Rave Un2 The Joy Fantastic (1999)

In het magische jaar 1999 tekende Prince als PP_logo_small bij Arista voor wat een curieus project werd. Hij was er zelf waarschijnlijk ook niet honderd procent blij mee, want twee jaar later verscheen de herbewerkte versie Rave In2 The Joy Fantastic. We nemen ze beiden onder de loep.

MK: “Ik moet toegeven dat ik voor deze herbeluistering met mijn handen in het haar zat. Nou ja, spreekwoordelijk dan, met mijn verre van weelderige haardos. Punt is: ik heb Rave Un2 The Joy Fantastic voor de tweede keer ooit beluisterd, en wist meteen weer waarom ik het na de eerste draaibeurt nooit meer heb opgezet. Ik kan er serieus bar weinig positiefs over zeggen. Sterker, waar ik had gedacht New Powersoul of The Vault de minste platen van Prince ooit te vinden, ben ik daar -vooral na herbeluistering- aardig op teruggekomen.”

EK: “Anders ik wel, ik vond The Vault zelfs beter dan verwacht. Geen hoogtepunt, wel gewoon aardig.”

MK: “Okee, The Vault vind ik ook na herbeluistering dan weer niet best, maar Rave Un2 The Joy Fantastic is haast niet om door te komen. De meeste nummers zijn maar zo-zo, het is over het algemeen gewoontjes en her en der futloos. Voor een artiest die een paar jaar daarvoor zijn artistieke vrijheid kon vieren, leverde Prince schrikbarend weinig materiaal af dat die vrijheid eer aan deed. Met Rave Un2 The Joy Fantastic als absoluut dieptepunt.”

EK: “Meestal komen we pas op het eind van ons betoog op de conclusie, maar ik kan niet anders dan beamen deze keer. Ik heb Rave Un2 The Joy Fantastic tweemaal beluisterd als voorbereiding en nu sla ik dit segment eigenlijk het liefste over. Terugkijkend was de ‘vrije’ Prince in de jaren negentig toch stukken minder briljant dan de geketende.”

MK: “Die vrijheid was natuurlijk ook maar relatief, want hij kon niet helemaal alles zelf doen. Zijn businessmodel was dan wel tamelijk slim -per album onderhandelen met labels voor de distributie, de hoogste bieder wint- maar wat er precies met Arista (het label dat Rave Un2 The Joy Fantastic distribueerde) is gebeurd, is mij een raadsel. Ik doel hiermee op de inbreng van Arista-topman Clive Davis. Hij had Carlos Santana weer in the picture gekregen met Supernatural, een album waarop Santana per nummer samenwerkte met een -voor die tijd- hippe en populaire artiest. Davis stelde Prince voor ongeveer hetzelfde te doen. En Prince besefte kennelijk dat zijn carrière nogal in het slop was geraakt, was hongerig naar hits en hapte toe.”

EK: “Je zou toch zeggen dat Prince dondersgoed zelf wel zou weten hoe een hit te scoren. De Purple Rain-doorbraak was tenslotte een heel bewuste. Maar ja, dat was ook alweer 16 jaar voor Rave Un2 The Joy Fantastic. Overigens, die Santana-hits vond ik ook maar flauw. Geen idee waarom die zo groots doorbraken ooit.”

pp_rave_cdMK: “Nou ja, hij had onder meer Wyclef Jean, toendertijd mateloos populair, en die gast van Matchbox 20, vooral groot in de VS, op zijn plaat, dus ik snap het wel een beetje. Maar waar Santana een monsterhit scoorde, liep Prince’ met veel bombarie aangekondigde nieuwe plaat, volgens Clive Davis ‘het beste dat Prince ooit maakte’, leeg als een lekke fietsband en flopte genadeloos. En hoe dat dan komt? Niet aan de samenwerking met bekende namen zoals Chuck D., Eve, Gwen Stefani, Sheryl Crow en Ani DiFranco (Maceo Parker reken ik even niet mee), dunkt me, hun bijdrages variëren van aanzienlijk (Eve) tot minimaal (Stefani en DiFranco).”

