Moonbeam Levels (1982)

We beseffen terdege dat nieuwe releases van Prince vanaf nu ‘anders’ zullen zijn dan in het verleden. Toch willen we er graag bij stilstaan als deze uitkomen en deze week verscheen verzamelar 4EVER, met daarop de nooit eerder uitgebrachte track Moonbeam Levels. Vandaar deze week een mini-review van alleen dat nummer.

EK: “Het was raar om deze week ineens ‘een nieuwe Prince’ op de radio te horen en weer met de neus op de feiten gedrukt te worden. Vanaf nu komen er alleen nog maar oude nummers uit de kluis. Moonbeam Levels is sinds vrijdag officieel te koop als onderdeel van de 4EVER verzamelaar. Nu is er veel te vinden van die dubbel-cd, maar laten we de focus houden op het ‘nieuwe’ nummer.”

MK: “Ja, je hebt in je review van 4EVER al perfect verwoord wat eigenlijk ook mijn mening is. Moonbeam Levels dus. Ook ik vond het wel een dingetje om het plotseling op de radio te horen na zoveel jaar het clandestien te hebben beluisterd vanaf een bootleg. Op dat moment voelde ik me niet met de neus op de feiten gedrukt, maar inmiddels is ook het besef gekomen dat we het voortaan met nummers uit de kluis moeten doen. En die kwam wel even binnen. Al vraag ik me af of dat wel goed aangepakt gaat worden. Dat de beheerders van de trust niet alleen maar geld ruiken, maar ook echt hun best gaan doen Prince’ werk de eer te geven dat het verdient. Door er een zorgvuldig geselecteerd team van curators op te zetten bijvoorbeeld, die kritisch durven kijken en ook echt het materiaal uit de kluis plukken dat de moeite waard is. Mensen als Alan Leeds. En Susan Rogers. Die overigens Moonbeam Levels ongetwijfeld had aanbevolen voor release, omdat het een van haar favoriete nummers is, las ik laatst.”

EK:Moonbeam Levels is er in ieder geval eentje die de meeste fans al jaren kennen. Stond als ‘A Better Place 2 Die’ op menig bootleg en in 2012 kwam een versie uit op de bootlegreeks Blast From The Past die fantastisch klonk. Sterker nog, die klinkt exact als de versie die nu op 4EVER staat.”

MK: “Goh, die reeks ken ik helemaal niet… Ik heb diverse bootlegs waar Moonbeam Levels op staat, waar ‘A Better Place 2 Die’ er een van is. En waarvan de geluidskwaliteit per bootleg enorm varieert.”

pp_raveEK: “Het nummer werd in 1982 opgenomen, maar kwam nooit op 1999. Later was het voor het Rave Unto The Joy-Fantastic-album (de 1989-versie die er nooit kwam) bedoeld, maar ook daar verscheen het niet op. Zie Prince’ handgeschreven tracklisting daarvoor. Ergens snap ik het ook wel, het is een nummer dat maar lastig past op albums. Als ik dan toch moet kiezen, had ik het in 1990 wel op Graffiti Bridge vinden passen. De ‘musical’-vibe van het nummer sluit daar wel mooi op aan. Ergens doet het nummer me ook wel een beetje aan She’s Always In My Hair denken, ik weet niet waarom.”

MK: “Hmm, lastig. Ik vind dat het wel degelijk op 1999 had gepast. Free is een beetje gelijkwaardig qua muziek, ook een piano-gedreven ballad ondersteund door electrische gitaar. Okee, Free is meer een powerballad vergeleken met Moonbeam Levels. Maar die laatste past toch prima binnen het thema van angst voor de apocalyps, als je een regel hoort als ‘Boy loses girl in a rain storm, nuclear World War III / All that’s left is pain and sorrow, as far as he’s concerned’. Maar waarschijnlijk vond Prince Free toch beter op em>1999 passen dan Moonbeam Levels, vermoedelijk omdat Free eenvoudiger te begrijpen is qua boodschap. Op Rave zou ik ‘m ook niet zo snel horen. En op Graffiti Bridge? Daarop helemaal niet, daar is Moonbeam Levels te goed voor, hahaha!”

