The Rainbow Children (2001)

‘The controversial new album’, zo werd The Rainbow Children in 2001 gelanceerd. Controversieel is de inhoud wel inderdaad. Maar is het door velen over het hoofd geziene album ruim 15 jaar later nog zo fris als destijds? Tijd voor weer een nieuwe herbeluistering.

MK: “Na Rave Un2 The Joy Fantastic verloor ik Prince uit het oog. Nou ja, niet helemaal, ik begon in die tijd nogal veel te verzamelen. Live shows, studiomateriaal, audio, video, ik sprokkelde stukje bij beetje via diverse fora een flinke verzameling bijeen. Maar op de hoogte van Prince’ recentste wapenfeit was ik absoluut niet, gek genoeg.”

EK: “Bijzonder! Was je destijds wel lid van de NPG Music Club? Dat was een platform waarlangs veel nieuw (en ouder) materiaal loskwam.”

MK: “Nee, ik wist van het bestaan af, maar ik vond het wat te prijzig en zag er niet het nut van in om lid te worden, aangezien ik via-via van alles toegespeeld kreeg. Uiteindelijk wist ik dat er nog een album na Rave… was uitgekomen, maar ik kwam het eigenlijk nooit tegen in platenzaken. Tot ik in 2003 eens in Barcelona was en op een regenachtige dag wat winkeltjes afstruinde. En in een piepkleine platenzaak midden in El Borne trof ik in de uitverkoopbak The Rainbow Children aan.”

EK: “Wow, en had je er dan ook niks over meegekregen tijdens de One Nite Alone tournee in 2002? Die stond toch goeddeels in het teken van The Rainbow Children.”

MK: “Oh jawel. Ik zei al dat ik van het bestaan afwist, maar ik trof het simpelweg niet aan in platenzaken. Misschien keek ik ook niet goed, hoor. Maar laat ik zeggen dat ik verrast was tijdens de de show die ik bijwoonde. Ik kende heel veel niet, maar ik vond wat ik hoorde wel tof. Anyway, het leek al direct een a-typische Prince plaat, te beoordelen aan de hoes met daarop een illustratie van een jazz-combo. En dat gevoel werd direct versterkt toen ik terug in het appartement de cd met koptelefoon op beluisterde. Sterker, bij iedere draaibeurt, inclusief deze herbeluistering, blijf ik me verwonderen over de volledig andere toon van The Rainbow Children vergeleken met de rest van Prince’ oeuvre.”

pp_rainbow_cdEK: “Over de toon ben ik het eens, dit is een album dat substantieel anders klinkt dan de rest van zijn werk. Echter, ik zie ook veel parallellen. In veel opzichten is dit een ‘Lovesexy deel 2’. Dat album is een werkstuk waar ik tot de dag van vandaag nieuwe dingen in blijf horen, dat doe ik ook in The Rainbow Children. Lovesexy is ook een album waarop Prince een evangelie predikt. In zijn geval ‘New Power Soul’. The Rainbow Children is ook een lange prediking. Lovesexy is een album dat als één lange track beluisterd dient te worden. De via NPG Music Club uitgebrachte versie van The Rainbow Children (NPGMC Edition # 9) is eveneens één lange track. Voor mij voelt The Rainbow Children, het eerste album dat hij weer als ‘Prince’ uitbracht na alle Warner-bonje, als een soort ‘reset’. Ik draai het nog best vaak, al kan ik me in de boodschap niet echt vinden. Maar daar komen we vast later nog op.”

MK: “De albumopening is zonder twijfel de eigenaardigste start van een Prince album ooit, met een vervormde stem (waarvan ik direct begreep dat het Prince zelf was) die direct de toon zet voor de rest van het album: ‘With the accurate understanding of God and His law they went about the work of building a new nation: The Rainbow Children’. Het bleek een heus manifest te zijn voor de doctrine van de Jehova Getuigen, waartoe Prince zich ondertussen bekeerd had. Dat begreep ik niet direct, maar pas na een paar draaibeurten.”

EK: “Ik ben door kennissen en familieleden wel enigszins bekend met die doctrine, dus het kwartje viel hier best snel. Muzikaal vind ik het wel een oorwurmpje hoor,het nummer pakt je door de gelaagde opbouw wel bij de kladden.”

MK: “Ik moet toegeven dat ik er nou niet direct in zat; de jazz-light was niet mijn kopje thee, al vind ik het gedeelte waarbij de muziek steviger wordt en Prince zijn gitaar er van langs geeft wel erg fijn. Terwijl ik het live wel direct voelde, daar was het van meet af aan toch wat steviger dan op plaat.”