EK: “Maar waren het ook namen waar het publiek anno 1999 voor warmliep? Dat weet ik niet zo goed meer eerlijk gezegd, ik was toen vooral naar artiesten als Moby, Sigur Rós, Built To Spill en The Flaming Lips aan het luisteren…”

MK: “Gwen Stefani en Sheryl Crow wel. Maar goed, het ligt ook niet aan de promotie van het album, waarbij het nog tot een kleine fittie kwam tussen Davis en Prince, die elkaar verweten onvoldoende te hebben gedaan om van Rave Un2 The Joy Fantastic een succes te maken.”

EK: “Vergeet de fittie met Ivo Niehe niet, die was ook episch!”

MK: “Haha, ja! Dat is weer een verhaal op zich. Al vraag ik me af of alle ophef geholpen zou hebben, want flinke promotie of niet, Rave Un2 The Joy Fantastic is gewoon kwalitatief ondermaats. Ik noemde het al futloos, maar laat ik daar ook weinig origineel en compositoir zwak aan toevoegen.”

EK: “Helemaal met je eens en dus ga ik het nu eens over een andere boeg gooien. Want ik zie het nut niet in van een lange klaagzang in deze, terwijl ik die er zo uit kan gooien. Man wat viel het me wederom tegen. Ik ga eens op zoek naar wat ik wél goed vind.”

MK: “Succes! Ik kies een andere route, maar hoop daarmee ook nog wat lichtpuntjes te vinden. ‘Weinig origineel’ is de kwalificatie die ik bijvoorbeeld toedicht aan de titeltrack. Mijn hart maakte een sprongetje toen ik de albumtitel las en zag dat het eerste nummer dezelfde titel droeg. Het zou toch niet…? Ik dacht direct terug aan de aftershow in Het Paard van Troje in augustus 1988, waar Prince na de reguliere Lovesexy show ‘even’ liet horen wie er muzikaal gezien de baas was. Daar speelde hij op het einde van de aftershow een vrij rudimentaire versie van Rave Unto The Joy Fantastic en wist daarmee diep in de nacht het vermoeide publiek voor de zovveelste keer te overrompelen. Alleen al om die reden kocht ik Rave Un2 The Joy Fantastic (het album dus) blind; dit kon alleen maar goed zijn.”

EK: “Dat snap ik, jij was verdorie bij die legendarische aftershow!”

MK: “Ja, dat was haast surreëel! Maar direct na de eerste maten van de cd-versie verloor ik direct de moed. De studioversie bleek een gehalveerd tempo te hebben, waardoor de duizelingwekkende energie en het machtige gitaarwerk die de uptempo live-versie had, in een klap teniet was gedaan. Wat ongelooflijk zonde. Temeer omdat de plaatversie van Rave Un2 The Joy Fantastic moeizaam doormoddert. Zelfs de gitaar leadline (die ook te horen is in The Max op het PP_logo_small-album) klinkt vermoeid en ongeïnspireerd. Maar wat blijkt ook nog: de versie van Rave Un2 The Joy Fantastic op dit album is dezelfde die Prince ooit opnam in 1988 voor een album dat óók Rave Unto The Joy Fantastic zou heten! Nou ja, niet exact dezelfde, want in de versie van 1988 hoor je op gegeven moment flarden van een symfonie-orkest voorbij waaien, dat heel Beatlesque aandoet, en het iets meer de moeite waard maakt.”

EK: “Zou het door Clare Fischer zijn gearrangeerd? Het voegt echt wel iets toe. Wat tegelijk wel mij opvalt is dat die oorspronkelijke versie ook de pit van de live-versie die jij hebt meegemaakt mist.”

pp_ravein2MK: “Ja inderdaad. De versie op dit album is dus geëdit en licht herwerkt, maar er niet beter op geworden. En helemaal afschuwelijk is de house-mix van Rave Un2 The Joy Fantastic die op Rave In2 The Joy Fantastic -een release met vrijwel dezelfde nummers, maar dan geremixt of in langere versie- staat. Wat een armoede.”

