helemaal eerlijk het daarmee te vergelijken.”

EK: “Zeker niet, Empty Room is een buitencategorie! Zonde dat het al die jaren nooit fatsoenlijk op cd is verschenen. Maar goed, nu de titeltrack… Tsja, wat gaan we daar nu eens over zeggen. Het was er eentje die al in verschillende versies rondzweefde op allerhande bootlegs en deze versie pakt de beste versie (gearrangeerd door Clare Fischer), maar Prince heeft het nummer ontdaan van de zeer persoonlijke teksten die het zo mooi maken. Het origineel verhaalt – of tenminste, daar heeft het alle schijn van – over hoe Prince’ relatie met zijn oude vrienden van The Time stukliep:

pp_vault_cd

‘The sun set in my heart this afternoon
4 2 friends of mine got stuck in the snow
In Uptown when winter’s alarmin’, oh
Cocaine becomes charmin’
But U talk about things U don’t know ‘bout
I know, no matter how pleasant your past was
Green and white return 2 blue
U’re happy as long as your last buzz
And then U think U want something new, yeah’

Het fraaie is dat het hier zowel over Jimmy Jam en Terry Lewis kan gaan die door een sneeuwstorm hun vliegtuig misten terwijl ze aan het bijklussen waren en dus niet meer op tijd bij een optreden konden zijn, als over de manier waarop Prince’ relatie met frontman Morris Day halverwege de jaren ’80 bekoelde. Op deze versie krijgen we dit:

‘The sun set in my heart this evenin’
Cause an old friend of mine got lost in the jive
Little did she know, when you’re stuck in the snow
Nobody gets out alive’

Het is toch wat meer generiek en dat is jammer. Maar ja, verderop wordt het wel weer enorm interessant. Prince bezingt paparazzi en doet dat met een emotie in zijn stem die een oprechte mengeling van woede en verdriet verraadt: ‘Last night a stranger took my picture and then he, uh.. / He asked if I’d buy it, huh’.

Het is prachtig door die emotie en genoemd arrangement van Fischer er onder blijft prachtig om te horen. Het einde van het nummer is identiek met de onuitgebrachte en ik weet gewoon niet zo goed welke versie ik nu prefereer. Ik neig naar de onuitgebrachte, al heeft deze ook onmiskenbaar zijn momenten. Hoe dan ook een essentieel nummer wat mij betreft.”

MK: “Je hebt het prachtig beschouwd, maar ik kan er kort over zijn. Ik vind de versie op The Vault… Old Friends 4 Sale kut met peren. Echt dood- en doodzonde dat hij het werkelijk fantastische nummer volkomen naar de kloten geholpen heeft. Dat begint al met de muziek. Ja, Prince heeft de oorspronkelijke basistrack en strijkersarrangementen behouden, al zijn die laatste mij te veel op de voorgrond geplaatst, waardoor het te stroperig en saccharinezoet in plaats van bitterzoet wordt. De blazers zijn hier echter vreselijk, ze passen totaal niet op dit van oorsprong wrange en beschouwende nummer. En breek me de bek niet open over de aangepaste lyrics. Juist die persoonlijke teksten waren zo indrukwekkend.

Doordat Prince er met een slagersmes in heeft lopen snijden en er generieke teksten voor in de plaats heeft gezet, is Old Friends 4 Sale voor mij een verminkt knip- en plakwerkje geworden. Zó zonde. Het was toen al een van de voorbeelden waarbij te horen was dat Prince niet meer aan zijn oorspronkelijke liedjes zou moeten komen. Je begrijpt dan ook vast mijn huiver toen ik hoorde dat hij 1999 opnieuw wilde opnemen. Blij toe dat hij dat uiteindelijk niet heeft gedaan, want als hij het net zo zou doen als met Old Friends 4 Sale, was het vast bar en boos geweest.”

EK: “Je hebt de 1999: The New Master EP dus gemist, hoop ik voor je? Hahahah! Laten we die dan als ‘volgende’ review maar overslaan!”

MK: “God, ja. Helemaal verdrongen. Die heb ik gewoonweg nooit willen luisteren! Deze versie van Old Friends 4 Sale had ik ook moeten mijden. Het deed me in ieder geval stante pede mijn koptelefoon neerleggen in de platenzaak waar ik The Vault luisterde en toendertijd besluiten ‘m niet te kopen. Old Friends 4 Sale zou ik normaal gesproken als essentieel bestempelen, maar vanwege deze versie kan ik dat niet meer.”

EK: “Snel door dan maar. Ik begin in herhaling te vallen, maar de blazers op Sarah zijn weer fantastisch. Als er één ding is waar ik The Vault… Old Friends 4 Sale om waardeer, zijn het de blaaspartijen. Ik ben nog geen slechte tegengekomen en ook hier weer tillen ze een nummer met een verder redelijk standaard groove en een iets verveeld klinkend zingende Prince naar een hoog niveau. Nu ik er over nadenk, klinken vrijwel alle nummers op dit album ook alsof ze ‘live’ zijn. Uiteraard wel met enkele overdubs, maar verder zijn ze redelijk kaal. In Sarah wordt er zelfs nog eens naar gehint dat het één take zou zijn. Nu is dat zeker niet zo (er bestaat ook een versie met een synthpartij in plaats van de blazers) maar dat livegevoel werkt wel, vind ik. Je luistert en ziet als je de ogen sluit zo een complete, spelende band voor je.”