EK: “Hahaha, goed punt! Maar gezien dat album in de vorm van I Can’t Stop This Feeling I Got, Tick, Tick, Bang en We Can Funk ook al ander hergebruikt materiaal uit de periode ’81-’83 bevat… Afijn, ik vind het van het niet uitgebrachte werk (waarvan we weten dat het bestaat) niet zijn beste, maar gek genoeg vind ik de pianoballad op dit moment in de tijd een pracht van een track, waarvan de officiële release wat mij betreft enorm welkom is. Het nummer laat exact horen waarom ik in de jaren tachtig viel voor de muziek van Prince. De rustige start, de grootse uitbouw, het fraaie en subtiele gitaarspel, het gekrijs tegen het einde.”

MK: “Ben ik het helemaal mee eens. Plus dat het thema dat ik al eerder aanhaalde, de angst voor de apocalyps, ook typisch jaren ’80 Prince is. Het is niet het aller-, állersterkste onuitgebrachte nummer dat hij heeft, maar toch hoor ik dit tienduizend keer liever dan welke jaren ’90 outtake ook. Alle elementen die jij al noemde, plus de subtiele Linn M-1 accenten, de koortjes, de melodieën, alles is signature Prince. De Prince-muziek waar ik als een blok voor viel, toevallig rond dezelfde periode, die van 1999.”

EK: “Wat ik me wel afvraag is in hoeverre Prince zelf heeft besloten dat de tijd nu rijp was voor dit nummer. We weten wel dat hij bij leven en welzijn al bezig was of tenminste zijn medewerking heeft toegezegd aan een verzamelaar als deze. De coverfoto heeft hij naar verluidt nog zelf uitgekozen en ik ben benieuwd of dit nummer er ook bewust op is gezet.”

MK: “Ik blijf dat toch wel een beetje een vreemd verhaal vinden. Bij mijn weten was Prince nooit zo geïnteresseerd in retrospectie, hij wilde altijd vooruit kijken.”

EK: “Klopt, maar zoals ik heb begrepen wilde hij nu eindelijk eens iets samenstellen waar hij wel zelf volledig achter stond, al kan je dat terugwerkend als platenmaatschappij altijd zeggen, nietwaar? Dat hij zijn medewerking gaf, was bij The Hits/The B-Sides, The Very Best Of en Ultimate in ieder geval niet zo. Of in ieder geval niet volledig.”

MK: “Daarbij: merkwaardig dat hij akkoord ging met de single edits van de nummers, die laten toch niet de volledige experiences horen. Maar goed, er zal vast een reden voor geweest zijn.”

EK: “Iets zegt me dat hij – als hij al betrokken was – nog niet aan de inhoud was toegekomen, tenminste niet aan de totale playlist. Maar… – noem me gerust een complottheorist – Moonbeam Levels sluit perfect aan bij de maansymboliek die hij gedurende zijn laatste tournee hanteerde op posters, in het tourboek, op zijn kleding en op merchandise.”

pp_moonbeamlevelsMK: “Uh-oh, moet ik mijn aluhoedje vast opzetten?”

EK: “Doe maar voor de zekerheid. Ik krijg namelijk toch steeds meer het idee dat hij zijn einde wel voelde naderen. Dat maakt het hartverscheurende einde van Moonbeam Levels waarin hij eerst zingt ‘I’m lookin’ 4 better place 2 die’ zingt en als laatste zin ‘he don’t really wanna die’ extra heftig.”

MK: “Tja, lastig… Ik neig toch meer naar de ‘theorie’ dat zijn dood onverwacht kwam. Okee, dat gedoe rondom die noodlanding was natuurlijk geen goed teken, maar ik denk echt niet dat hij het zelf voelde aankomen. Dan had hij wel eerder aan de noodrem getrokken, denk ik.”

EK: “Zou je wel denken hè? Al kan het natuurlijk dat ik nu dingen zie die ik nooit had bedacht als hij niet was heengegaan dit jaar. In de releaseweekvan Moonbeam Levels verdween de man overigens, hij komt nu weer terug aan de hemel… Ik hou er over op, maak mezelf er alleen maar gek mee vrees ik en voor ik het weet word ik als gekkie weggezet. Terecht! Hoe dan ook, alles bij elkaar maakt de release van Moonbeam Levels – ook al is het al 34 jaar oud – voor mij een uitermate essentiële en zelfs voor 2016 nog relevante toevoeging aan Prince’ oeuvre.”

MK: “Gelukkig kunnen we waarschijnlijk en vooral hopelijk wel veel moois uit de Vault verwachten de komende jaren. Hoe wrang het ook is dat dit hetgeen is dat ons rest aan Prince. En dan vind ik de officiële release van Moonbeam Levels, ook al ken ik het al tientallen jaren, een mooie start.”

Geef een reactie