EK: “Die Rave In2 The Joy Fantastic moeten we hier gewoon maar meenemen in dezelfde herbeluistering, wat mij betreft. Toch twee kanten van de medaille, ofzo. Ik ben het met je eens. Maar goed, ik zou positief blijven en wat ik hier erg tof aan vind is dat het me weer volledig terugbrengt naar de periode 1989-1992. Ik hoor waardoor Batdance nog altijd blijft hangen bij me, ik hoor de riff uit The Max en hoewel ik weet dat beide nummers hun oorsprong hier hebben, voelt het alsof dit nummer terugverwijst naar wat eerder was. Alsof Prince zichzelf samplet. Doet hij ook, maar dan andersom. Hoewel een zwaktebod, vind ik het dan weer geen straf om uit te zitten. Al mist de pit ontegenzeggelijk.”

MK: “Over de rest kan ik denk ik vrij kort zijn. Veel andere nummers vind ik niet veel beter. Undisputed bijvoorbeeld, met een gastrol voor Chuck D., die een rapje doet waar geen touw aan vast te knopen is, heeft nog een soort van avontuurlijk geluid in zich, maar ploetert maar door zonder een doel en zonder echt een punt te maken. De versie op Rave In2 The Joy Fantastic klinkt wat organischer, maar heeft ook verder niet heel veel om het lijf. Ironisch genoeg schept Prince op dat ‘Once again I don’t follow trends, they just follow me’, terwijl hij juist op dit nummer de hulp van Chuck D. nodig heeft, en daarmee juist Santana’s voorbeeld volgt. Het enige punt waar ik even met de oren gespitst zat, was de steek naar D’Angelo en Questlove (‘My level is now what U must learn 2 rise above / Talk 2 D’Angelo or better yet – ?uestlove / It might take U some time but U will learn 2 see / The undisputed truth and get free’) waarmee hij lijkt te verwijzen naar de avond dat de heren in Paisley Park op bezoek waren, jamden met Prince en gedesillusioneerd door Prince’ hautaine houding weer snel vertrokken.”

EK: “Wat ik hier wel weer leuk vind, is dat de Linn-drum terug is. Die hadden we al jaren niet meer in Prince’ werk gehoord. Ik snap de rol van Chuck D. in deze niet helemaal, hij doet eigenlijk voor spek en bonen mee, want drukt ampere en stempel op dit nummer. De Monneyapolis Mix op Rave In2 The Joy Fantastic vind ik nét wat lekkerder. Wat jij zegt, die klink meer organisch en dat komt (denk ik) door het lekkere basspel dat is toegevoegd. Al gaat die remix uiteindelijk ook nogal lang en richtingloos door, die bas vind ik lekker.”

pp_greatestromanceMK: “Dat ben ik dan wel weer met je eens. The Greatest Romance Ever Sold dan. Ook niet iets om veel woorden aan vuil te maken. Aardig liedje, maar wat saai en langdradig. En vooral een onbegrijpelijke keuze voor een single, want het heeft een hook die je vrij snel vergeet, zoals eigenlijk het hele nummer niet enorm onderscheidend of opvallend is.”

EK: “Deze is voor mij lastig, want doet me in veel denken aan The Most Beautiful Girl In The World en dat nummer heb ik maar weinig liefde voor. Ik heb echter het vermoeden dat The Most Beautiful Girl In The World wel een uitgangspunt is geweest voor het uitbrengen op single. Hij wilde een hit, Arista wilde een hit, The Most Beautiful Girl In The World was zijn grootste ooit… Waarom geen deel twee? Mar ja, bliksem slaat nooit tweemaal dezelfde plek in. Wat ik wel mooi vind zijn de meerdere vocale lagen in het refrein. Daarin is Prince altijd goed geweest en ook hier weer is het raak. Zij het in een langdradig nummer.”