MK: “Ik ben het volledig met je eens. Waar de blazers het saaie 5 Women niet weten te redden, ligt niet aan de NPG Hornz, maar aan de flinke middelmatigheid van het nummer zelf. Nu is Sarah wel wat beter dan 5 Women, maar de NPG Hornz tillen het nog een stukje hoger. Grappig trouwens, het niveau van de blazerssectie was het eerste waar ik aan dacht nadat ik The Vault in z’n geheel had beluisterd. Daar zijn we het dus in ieder geval over eens.”

EK:Extraordinary is er eentje waar ik dubbele gevoelens over heb. De afsluitende ballad weet me niet te raken, zoals een soortgelijke track als bijvoorbeeld Damn U dat wel doet. En dat vind ik jammer. Want verdorie, wat steekt ‘ie mooi in elkaar. De arrangementen zijn fraai, Prince’ vocalen zijn prachtig – misschien wel samen met When The Lights Go Down het beste stemgebruik op dit album – en zeker in de avondschemer luistert het heerlijk weg. Dit is een fantastisch nummer, daar kan ik niet omheen. Toch ‘voel’ ik het niet en dat maakt het enigszins frustrerend omdat ik dan weer wel het gevoel heb dat er wellicht meer in heeft gezeten als er meer mee was gedaan. Maar het hoe en wat van dat ‘meer’ kan ik mijn vinger niet op leggen.”

MK: “Ik denk dat het gewoon zo’n soort nummer is dat live nu eenmaal veel beter uit de verf komt dan op plaat. Extraordinary kende ik van de One Nite Alone tour (en vooral diens bootlegs), en gespeeld door die band (John Blackwell, Renato Neto en Rhonda Smith) heeft het afwisselend power en subtiliteit. Bovendien croont Prince in die live-versies nog veel meer en speelt hij een mooi verleidingsspelletje met het publiek. En dat laatste is gewoon niet mogelijk natuurlijk. Toch wil ik Extraordinary wel in dezelfde categorie scharen als Damn U, en ik vind ‘m van hetzelfde niveau. Bij mij komt-ie zeker binnen, ook deze studioversie. Ik zou het niet als essentieel willen bestempelen, maar wel als ‘gewoon heel erg goed’. En op een album als dit is dat toch een prestatie, haha.”

EK: “Ik moet zeggen dat ik de laatste jaren meer waardering ben gaan krijgen voor dit album en dat komt puur omdat Prince tijdens enkele verbluffende liveshows tracks van juist deze vaak vergeten release heeft afgestoft. Als ik het nu beluister, hoor ik ook wel dat het zijn mankementen heeft en die zitten met name in het middensegment voor mij (5 Women, When The Lights Go Down, My Little Pill). Dat is waar Prince mijn aandacht verliest. Maar de rest is in het geheel niet gek, het jazzy gevoel maakt dat het voor een album met kliekjes toch als ‘geheel’ aanvoelt en heel soms (She Spoke 2 Me) is het domweg fantastisch.”

MK: “Ik snap wat je bedoelt, door de blazers -al dan niet later toegevoegd aan de basistracks- krijgt het album een uniformiteit die je niet zou verwachten voor een verzameling left-overs. Toch ben ik over het geheel minder enthousiast. The Vault kent voor mij geen echte uitschieters en zelfs een aantal van Prince’ minst goede nummers, die nog een beetje worden gered door de NPG Hornz. Maar vooral de titeltrack is -voor mij althans- dermate teleurstellend dat ik geen essentieel nummer kan aanwijzen en het niet een hoge beoordeling kan geven.”


pp_024_vault_albumThe Vault… Old Friends 4 Sale

  1. The Rest Of My Life
  2. About That Walk
  3. She Spoke 2 Me
  4. 5 Women
  5. When The Lights Go Down
  6. My Little Pill
  7. There Is Lonely
  8. Old Friends 4 Sale
  9. Sarah
  10. Extraordinary

Release: 14 augustus 1999
Hoogste albumlijstnotering in Nederland en België: 6 (NL) | – – (BE)
Waardering: *** (EK) *1/2 (okee, ** vanwege de NPG Hornz – MK)
Essentiële nummers: She Spoke 2 Me (EK), Old Friends 4 Sale (EK), (MK)

The Vault… Old Friends 4 Sale luisteren of kopen:
Tidal | Spotify | Bol.com

3 gedachten over “The Vault… Old Friends 4 Sale (1999)

  1. Ik vind dat jullie wel erg hard zijn voor 5 women. Voor mij absoluut één van hoogtepunten van het album, geen essentieel nummer in zijn gehele oeuvre maar wel erg lekker en zijn uitvoering (met name de zang) werkt voor mij absoluut.

    Opmerkingen over de site:
    * waarom staan de albums van dit millennium niet onder essentials? Toch niet omdat de albums van dit millennium niet essential zijn? De albums uit de 90’s staan er wel bij terwijl die volgens jullie ook niet essentieel zijn
    * de review van 4ever staat onder nieuws en niet onder reviews, hoort die ook niet onder reviews te staan? Het artikel heet nota bene review: 4Ever, beetje verwarrend.

    1. Hi René, dank voor de feedback!

      Wat betreft de essentials van de eerste 10 jaar van dit nieuwe millennium, die staan er voor zover ik kan zien gewoon: http://www.purplepicks.net/essential-2000s-prince/

      4Ever was een lastige. We bespreken (in dialoogvorm) alles op chronologische volgorde. Voor de actualiteit hebben we destijds gekozen om 4EVER als losse recensie te plaatsen. Maar in feite hoort ‘ie niet bij ‘de rest’, temeer niet daar de dialoog ontbreekt. Vandaar dat we hem niet onder de chronologische volgorde van de reviews hebben gezet.

      Dank voor het lezen! Daar doen we het voor! En 5 Women… smaken verschillen, dat maakt naar muziek luisteren zo mooi!

Geef een reactie