EK: “Ik vind juist het contrast erg mooi, dit album is een muzikale reis en de openingstrack is daar een voorbode van. De zware stem doet me overigens denken aan de stem van ‘God’ in Temptation op Around The World In A Day. Al is die stem daar de almachtige zelf en hier is het de verteller. Dus ik neem aan dat het niet de bedoeling is die twee stemmen te verwarren.”

pp_rainbow_label01MK: “Dat denk ik ook niet. Hoe dan ook, teksten als als ‘Just like the sun, the Rainbow Children rise / Flying upon the wings of the New Translation / See them fly, fly / The covenant will b kept this time / Just like the sun, the Rainbow Children rise’ doen mijn wenkbrauwen wel wat fronsen. Toch intrigeert het me wel. Wat teksten betreft niet zozeer de religieuze invalshoek -al lijkt er onderhuids nog een verwijzing naar de breuk met Mayte (‘As prophesised, the Wise One and his woman were tempted by the Resistor / He, knowing full well the Wise One’s love 4 God, assimilated the woman first and only / Quite naturally, chaos ensued and she and 5 others were banished from the rainbow /4ever’) en de komst van tweede vrouw Manuela Testolini (‘The Wise One who understood the law that was handed down from God long ago / Held fast in his belief that the Lord would bring him another one who loved him so’) in te zitten. Ook opvallend vind ik het recyclen van een tekstfragment uit -nota bene- Sexuality: ‘Reproduction of the new breed leader/Stand up, organize!’, al is de betekenis hiervan nu volledig anders; van sexualiteit als oplossing voor de wereldproblematiek naar je onderwerpen aan God als enige echte leider.”

EK: “Grappig, die link met Sexuality had ik nog niet gehoord, je hebt gelijk! Op zich wel slim, Prince heeft altijd het goddelijke bereiken door middel van de vleselijke lusten gepropageerd. Op deze manier geeft hij daar een prima draai aan de andere kant op, zonder zichzelf te verloochenen.”

MK: “Die zwaar religieuze toon van de teksten bevalt me bepaald niet, maar ik vind de manier waarop Prince zijn verhaal vertelt wel degelijk interessant: als een soort sprookje met een verhaallijn en nummers die deze verhaallijn ondersteunen, en niet andersom.”

EK: “Hij is als verhalenverteller niet de sterkste in zijn eerdere werk. Het genoemde Temptation en ook The Ladder op Around The World In A Day slaan als verhaal de plank niet bepaald raak. Hier heeft hij de boel weldegelijk goed op orde en weet hij ook elementen als Egyptische symboliek beter te plaatsen dan in 1991 op het Symbol-album.”

MK: “Inderdaad, een goed voorbeeld daarvan is Muse 2 The Pharaoh. Prince eindigt het titelnummer met de donkere stem in genoemde tekst die over Manuela lijkt te gaan en prompt volgt een track waarop hij daar op ingaat, Muse 2 The Pharaoh dus. Zo meldt hij bijvoorbeeld dat zijn muze pas zijn koningin kan worden als ze niet alleen hem dient (‘If like Sheba, she then could bring presents and wine / The helix he might get between them / In other words, intertwine’) maar vooral God door middel van intensieve bijbelstudie: ‘If she could b Muse 2 the Pharaoh / There is nothing he wouldn’t give her c / 4 the future of the nation rests in her belly / And if the Proverbs of the 31 and verse 10 / Becomes the verse she sings again and again / She might b Queen’. Tamelijk schimmig, als je het mij vraagt.”

EK: “Als je Spreuken 31:10 erbij pakt staat daar ‘Wie lukt het om een goede vrouw te vinden? Een goede vrouw is veel meer waard dan edelstenen’. Daar ben ik het wel mee eens. Spreuken 31 gaat vervolgens wel uit van een totaal dienende rol van de vrouw in het huishouden, waarbij ze werkelijk alles doet zodat haar man een beetje de goede sier kan maken. Niet heel vrouwvriendelijk. Op het eind staat er echter ook dit: ‘Elegant zijn is alleen maar uiterlijk, en schoonheid verdwijnt. Maar een vrouw die diep ontzag heeft voor de Heer, wordt geprezen’ en dat sluit weer helemaal aan op dit specifieke nummer. Hoewel de dienende rol van de vrouw discutabel is, zeker daar je eerder werk van Prince zelfs behoorlijk feministisch kan noemen, maakt Prince het vervolgens wel bont door slavernij en de grootste humanitaire ramp van de 20ste eeuw met elkaar te vergelijken.”

MK: “En hoe! Hij vergelijkt in de rap verderop slavernij met de genocide tijdens de Tweede Wereldoorlog:

‘Like a thief in the night
My Lord come and strike
Leave nothing but ashes to the left, dust 2 the right
Holocaust aside, many lived and died
But when all truth is told
Would u rather b dead or b sold?
Sold 2 the one who can now mate
The displaced bloodline with the white jailbait

Holy shit zeg, dat is nogal wat. Ook op Muse fronsen mijn wenkbrauwen telkens bij de teksten; hij lijkt niet alleen geïndoctrineerd door de Jehova’s Getuigen, maar ook direct een hardliner geworden op het gebied van ras.”