MK: “De remix op Rave In2 The Joy Fantastic is ook niet onderscheidend, op een geinige bassolo na. Die versie opent weliswaar me een rap van Eve, maar kabbelt verder ook wat voort. Te lang vooral.”

EK: “Ruim 8 minuten, maar die rol van Eve vind ik dan wel weer grappig (niets meer dan dat) vanwege het voor de zoveelste maal opduiken van Adam en Eva in een tekst van Prince. Zit overigens ook in de reguliere versie: ‘Can U tell me the reason that Adam never left Eve?’ En ook hier komt weer Prnce’ obsessie met het al dan niet bestaan van tijd terug: ‘U help me 2 remember the secrets of time’. Het redt het nummer niet, maar ik hou ervan als liedjes verspreid over meerdere albums met dezelfde thema’s een soort cement worden die een oeuvre bijeen houden.”

MK: “Ook Hot Wit U is niet heel bijzonder. Daar horen we Eve ook weer voorbij komen, maar juist haar aanwezigheid versterkt het obligate en wegwerp-gehalte van het nummer, dat precies gaat over waar de titel naar hint. Beetje te platte R&B naar mijn smaak.”

EK: “Als we het dan toch over cement hebben, de remix op Rave In2 The Joy Fantastic vind ik in dit geval wel geinig omdat daar Nasty Girl van Vanity 6 (maar dan gezongen door Prince, ‘I bet you’re a nasty girl’) in terugkomt. Daarnaast heeft die remix veel meer pit omdat het R&B-gehalte behoorlijk naar beneden is bijgesteld en een heel cool synthgeluidje in zit tegen het eind. Die versie prefereer ik!”

MK:Tangerine is helemaal een wegwerpliedje, dat liefjes klinkt, maar zo kort is en zo weinig om het lijf heeft dat ik me echt afvraag waarom het op het album staat.”

EK: “Wat ik me vooral afvraag is waarom het niet gewoon een minuutje langer door kon gaan. Want de versie op Rave In2 The Joy Fantastic is de complete versie die 2:30 minuut duurt. Die is net zo lichtgewicht, maar heeft tenminste nog een gitaarsolo op het einde die mij wel kan bekoren. Het maakt het liedje ‘af’, precies wat op de ‘Un2’-versie mist. Ik vind het niet essentieel, maar zeker in de completere versie vind ik het gewoon erg lekker en goed liedje en ik denk dat het misschien beter tot zijn recht zou komen in een andere context.”

MK: “Hmm, dat weet ik eigenlijk niet zo goed. Maar het zou kunnen inderdaad. So Far, So Pleased is een sympathieke, maar wat brave rocker met Gwen Stefani als tweede stem, een redelijke gitaarsolo, een koebel (!), maar meer ook niet. Vooral tamelijk vlakjes. Prince speelde het tijdens onder andere een van de Hit ‘N Run shows in Paradiso in 2013, en daar kwam het nummer wel wat meer tot leven, maar was het -voor mij althans- ook geen hoogtepunt in de set.’

EK: “Sterker nog, ik was alweer vergeten dat hij het gespeeld heeft. Het is een prima maar iets vergeetbaar popliedje, dat wel gewoon lekker in het gehoor ligt. Dit had een single moeten zijn, had best een hitje kunnen zijn. Al is het eigenlijk schandalig hoe Gwen Stafani hier ondergebruikt wordt. Het is niet echt een duet in de zin dat er een dialoog is tussen Prince en Stefani. Het klinkt alsof het liedje al af was en ze er als ‘after thought’ onder is gezet als tweede stem.”

MK:The Sun, The Moon And The Stars doet het ook niet voor mij. Een saccharinezoet liefdesliedje met goedkope synthgeluiden, oceaangeluiden en een Caraïbisch aandoend ritme, dat helaas wordt ontsierd door een raggamufin-achtig intermezzo. Het is bijna zonde dat hier de strijkers van de hand van de NPG Orchestra (gearrangeerd door Clare Fischer) in worden gebruikt, deze verdienden een veel beter liedje.”

