One Nite Alone… (2002)

Net als het semi-akoestische The Truth is One Nite Alone… een min of meer verborgen pareltje in het oeuvre van Prince. Gewapend met slechts een piano en her en der wat additionele effecten, laat hij zich van zijn meest intieme kant horen. Dat was in 2002 spectaculair. Nu nog steeds?

EK: “Frustratie alom bij dit album destijds. Andere fans die ook lid waren van de NPG Music Club waren blij met dit schijfje, maar ik heb de cd tot mijn grote frustratie nooit ontvangen. Nog wel een poging gedaan, maar geen antwoord gekregen. Tsja, zo heeft iedereen wel wat verhalen met die NPG Music Club van destijds. Prachtig initiatief, maar in de uitwerking soms niet helemaal stabiel.”

MK: “Ik was geen lid. Bij de vorige recensie zei ik al dat ik het wat prijzig vond, zeker omdat ik via diverse fora al van alles toegespeeld kreeg. Gek genoeg zat dit album daar niet bij. Waarschijnlijk omdat ik me toendertijd vooral focuste op live opnames en onuitgebracht studiomateriaal uit met name de jaren ’80. Uiteindelijk heb ik ‘m toch binnengekregen, in 2003 of 2004 pas denk ik, als digitaal bestand die ik op cd brandde.”

EK: “Jarenlang heb ik het ook met een digitale kopie gedaan, eerst een cd, later gewoon op mp3. Maar eerder dit jaar is met dank aan mede-fan en trouw Purple Picks-lezer Jean-Paul Pluijgers tóch een exemplaar in mijn collectie terecht gekomen. Deze herbeluistering was wel mogelijk zonder dat fysieke exemplaar, maar het daadwerkelijk een cd in de speler stoppen en met dat curieuze hoesje (vogeleitjes op een piano?) in je handen zitten geeft het na al die jaren toch een extra dimensie voor mij. Dank Jean-Paul, nogmaals!”

MK: “Ha, dat is tof! Ik heb de ‘echte’ versie nog steeds niet. Maar dat maakt ook niet heel veel uit. Ik heb sowieso alles digitaal. En oh ja, nog drie verhuisdozen vol gebrande cd’s en dvd’s met de dingen die ik kreeg via het forum, en toen ik er nog tijd en ruimte voor had alles in doosjes te stoppen, de covers uit te printen en uit te snijden en alles netjes te categoriseren. Maar goed, ik dwaal enorm af, sorry.”

EK: “Ach, herkenbaar! Alle recordable cd’s (met keurig gemaakte hoesjes) zijn weggegooid, zoals eerder al de cassettes het veld moesten ruimen. Inmiddels heb ik een enorm digitaal archief, alles op datum gesorteerd en keurig bij elkaar. Ideaal! Afijn, One Nite Alone… dus, een album dat alleen bij leden van NPG Music Club terecht kwam (als het überhaupt aankwam) en zo goed als niet in de winkels gelegen heeft. Hierdoor is het er eentje die bij veel mensen niet heel helder op het netvlies staat. Je zou denken dat Prince het er om doet. Het semi-akoestische The Truth is ook zo’n ‘onder de radar’ release en in feite is dit min of meer een vervolg. Waar The Truth de focus hield op ‘Prince en gitaar’ is het hier ‘Prince met piano’, met her en der wat additionele arrangementen.”

MK: “Ja, raar is dat toch. Juist die wat intiemere albums, met nummers die niet al te veel extra sonische trucjes bevatten, zijn zo ongeveer onbekend. Terwijl juist veel fans zo dol zijn op de Prince die zelfs weet te imponeren als hij solo op zijn gitaar of piano zijn ding doet. Ook al is The Truth niet volledig ‘solo Prince and guitar’ en One Nite Alone… ook niet alleen maar Prince op de piano, ze verdienden toch een release met wat meer tam-tam, vind ik, omdat ze -in die tijd- een totaal andere kant van Prince lieten horen. Maar goed, Prince worked in mysterious ways.”

EK: “En daarom is, eehm, was… hij zo bijzonder. Het ongrijpbare is soms frustrerend, maar altijd boeiend. De titeltrack zet in ieder geval de toon voor de rest van het album: de piano is leidend, maar daar onderdoor zit een mysterieus klanktapijt dat uit een synthesizer komt, gelardeerd met enkele achterstevoren afgespeelde segmenten. Het is hypnotiserend doet me enigszins denken aan het instrumentale eerste deel van Condition Of The Heart uit 1985, met dat verschil dat Prince er vrij snel overheen aan het croonen en fluisteren is. Dit is een verleiding op muziek gezet, waarbij Prince een blauw licht aan zet en een dame zijn bed in lokt. Of ik interpreteer het verkeerd en dit is gewoon het intro van een intiem concert waarbij je als toeschouwer net als tijdens de laatste shows die hij deed ‘alleen Prince met piano’ kreeg? Daar ga ik toch maar niet vanuit, al voelt het wel alsof Prince hier een exclusief concert voor de luisteraar speelt.”