EK: “Als gezegd, ik heb in de familie en kennissenkring aardig wat Jehova’s Getuigen en dit is zeker niet hun wereldbeeld. Sterker nog, de Tweede Wereldoorlog is een zeer pijnlijke zenuw, daar Jehova’s Getuigen net als Joden zijn vervolgd in de oorlog. Zij moesten een paarse driehoek op hun kleding dragen en zijn ook naar kampen gedeporteerd. Een hoofdstuk dat in vele geschiedenisboekjes is gesneuveld. Ik denk dat ik wel snap wat Prince wil zeggen hier, maar zijn woordkeus is uitermate ongelukkig, om niet te zeggen volledig fout.”

MK: “Maar echt! Verwarrend genoeg vind ik het tegelijkertijd wel een zalig nummer. Ik kan me niet heugen dat Prince ooit zo relaxed, warm en organisch klonk. Het is jazzy, funky en ik kan er niet op stilzitten. Ook zijn rap klinkt door de laidback manier waarop hij ‘m brengt als een van zijn beste ooit. Maar inhoudelijk… Au!”

EK: “Eens hoor, hoor eens hoe raak die bas van Rhonda Smith is. Alsof ze terloops wat aan het pingelen is, maar het zit héél goed in elkaar. De toetsen dartelen er speels omheen. Zonde van die rare uitschieter in de tekst.”

MK:Digital Garden vervolgt met de ingezette verhaallijn van Muse 2 The Pharaoh. Het nummer begint met een improvisatie op een soort electronische xylofoon (of iets dergelijks), waarna Digital Garden uiteindelijk transformeert in een klanktapijt, waar Prince overheen zingt en zijn gitaar laat huilen. Tekstueel ook weer een flinke duiding van de Jehova-doctrine -in Prince’ eigen woorden dus. En wat vertelt hij dan allemaal? Wel, net op het moment dat de muze van The Wise One, Prince dus, in zijn leven is gekomen, roeren degenen die zijn verstoten zich. Wat je overigens ook hoort, de muziek wordt plots stevig en angstaanjagend. Hoe dan ook, de diepe stem neemt het woord weer en vertelt dat de verstotenen de wereld veroveren, behalve het paleis waar de Rainbow Children zich hebben verschanst. Zij bouwen een ‘digital garden’ om het paleis heen om iedereen buiten te houden. De verstotenen proberen echter The Wise One van de troon te stoten. Hij sluit een deal met ze en de verstotenen keren uiteindelijk terug naar hun geboorteplek Menda City, een woordspeling op ‘mendacity’, leugenachtigheid. De Rainbow Children willen de ‘digital garden’ weer afbreken en gaan ‘door 2 door’ op zoek naar mensen die ‘willing 2 do the work’ zijn. Bent u er nog? Nee? Ik ook bijna niet, dit nummer vind ik nogal moeilijk verteerbaar.”

EK: “Ik vind de ‘donkere stem’ hier soms iets te ver het donker in schieten, heb moeite het te verstaan. Maar je legt het goed uit. Ik denk dat Digital Garden ook vooral bedoeld is als nummer om het verhaal in te vertellen. Muzikaal bouwt het wel die kant op. Ik vind het zenuwachtige ritme in het begin in combinatie met Prince zweverige gitaarspel en zang wel goed werken. En dan het duistere bijna naar metal verschuivende gitaarwerk vanaf ruwweg twee en een halve minuut voelt daadwerkelijk als een donderbui die losbreekt. Luister het eens met een koptelefoon, het is echt episch. Maar dat verhaal zit een beetje in de weg.”

pp_theworkMK: “De laatste regels van Digital Garden (‘Door 2 door they went in search of those willing to do The Work’) lopen direct door in het volgende nummer. Inderdaad: The Work, Pt. 1. Waar die ‘part 1’ vandaan komt, geen idee, want ik kan me niet herinneren ooit een deel twee te hebben gehoord. Maar hoe dan ook, The Work is een directe verklaring van Prince’ onderwerping aan de Jehova-doctrine. Hij verklaart niet alleen zelf ‘het werk’ te willen doen (wat hij ook echt geprobeerd heeft; het verhaal schijnt dat hij met Larry Graham eens heeft aangebeld om het woord te verkondigen, alleen bleek hij bij een gezin terecht gekomen te zijn die actief het Joodse geloof praktiseerden en hem dus vriendelijk afwimpelden), hij probeert de luisteraar ook mee te krijgen:

‘This work is not an easy task
But this is the work we must do 4 Revelation 2 come 2 pass
This work is the kind that turns ur back on the Ruling Class
By putting them in their place just like the past
Taste it, ain’t it sweet sweet?
Gotta lotta work 2 do’

Laat ik zeggen dat ik geen boodschap heb aan zijn oproep, maar de ‘verpakking’ is wel onweerstaanbaar. Prince giet de boodschap in James Brown-achtige blazersfunk met fantastisch basspel en een trombonesolo (de eerste ooit op een Prince plaat?), waarbij het onmogelijk stilzitten is.”