EK: “Ik zou proberen allen positieve dingen te zeggen hè? Dan stip ik alleen die Clare Fischer-bijdrage aan. Al kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat die vanuit een andere samenwerking is gesampled, ook al meldt het onvolprezen princevault.com dat ze toch echt uit ’99 stammen.”

MK: “Dan Everyday Is A Winding Road… Oef! Ik heb het niet zo op covers van anderen op Prince-albums, en vond ik One Of Us al erg slecht, deze schurkt daar ook aardig tegenaan. Het origineel van Sheryl Crow is niet mijn kopje thee, maar de gospel-achtige, housy versie van Prince is helemaal dramatisch, zeker omdat hij er een soort funky kerkdienst van wil maken, met een rolletje voor Larry Graham. En dat meer dan 6 minuten lang, het langste nummer van de plaat. Voor mij een van de grootste dieptepunten van Rave Un2 The Joy Fantastic

EK: “Positief, op Rave In2 – waarop van voorgaande twee tracks vrijwel identieke versies zijn geplaatst – schittert het door afwezigheid!

pp_manowarMK: “Haha! Dat is zéker een pluspunt! Man ‘O’ War is dan een stuk beter. Een typische Prince-iaanse ballad vol strijkers en blazers als gestopte trompet en fluit. Vooral vocaal is hij in vorm, zowel in leadzang als in de koortjes. Ik zou niet zover durven gaan door te zeggen dat hij aardig in de buurt van Adore (van Sign “O” The Times) komt, maar Man ‘O’ War doet me er wel aan denken. Zeker niet essentieel, maar eindelijk een nummer dat ik wel met gemak kan uitzitten en zelfs op momenten spannend vind.”

EK: “De tekst vind ik heel fraai hier. In feite is Rave… het eerste ‘echte’ PP_logo_small-album na Emancipation en waar die driedubbel-cd bol stond van de romantiek en liefdesbetuigingen, is dit een album dat de bittere andere kant van die medaille toont. Zij het tussen de regels door. Ik heb het gevoel dat dit over de stukgelopen relatie met Mayte gaat. ‘Loving you is a waste of time’, zo zingt Prince en Mayte heeft in meerdere interviews gezegd dat de liefde er nog wel was, maar dat het als koppel niet meer ging sinds ze hun kindje verloren. Een ‘waste of time’ dus. Ook het ‘break the gold chain that I gave U’ stukje, doet mij denken aan de 3 Chains O’Gold-symboliek van het PP_logo_small-album waarop Mayte de ‘prinses uit Prince dromen’ was. Ik kan het fout hebben hoor, maar zo interpreteer ik het…”

MK: “Ik denk dat je gelijk hebt. Er staan inderdaad wat bittere nummers op. Maar goed, helaas wordt het kleine lichtpuntje dat Man ‘O’ War is weer teniet gedaan door Baby Knows, een vrij eenvoudige en rechttoe, rechtaan bluesy rocker die me wat doet denken aan Peach, zowel muzikaal als tekstueel. Peach is verre van een persoonlijke favoriet, en ook Baby Knows doet me erg weinig. En laat ik zeggen dat ik het een eigenaardige beslissing vind om Sheryl Crow hierop te laten meezingen, gezien lyrics als ‘She got the long dark legs / She got the butt that go round / This kind of poochie make U beg / Turn a dog into a hound’, toch niet de meest logische om door een vrouw te laten (mee)zingen. Of ben ik nu ouderwets?”

EK: “Laat Sheryl dan eerder op het album meezingen op haar eigen liedje, nietwaar? Ik hoor overigens wel dat dit liedje ‘meer’ kan zijn. Jij haalt Peach aan, denk je eens in hoe Baby Knows had geklonken als het met Prince band uit de Peach-periode was opgenomen? Met de beukende drums van Michael Bland en de ronkende bas van Sonny Thompson? Dat zou de track enorm opknappen. Ik heb het idee dat Prince zelf ook niet helemaal wist wat te doen met het nummer. Er zijn live-uitvoeringen die ook alle pit missen (bij Ivo Niehe, op de Rave Un2 The Year 2000 dvd), maar ook versies die echt enorm tot leven komen (Spanje 1999, The Early Show 1999) dus lastig hoor.”