EK: “Je vergeet The Flow, waar een fantastische trombonesolo in zit, maar ja… daarvoor moet je jezelf eerst door matige rap van Prince heen werken en een beroerde van Tony M., dus als je dan al bent weggezapt… Niets meer dan logisch!”

MK: “Hahaha, ja inderdaad! Maar je hebt gelijk, die was ik vergeten.”

EK: “Dit nummer is heerlijk trouwens. Fantastische funk, je kan vinden van Larry Grahams geestelijke invloed wat je wil, zijn muzikale bijdrage hier niets minder dan te gek. Die bas is fantastisch funky en onderwijl is ook John Blackwell op drums uitermate virtuoos bezig. Dit is echt een klassieker hoor. Heb het idee dat toen Prince enkle jaren later Black Sweat opnam, hij eerst een uurtje deze heeft gedraaid om in de juiste steming te komen.”

pp_rainbow_label02MK: “Zou heel goed kunnen inderdaad. Ik ben het absoluut met je eens. Het is dat de doctrine me niet aanstaat (evenals die van andere religies), anders zou ik bijna denken dat de Jehova’s Getuigen een stel funky gasten zijn die swingende preken en diensten houden. Ook hier geldt dus weer: zalig nummer, op de tekstuele inhoud na.”

EK: “Nu volgt wat mij betreft het meest oninteressante stuk van het album. Essentieel om het vertelde verhaal voort te duwen, maar muzikaal kan ik er weinig mee. Het is me te… Ik weet het niet, krijg er een beetje de kriebels van.”

MK: “De verteller claimt in ieder geval dat ‘het werk’ zijn vruchten afwierp, want ‘from all over, the people came 2 do The Work’. Sterker nog, naarmate de afbraak van de ‘digital garden’ vorderde, werd ‘the Everlasting Now […] evermore reality / Everywhere the people were witnessing a change / But the alchemy occurred most in the Muse’. Zij neemt vervolgens het woord en wat volgt is een werkelijk jubelende en extatische getuigenis dat ze zich verloren voelde en het licht niet zag. Maar ‘now I know that it’s written in the heart / Now I’m ready, ready 2 start’, dat zonder God dat er niet was, maar ze het nu ‘everywhere’ voelt. Prince heeft God gevonden en iedereen mag het weten. Begeleid door de zusjes Nyoki, Mikele, Tia en Malikah White -die samen Milenia vormen- als co-lead vocalisten en een uptempo latin-achtige soundtrack, vind ik het muzikaal erg knap gedaan, met name vanwege de drums, maar voor mij door de algehele Halleluja-stemming echt too much.”

EK: “Dat zal het zijn, wellicht. Ik hou ook al niet te veel van te prominente latin-invloeden. Dus tsja… Lastig!”

MK: “Het verhaal vervolgt met The Sensual Everafter, dat over het algemeen als instrumentaal bruggetje gezien kan worden om het verhaal in stand te houden. Of misschien beter nog als soundtrack bij de suggestie die wordt gewekt dat The Wise One en de Muse de liefde bedrijven, aangezien de verteller verklaart dat ‘her love 4 the one true God was growing with every passing day’. Vandaar dat The Wise One iedereen vroeg naar bed stuurt en zijn muze uitnodigt ‘2 join him in the Sensual Everafter’. Daar hebben we het echt de nieuwe, herboren Prince in kaart. Hij is niet alleen echt extreem godvrezend geworden, hij eist kennelijk ook nog van een vrouw dat zij bewijst dat ze net zo devoot is aan Jehova als hijzelf. Tsja…”

EK: “Het kabbelt als die vertelstem is uitgebromd wel lekker voort, het gitaarspel vind ik wel fijn. Minimaal, maar elk akkoord is raak. Al is het einde mij ook weer te uitbundig. De synths komen te hard de mix in, ik voel het totaalplaatje niet zo erg.”

MK: “De ‘sensual everafter’ waar Prince als de verteller het over heeft, is eigenlijk net als een sigaretje na de sex. Een plek, een state of mind, die volkomen ontspannend is. Mellow dus. En zo klinkt het ook: loom en zachtjes wiegend. Een relaxte afterparty na een heftige nacht. Het lijkt het enige nummer op The Rainbow Children dat gespeend is van de door de Jehova-doctrine geïnspireerde lyrics. En in plaats daarvan een simpel Prince-iaans liefdesliedje met ouderwets ingenieuze tekstuele vondsten. Zoals bijvoorbeeld ‘I wanna get lost in the composition of U / Learn the rhythm and play only the notes U want me 2’. Prince gaat zelfs weer eens op de vertrouwde sex-toer, waarbij hij alles probeert (tot zelfs een menuet dansen aan toe) ‘2 get U wet’ en vraagt tegen het einde van dit zalige nummer -een van mijn favorieten van het album- of hij voor haar kan zingen ‘while U bring urself 2 joy / I’ll go slow at first, while U quench Ur thirst / Wet circles round the toy / While U bring Urself 2 joy’. En net als je tevreden zucht door dit ongecompliceerde naspel en even blij bent dat er even geen reli-praat wordt gebezigd, is daar plots toch de verteller weer. Over het killen van de mood gesproken.”