MK: “Gelukkig is daar vervolgens symboleye Love U, But symboleye Don’t Trust U Anymore. Het enige liedje op Rave Un2 The Joy Fantastic dat me echt op het puntje van mijn stoel laat zitten. En zelfs ademloos en stilletjes laat luisteren. Prachtig nummer dit, waar het hartzeer vanaf druipt:

‘I could tell from the moment U walked in the room
That it wasn’t your dress U had on
That wasn’t your perfume
And what happened 2 the ring that I gave U?
What am I 2 assume?
I love U, but I just don’t trust U anymore’

Van het schrapen van de keel aan het begin tot de zalige vocale voordracht en van het mooie, sobere samenspel tussen piano en gitaar (door Ani DiFranco) tot het omfloerste en de door ingehouden verdriet en woede trilling in Prince’ stem als hij ‘U tricked me-e-e-e-e’ zingt, ik vind het allemaal even prachtig. Logisch ook dat hij het regelmatig speelde tijdens zijn Piano & A Microphone tour speelde, al had het wat mij betreft veel eerder afgestoft mogen worden.”

EK: “En zo is het! Ik zei het al eerder, als vervolg op de lofzang die Emancipation was, zijn het dit soort tracks die de meeste indruk maken. Op Rave In2 The Joy Fantastic staat overigens exact dezelfde versie. Mooi ook hoe de titel halverwege wordt omgedraaid, deze relatie is kapot: ‘I know U trust me, but U don’t love me anymore, no’. Het kan niet anders dan dat het over Prince’ stukgelopen huwelijk gaat en zelden is hij in zijn muziek zo persoonlijk. Essentiële kost hoor, onverwacht toch nog. Met de kanttekening dat ik er niet altijd naar kan luisteren omdat het aan de zware kant is.”

MK: “Oh, ik kan dit twintig keer achter elkaar horen -wat ik dan ook bij herbeluistering van het album gedaan heb. Helaas wordt de eenvoudige kracht van symboleye Love U, But symboleye Don’t Trust U Anymore haast teniet gedaan met Silly Game. Zo zoet dat het bijna een parodie wordt. Het klinkt wat productie betreft als een left-over van Emancipation, je kunt er bijna ‘La la la means I love U’ of ‘Bet’cha by golly wow!’ overheen zingen. Jammer.”

EK: “Het zijn ook hier weer de teksten die me wel aanspreken. Muzikaal is het mij te zoet. Het nummer start verwijtend, maar komt uiteindelijk terug. Waar twee strijden, hebben twee schuld. ‘I’ll never be the same / In the end, in the end, there’s only us to blame.’ Vind dat wel mooi verwoord.”

MK:Strange But True is daarentegen weer een stukje interessanter. Ik moest even een paar keer goed luisteren waar Prince nu eigenlijk over praatzingt, maar volgens mij is het een soort statement, een ‘affirmation’ over zijn keuze om het pad van de Heer te volgen, waarbij hij zich ook realiseert dat veel fans zijn afgehaakt in de voorgaande jaren:

‘U may have lost me, but I found myself
The ones who love me without condition – this is my wealth
And with these words I will win
Repeat them over and over again
All understand and all standunder this affirmation now
By the power invested in me by God…
All negativity bows’

En dit alles over een haast experimenteel stuk muziek waarbij lekker op de synths gefreakt wordt. Ik weet niet zo heel goed wat ik er mee aan moet, maar strange, but true, het intrigeert me op de een of andere manier wel.”