EK: “Hahahaha, nogal. Je verwacht ieder moment de donderpreek. ‘Oh silly man, that’s not how it works…’ Toch snap ik het nummer niet zo goed in de totale context van dit album. Het is goed om deze Prince ook weer eens even te horen, want je vraagt je gedurende dit muzikaal onmiskenbaar spannende album toch af en toe af hoe ‘de oude’Prince zou klinken. Nou ja, zo dus. Weet je wat het ‘m voor mij doet in dit nummer? Het fluitje. Oh, en de humor. ‘You can watch a tape of this mellow after party, Macy and Common were there. Besides, you know, it takes, awhile, for me, to do, my, hair’. Ik moet daar om lachen.”

MK: “Ha, ja, da’s inderdaad grappig. En die dwarsfluit, oeh! Als een slang die over je ruggegraat kronkelt, heerlijk. Die ‘mellow’ stemming wordt vooral verpest door de inhoud van wat de verteller declameert. Tamelijk verontrustend zelfs, want nu de Wise One zijn muze heet verleid, hypnotiseert hij haar door heur haar honderd maal te strelen en dringt hij zijn doctrine aan haar op: ‘Repeat after me. Repeat after me. Repeat after me. 1+1+1 is 3’. En daarmee bedoelt hij het niet zoals bijvoorbeeld Gotcha! ooit bracht, namelijk ‘you plus me plus the baby makes three’, maar maakt hij zijn nieuwe geliefde duidelijk dat er een ‘theocratic order’ is. Jehova’s Getuigen geloven niet in de drie-eenheid van het ‘normale’ Christelijke geloof in Vader, Zoon en de Heilige Geest, maar dat die los van elkaar te zien zijn. In plaats daarvan is er volgens de Jehova’s Getuigen alleen Jezus. En binnen hun theocratische orde is het Jezus-man-vrouw. In die volgorde, wat dan samen drie maakt. Oftewel: een man is superieur aan een vrouw.”

EK: “Zoals hij eerder impliciet ook al melde door Spreuken 31 aan te halen…”

pp_rainbow_label03MK: “Ja precies! Dat moet Prince’ muze maar even goed in haar oren knopen: ‘This is how it’s gonna b / If U wanna b with me / Ain’t no room 4 disagree / 1+1+1 is 3’. Dan kun je de muziek nog zo funky en ongenadig swingend maken (en dat is het), ik vind dat opdringen van zijn geloof nogal storend, om niet te zeggen buitengewoon vrouwonvriendelijk. En vooral verontrustend, aangezien Prince altijd gelijkheid tussen de seksen predikte.”

EK: “Amen! Daar leg je overigens voor mij de continue dualiteit bloot die ik heb met dit album. Muzikaal is het zijn beste in jaren. Sterker nog, ik denk dat ik het misschien wel zijn meest interessante – muzikaal dus – ooit vind. Het is virtuoos, het raakt en mixt soepel alle denkbare genres, zonder dat het geforceerd klinkt, het is een ware muzikale ontdekkingstocht als je er diep in wil duiken met zo veel fijne arrangementen en prachtige vondtsten… Misschien niet baanbekend, maar wel beter dan ooit gedaan. Maar de teksten maken dat ik toch af en toe ineens kromme tenene heb en dat is best jammer. Op een Lovesexy werd de boel dusdanig universeel gebracht, dat je er uit kon halen waar je behoefte aan had. Hier wordt echter iets opgedrongen en dat vind ik moeilijk.”

MK: “Helemaal eens, dat probleem heb ik ook. Deconstruction vormt dan weer slechts een brug naar het volgende hoofdstuk van het verhaal. Prince gebruikt deze track om de overwinning van de Rainbow Children op de Banished Ones te claimen, en daarmee de world domination van de Jehova doctrine: ‘With the rains came the awareness that never again would anyone ever lay claim 2 the treasures of the Rainbow Children!’ Tegelijkertijd is Prince’ muze kennelijk geslaagd in haar taak om zich te onderwerpen aan God, want ze ontwaakt uit een droom ‘this time as Queen’. Wat leidt tot een huwelijk tussen haar en The Wise One, opgetekend in Wedding Feast. Wat in mijn oren zo ongeveer het lachwekkendste nummer is dat Prince ooit opnam. Het duurt gelukkig nog geen minuut, maar allemachtig, het is zo ongelooflijk stompzinnig dat het wel parodie lijkt. En misschien is dat ook wel zo, aangezien Prince op het einde een sneaky lachje laat horen.”

EK: “Okee, mijn betoog net gaat even niet om dit niemendalletje, ik denk dat het een grap is inderdaad. Als dat koortje ‘A feast!’ begint te toeteren denk je echt even ‘what the…’, maar met teksten als ‘A feast, a feast, a smorgasbord at least’ moet ik er vooral om lachen.”

pp_lovesme4meMK: “Gelukkig vervolgt Prince met een wél erg fijn nummer. Het mag misschien dan niet het baanbrekendste of bijzonderste liedje zijn dat hij ooit opnam. Het is een eenvoudig maar ook zeer persoonlijk liedje waarin hij verklaart dat de liefde tussen hem en zijn vrouw vooral ongecompliceerd is (net zoals de muziek dus); hij hoeft zich niet beter voor te doen dan hij is, ze houdt van hem vanwege hem:

‘With this one I can b what I wanna b
I don’t have 2 live up 2 no one’s fantasy
I could write another 300 melodies
2 her it’s just 3, cuz this one
She loves me 4 me’

Daarnaast was de liefde tussen Prince en Manuela (waarvoor ik vermoed dat het geschreven is) vooral ook erg gewoon -in de goede zin van het woord- waarbij niet veel nodig was: ‘In the morning / When I rise and c her eyes / Look deep in2 mine / I find a better place’. Ik vind dat dus prachtig, die nuchterheid en die eenvoud. Maar misschien ben ik ook wat bevooroordeeld, want dit is het nummer dat werd gespeeld toen mijn vrouw en ik als bijna-getrouwden de trouwkamer binnenstapten. En dat terwijl zij absoluut geen fan is, maar dit ‘gewoon’ een heel mooi en lief liedje vindt. Wat ik -uiteraard- met haar eens ben.”

EK: “Awww, wat een romantiek! Hoef ik bij mijn vrouw niet mee aan te komen. Die heeft niks met Prince. De eerste keer dat ze met me mee ging (tevens de laatste) was tijdens de tournee rond dit album. Fantastische tour, maar voor een leek bleek het toch echt te veel van het goede. Eens maar nooit meer voor haar. Afijn, dit nummer kan ik je niets anders dan gelijk in geven. De meest oprechte liefdesliedjes zijn vaak de beste en dit is een perfect voorbeeld van zo’n oprechte lofzang.”

MK:Family Name is dan weer van een volledig andere orde. In tegenstelling tot het lieve She Loves Me 4 Me is Family Name tamelijk agressief van toon, zowel wat muziek als wat teksten betreft. Die ik op bepaalde momenten zelfs tamelijk bedenkelijk vind. Prince trekt hier als een ‘proud black man’ fel van leer tegen kapitalisme, schimmige predikanten en vooral tegen de slavernij-geschiedenis, en gaat zelfs zover door de vraag van (fictieve) mensen van -zo te horen- Joodse afkomst waar hij nu zo boos over is te pareren met de opmerking dat zij tenminste nog hun familienaam hebben: ‘U might say, “What U mad about?” / But U still got Ur family name / Pleased 2 meet U, Mr. Rosenbloom / I’ll b John Blackwell just the same / What’s Ur Family Name?’ Ouch. Net als in Muse 2 The Pharaoh lijkt hij tamelijk hardvochtig de genocide als klein incidentje af te doen, dat een minor issue is vergeleken met wat Afro-Amerikanen hebben moeten doorstaan: ‘joh, heel erg allemaal, maar jij hebt tenminste nog je naam, en wij black men niet meer’. Tamelijk dodgy als je het mij vraagt.”

EK: “Wellicht is Prince in deze periode diep zijn familiegeschiedenis ingedoken? Naar verluidt zijn zes van zijn acht overgrootouders als slaaf geboren, een overgrootmoeder was waarschijnlijk de dochter van haar eigenaar. Het is een naar stuk geschiedenis dat wellicht te ver van ons als ‘blanke middelbare mannen’ af staat om daar de échte impact op een persoon van te begrijpen. Maar hoe erg dan ook een familiegeschiedenis is, door hier ‘mr. Rosenbloom’, ‘mr. Pearlman’ en ‘mr. Goldstruck’ te benoemen laat Prince er echt geen misverstand over bestaan welke bevolkingsgroep hij voor het gemak maar even over één kam scheert. Dat is echt met geen mogelijkheid goed te praten en staat volkomen haaks op de booschap die overkoepelend is op The Rainbow Children.”

MK: “Los van de bedenkelijke inhoud van de teksten is het daardoor ook een beetje een buitenbeentje op het album. Goed, hij laat het een klein beetje in het thema en de verhaallijn van het album passen door de computerstem aan het begin te laten zeggen dat deze ‘geschiedenis’ verplicht is ‘4 those wishing 2 obtain a marriage blessing from The Kingdom’. Nou, als die omgekeerde discriminatie dan een doctrine is van de Jehova’s Getuigen, geef mijn portie dan maar helemaal aan fikkie -al vind ik het muzikaal dan weer wel erg fijn met het ruigere gedeelte en geweldige gitaarwerk in ruwweg de laatste minuut.”