EK: “Dat is ook hetgeen ik zou willen noemen als positief punt van dit nummer, het is er eentje die niemand anders dan Prince had kunnen maken. Hij bouwt hier zijn volledig eigen wereld muzikaal en hoewel die wereld ook na meerdere luisterbeurten weinig voet aan de grond weet te krijgen bij mij, voelt het wel mooi dat hij het gewoon doet. Alles beter dan een generiek R&B deuntje als de voorganger. Dit had er bij uitstek een geweest waar een fraaie remix van te maken was voor Rave In2 The Joy Fantastic. Daarop ontbreekt het echter.”

Een Nederlandse promo uit 1999, het mocht wat kosten allemaal...
Een Nederlandse promo uit 1999, het mocht wat kosten allemaal…

MK: ”En ook nu doet Prince een (potentieel) interessant nummer weer teniet door te vervolgen met een regelrechte draak. Wherever U Go, Whatever U Do is in mijn oren een totaal ongeïnspireerd en onorigineel nummer gebaseerd op de drumloop van Love, They Will Be Done (die ook gebruikt werd voor One Of Us op Emancipation), waarover Prince wat droedelt op gitaar en een tekst loslaat die bol staat van de obligate tegelspreuken waar Blokker en Xenos zich voor zouden schamen. Met als dieptepunt de enorme open deur ‘4 each rainy day / That comes your way / The sun will come shining and U’ll be okay’. Sorry, maar mag ik even overgeven?”

EK: “Alsjeblieft, hier heb je een bakje!”

MK: “Dank je. Dat lucht op. Prince is tekstueel niet altijd even sterk geweest, maar de tenenkrommende rijmelarij op dit nummer slaat alles. Ongetwijfeld goedbedoeld als een soort Prince-versie van You’ve Got A Friend ofzo, maar echt: bah. Effectief duurt Wherever U Go, Whatever U Do iets meer dan 3 minuten, maar op CD wordt het nog gevolgd door vijfenhalve minuut stilte. Waarom is mij een raadsel, maar wellicht is het synoniem voor de met stomheid geslagen luisteraar die na het uitzitten van Rave Un2 The Joy Fantastic vertwijfeld achterblijft.”

EK: “Kunnen we stellen dat dit Prince’ meest oninteressante albumafsluiter ooit is? Het doet me trouwens qua opbouw enigszins denken aan Again van Lenny Kravitz, dat ook ruwweg in dezelfde periode uitkwam. Dar ze veel samen speelden, zou Prince het stiekem hebben afgeluisterd/gekeken? Of was het een steek van Lenny? ‘Zó maak je er een goed nummer van!’ Vragen, vragen…

MK: “Na de stilte volgt eerst een commercial break waarin Prince de luisteraar oproept de website Love4oneanother.com te bezoeken en de bestellijn 1-800-NEWFUNK te gebruiken. En pas daarna besluit Prince het album echt met bonustrack Prettyman, dat op zich interessant is omdat het het eerste nummer op een Prince-plaat is waar Maceo Parker te horen is. Sneu voor Maceo dat dat zo weggemoffeld is, maar eerlijk is eerlijk, je mist niet heel veel aan deze aan James Brown herinnerende track. Al is Prettyman wel sterker dan het leeuwendeel op Rave Un2 The Joy Fantastic Weer zo’n vrij onbegrijpelijke en typische keuze van Prince dus.”

EK: “Ik vind het wel erg leuk eigenlijk. Alsof James Brown en Morris Day in een blender zijn gestopt en Prince daar nog wat geheime toverkruiden aan toevoegt. Het is beter dan veel wat wel gewoon prominent op dit album wordt genoemd. Gek dat dit een verborgen nummer is, hier had hij best wat trotser op mogen zijn.”

MK: “Dat geldt ook voor prijsnummer Beautiful Strange, vind ik. Gek dat hij besloot het niet op Rave Un2 The Joy Fantastic, maar op companion album Rave In2 The Joy Fantastic te zetten, wel te verstaan. Daar is Beautiful Strange, dat al eventjes bekend was van een gelijknamige homevideo, de parel tussen de mislukte remixes en niets toevoegende langere versies van de nummers op Rave Un2. Had Prince het nu op het ‘reguliere’ album gezet, dan had het dit album ook niet kunnen redden, maar was het net even een tikje beter geweest dan nu het geval is.”

EK:Beautiful Strange is een favoriet, staat bij mij vanwege het fantastische onderkoelde gitaarspel bijna op dezelfde hoogte als een Joy In Repetition bijvoorbeeld. Fantastische, duister broeiende track, die op ‘In2’ wordt gekoppeld aan Silly Games. Tekstueel ook een raadsel waarom een nummer waarin Prince zingt ‘why is this game the only one that we play’ direct wordt gevolgd door een liedje waarin hij zingt dat er een ander spelletje wordt gespeeld worden gespeeld. Desalniettemin, ik vind het essentiële kost.”

MK: “Eens. Maar verder heb ik absoluut geen hoge pet op van Rave Un2 The Joy Fantastic Ik vind het rommelig, inconsistent en voor 95% schrikbarend middelmatig. Zo zonde, dat een genie als Prince compleet out of touch lijkt te zijn. En in die tijd zo wanhopig mikte op mainstream succes, dat hij in zee ging met Clive Davis en een album configureerde met veel te gemakzuchtige liedjes. Terwijl hij ook toen echt wel goede liedjes kon maken, als je luistert naar symboleye Love U, But symboleye Don’t Trust U Anymore en Beautiful Strange (dat niet eens op het ‘officiële’ album staat). Maar ook nu is dat natuurlijk een veel te magere score voor een artiest van zijn kaliber.”

EK: “Nou ja, ik kan me er volledig in vinden, maar constateer ook dat heel veel met context te maken heeft. Een Prettyman, een Man ‘O’ War, een Tangerine, allemaal nummers die als je ze los trekt van het album gewoon erg aardig of zelfs gewoon heel goed zijn. Maar hierbinnen komen ze gewoonweg niet tot hun recht. Rockers als So Far, So Pleased en Baby Knows had ook ‘meer’ in gezeten in een andere, meer stevige vorm. Dit laatste album van PP_logo_small is overigens ‘produced by Prince’, een teken aan de wand dat hij zijn oude naam weer terug ging claimen. Maar zijn oude vorm is – ook als producer – ver te zoeken. In het magische jaar 1999 had iedereen toch wel op iets meer gehoopt. ‘Party like it’s 1999?’ Liever niet…”


pp_025_rave_albumRave Un2 The Joy Fantastic

  1. Rave Un2 The Joy Fantastic
  2. Undisputed (feat. Chuck D)
  3. The Greatest Romance Ever Sold
  4. segue
  5. Hot Wit U (feat. Eve)
  6. Tangerine
  7. So Far, So Pleased (feat. Gwen Stefani)
  8. The Sun, the Moon and Stars
  9. Everyday is a Winding Road
  10. segue
  11. Man ‘O’ War
  12. Baby Knows (feat. Sheryl Crow)
  13. symboleye Love U, But symboleye Don’t Trust U Anymore (feat. Ani DiFranco)
  14. Silly Game
  15. Strange But True
  16. Prettyman (verborgen track)

Release: 2 november 1999 (Rave In2 stamt uit 2001)
Hoogste albumlijstnotering in Nederland en België: 13 (NL) | 53 (BE)
Waardering: *
Essentiële nummers: symboleye Love U, But symboleye Don’t Trust U Anymore, Beautiful Strange

Rave Un2 The Joy Fantastic en Rave In2 The Joy Fantastic luisteren of kopen:
Tidal | Bol.com

3 gedachten over “Rave Un2 The Joy Fantastic (1999)

  1. Elke keer dat ik Un2 draai, en dat is niet zo heel vaak for obvious reasons, blijft het rommelige karakter hangen. Nu is dat op zich niet uniek, SOTT was nou ook niet heel coherent maar de kwaliteit is hier grotendeels onder de maat. Maar ja dan als ik dan weer I Love U But… hoor dan is alles weer vergeven en vergeten. Voor mij een van de mooiste nummers die Prince ooit heeft opgenomen. Prince op zijn breekbaarst

Geef een reactie