EK: “Dat weer wel, dit is dus exact weer zo’n voorbeeld van wat ik net al zei. Muzikaal vind ik het echt te gek, maar je kan niet om die teksten heen. Ik niet tenminste. Waar is de Prince gebleven die juist de raciale diversiteit omarmde? Die mensen als ‘mens’ benaderde? ‘Life is just a game, we’re all just the same’ zong hij in 1981. Die Prince lijkt twintig jaar later ineens verdwenen.”

pp_rainbow_label04MK: “Met The Everlasting Now keert Prince weer terug naar het thema van The Rainbow Children. Nou ja, in die zin dat het een vrij hardcore Jehova’s Getuigen-pamflet of -preek lijkt. De boodschap: ook al zit het tegen in het leven, zit niet bij de pakken neer, ‘the everlasting now’ komt binnen handbereik door ‘accurate knowledge of the Christ and the Father’. Die ‘accurate knowledge’ is echter de Jehova-manier van denken, zonder enige ruimte voor andere ideeën of mogelijkheden, wat het voor mij een beetje een nare bijsmaak geeft.”

EK: “Ik vind het fantastisch hoor, het nummer is heerlijk opzwepend en de boodschap vind ik hier niet bijster storend. Al ligt het er wel erg dik bovenop allemaal, ik kan er voor het eerst op dit album volledig omheen luisteren.”

MK: “Goed, hij verpakt het in onweerstaanbare funk met een snufje latin, maar als je goed luistert, doet hij niet onder voor een hysterische dominee. Zeker als hij ook nog in de vertellerstem declameert: ‘From this day forward ‘til times indefinite, those who love Christ R the ones who benefit / All the players’ ice melted in2 one platinum chain and in a downward spiral it dropped down the chain’. Oftewel: aanbidt Christus, of je telt niet meer mee. Serieuze toestanden.”

EK: “Maar dat is een boodschap die niet nieuw is. Waarin verschilt dat met bijvoorbeeld The Cross? Of een Anna Stesia? Of zelfs de omgekeerde boodschap aan het eind van Darling Nikki?”

MK: “Ja, daar heb je een punt. Maar toch was het religieuze aspect op die nummers nooit dwingend, eerder mededelend, en kon je er meer doen wat je wilde. Hier is Prince toch net wat teveel de religieuze fanaticus aan het uithangen. Enige zelfkennis is hem onderwijl ook niet vreemd; hij wist donders goed hoe veel mensen over zijn nieuwe koers zouden denken, aangezien hij een zogenaamde fan laat zeggen: ‘U know, this is funky but I wish he’d play like he used 2, old scragglyhead’. Zou Prince meer van dat soort grapjes maken, dan zou de religieuze toon stukken beter te verteren zijn dan nu het geval is -ondanks de fijne muziek waarin hij het verpakt.”

EK: “Van mij had dit album meer van dit soort speelse tracks mogen bevatten. Dit voel ik wel en het goede nieuws wil ik dan ineens heus weldelen, zoals ik in 1988 ook volovertuiging ‘Love is God, God is Love’ stond mee te brullen, zonder daadwerkelijk gelovig te zijn.”

MK:The Rainbow Children eindigt ook in gospelstijl. In Last December houdt Prince zijn luisteraars een spiegel voor. Hij stelt ze ‘wat als’-vragen als

‘If ur Last December came
What would u do?
Would anybody remember
2 remember u?
Did u stand tall?
Or did u fall? Did u give ur all?’

Of deze:

‘Did u love somebody
But got no love in return?
Did u understand the real meaning of love?
That it just is and never yearns?’

Zeg maar de belangrijke vragen die je je zou stellen als je nu zou sterven.”

EK: “Prince’ eigen laatste december is nu exact een jaar geleden. Hij zou net shows in Carré hebben gedaan… Als… als… Sorry, ik mijmer even… En als dit mijn eigen laatste december zou zijn. Tsja? Ik heb denk ik wel een goed leven geleid, heb de mensen die er toe doen gelukkig gemaakt. Verder denk ik ook dat wij mensen te veel gewicht aan ons eigen bestaan geven. We hebben veel dezelfde genen als een fruitvlieg (écht) en die zien ook niet hun leven voorbij flitsen vlak voor ze tegen de muur geplet worden. Dus waarom zijn wij daar wel mee bezig?”

MK: “Nou, zegt Prince, als je daar niet zo positief op kan antwoorden, is er maar één optie: ‘In the name of the Father / In the name of the Son / We need 2 come 2gether / Come 2gether as one’. Klinkt allemaal heel mooi, maar het blijft natuurlijk nog steeds Jehova’s Getuigen-propaganda. Dit keer niet verpakt in onweerstaanbare muziek; Last December klinkt mij als een soort Gold 2.0 in de oren -en daarmee wordt het voor mij teveel over de top-hallelujah-gospelshit. Zonde, want Last December heeft zijn momenten, zoals het zalige gitaarspel. Maar verder is het zeker niet mijn kopje thee.”

EK: “Ik voel dit nummer wel. Ik trek zelf vooral parallellen met de titeltrack van Graffiti Bridge en die is vreselijk. Hier is het echter het gitaarspel dat de boel redt. Als albumafsluiter, als dikke streep onder de boodschap die dit album wil uitdragen snap ik het nummer ook goed ook. Maar de Come 2gether as one-boodschap staat natuurlijk wel haaks op hetgeen in Family Name en Muse 2 The Pharaoh wordt verkondigd. Ach ja…”

MK: “Concluderend kan ik zeggen dat The Rainbow Children over het algemeen een Prince laat horen die zijn vorm heeft teruggevonden. Herboren bijna.”

EK: “Letterlijk zelfs, in zijn nieuwe geloofsovertuiging.”

MK: “Een Prince die op dat moment in zijn leven kennelijk maling had aan het krampachtig proberen hits te scoren. In plaats daarvan prevaleerde de muziek, en dat uitte zich in een zalige fusion van funk, rock en jazz, en zelfs her en der wat vleugjes new age. De muziek was ook tijdens de One Nite Alone tours het belangrijkste ingrediënt, waar hij werd bijgestaan door waarschijnlijk zijn beste band wat muzikale chops betreft, en waarin hij veel nieuw en tamelijk onbekend materiaal speelde. De inhoud van The Rainbow Children is daarentegen andere koek. Prince vond in zijn toetreding tot de Jehova’s Getuigen waarschijnlijk de antwoorden op zijn (existentiële) vragen en de peace of mind die hij na een enorm turbulente periode, zowel zakelijk als privé, nodig had. Dat is allemaal prima, maar hij probeerde het wel een beetje te veel op te dringen, om maar niet te spreken over de op zijn tijd tamelijk bedenkelijke lyrics en theorieën. Dan heb ik duizendmaal liever de Prince die zijn eigen draai aan religie gaf rond de Lovesexy periode, waarin hij weliswaar zijn publiek opriep om ‘Love is God, God is Love’ mee te zingen, maar het bleef wel binnen de perken van zijn eigen idioom. Op The Rainbow Children echter klinkt Prince mij teveel als een reli-gekkie die zo’n klap van de Jehova-molen heeft gekregen dat hij vrijwel out of touch is met de ‘gewone’ wereld (voor zover hij dat al niet was natuurlijk). En dat maakt voor mij The Rainbow Children een album waar ik op zich positief over ben, maar waar ik een dubbel gevoel bij houd en blijf houden.”

EK: “Die conclusie deel ik. Ik zei het net al, muzikaal is dit één van zijn betere, misschien wel zijn best gelukte en in ieder geval mooist geproduceerde album. Er gebeurt zo veel en op elk volume hoor je steeds weer andere dingen. Fantastisch. Inhoudelijk vind ik het lastig. Want hij gaat hier absoluut een stap te ver, maar ergens is het ook een logische voortzetting van alles wat hiervoor kwam. Op Lovesexy was Spooky Electric de grote snoodaard, hier zijn het de Banished Ones. Eerder was de New Power Generation de groep mensen die de wereld in een mooiere plek zou veranderen. Hier zijn het The Rainbow Children. De Egyptische symboliek werd eerder al in 1992/1993 onderzocht, de Bijbel is op al zijn albums hoorbaar aanwezig. Vind het al heel wat dat Adam en Eva nu eens schitteren door afwezigheid. Het grote probleem voor mij persoonlijk is dat Prince in zijn eerdere werk de luisteraar het laatste oordeel gaf. Hij presenteerde (zijn visie op) het geloof en daar kon je iets mee doen. Of niet. Hier dringt hij het op en daar hou ik niet van. Serieus, met meer universeel interpreteerbare teksten had ik hier zo vier à vierenhalve ster aan gegeven. Want het is een fantastische terugkeer naar de muzikale vorm en daar krijgt dit album te weinig credits voor vind ik. Gelukkig is die algemene mening langzaam maar zeker aan het kantelen.”

MK: “Amen, brother Kruize!”


pp_026_rainbowchildren_albumThe Rainbow Children

  1. Rainbow Children
  2. Muse 2 The Pharaoh
  3. Digital Garden
  4. The Work Pt. 1
  5. Everywhere
  6. The Sensual Everafter
  7. Mellow
  8. 1+1+1 Is 3
  9. Deconstruction
  10. Wedding Feast
  11. She Loves Me 4 Me
  12. Family Name
  13. The Everlasting Now
  14. Last December

Release: 20 november 2001
Hoogste albumlijstnotering in Nederland en België: — (NL) | — (BE)
Waardering: ***1/2
Essentiële nummers: Muse 2 The Pharoah, The Work Pt. 1, Mellow

The Rainbow Children luisteren of kopen:
Tidal | Bol.com

2 gedachten over “The Rainbow Children (2001)

Geef een reactie