MK: “Ha nee, ik interpreteer het ook als een poging tot het verleiden van een dame, waarbij Prince op de vrouw af vraagt of ze klaar is voor een nacht alleen met hem. Prachtig nummer overigens, ik vind de combinatie spoken word en zang erg fijn. Net als de instrumentale break, waarbij Prince even los gaat op de piano. Zeker met koptelefoon op lijkt het alsof Prince op twee meter afstand voor je aan het spelen is, je hoort hem stampen op de pedalen, je hoort elk ademteugje. Alsof je inderdaad ‘one nite alone’ met hem bent, zo intiem klinkt het. Daar doet de extra instrumentatie niets aan af, die ondersteunt juist het mysterieuze en intieme gevoel van het nummer.”

EK: “Het tweede nummer U’re Gonna C Me dook jaren later ook op binnen het Lotusflow3r/MPLSound geheel en daarin vond ik het in de opnieuw opgenomen versie maar zo-zo. Deze echter is een stuk fijner.”

MK: “Ja, vind ik ook. Ik dacht al dat de versie in de LotusFlow3r set me bekend voorkwam, maar de One Nite Alone… versie is stukken beter.”

pp_ona_cdEK: “Maar ook enigszins frustrerend. Ik zei net dat ik het album in zekere zin een vervolg vind op The Truth en een mankement op dat album is dat liedjes worden volgestopt met onnodige effecten. Dat gebeurt op dit nummer ook. Dit is typisch een nummer dat werkelijk kippenvelopwekkend prachtig zou zijn als je hier alleen Prince’ pianospel zou horen in combinatie met zijn tergende eenzaamheid bezingende stem. Melodie is aangrijpend, tekst is mooi (‘Ur the reason I took a rope and lassoed the moon/ 2 prove that when it comes 2 U / There’s nothing I won’t do’), voordracht is perfect en dan zitten er verdorie her en der van die spacey ‘pieuwww’-geluidjes doorheen die direct alle opgebouwde gevoel er vakkundig weer uit aan het halen zijn. Zo zonde!”

MK: “Mja, ik heb daar niet zo’n last van. Net als bij de titeltrack vind ik ze eerder ondersteunend dan dominant. Het geeft wel wat extra sfeer. Misschien was het Prince’ onzekerheid, dat hij dacht ‘ik kan het toch niet alleen bij piano laten?’ Wat mij betreft had dat zeker gekund, want als ik me alleen focus op zijn pianospel en stem, hang ik aan zijn lippen. Ook hier weer hoor ik het gestamp op de pedalen en is het intiem als de pest.”

EK: “Exact! Dat pure wordt toch een klein beetje teniet gedaan omdat er later gesleuteld is. Maar goed… Het blijft prachtig.”

MK: “Ik heb dus niet zo’n last van die toegevoegde sfeergeluiden, maar begrijp wel een beetje wat je bedoelt.”

EK: “Ook Here On Earth is gelardeerd met spacey geluidjes, maar binnen de muzikale R&B-vibe die met de synths wordt opgeroepen en het verhalende karakter van het nummer pakt het wel mooi uit. Een lief liedje, geen hoogvlieger maar wel heel beeldend gebracht. Je ziet het steegje zo voor je waar Prince in het begin over vertelt en het melancholische eind is goed voor een glimlach.”

MK: “Ik vind de extra instrumentatie hier juist niet zo fijn werken. Net als op The Truth vind ik het jammer dat hij al snel afstapt van het ‘solo piano and voice’ die het album claimt te zijn en bas en drums toevoegt. Het maakt het direct een beetje een obligaat R&B liedje, en dat vind ik doodzonde. Al vind ik het wel geinig dat je aan het begin en aan het eind het gekraak van een naald op een stoffige vinylplaat hoort, een trucje dat hij later vaker zou toepassen, zelfs ook nog op zijn laatste album.”

EK: “En eerder, denk aan de krassende plaat op het einde van Housequake.”

MK: “Oh ja! Niet dat dit geluid nodig was geweest hoor. Maar het geeft wel een intiem gevoel.”

EK: “Op de titeltrack hoor je al goed terug dat Prince een liefhebber is van het werk van Joni Mitchell. Hij covert haar A Case Of You dan ook al jaren en hier vindt het als A Case Of U zijn plek op een officiële release. Het is een fraai klinkend eerbetoon en het orgeltje dat in de achtergrond heerlijk subtiel meejengelt heeft het nummer een beetje een Seventies West Coast-geluid mee dat je in Prince’ werk niet vaak hoort maar wel fraai terugslaat naar de originele uitvoerende. Het is wel jammer dat Prince wat essentiële coupletten weglaat. Dat maakt het nummer wat aan de zoete kant, terwijl zeker het eerste couplet van Joni Mitchell de track een aangenaam scherp randje geeft.”

MK: “Met deze versie heb ik helemaal niks. Als ik dan denk aan de wonderschone versie -op gitaar- van de First Avenue show in 1983, waar ook een aanzienlijk gedeelte van het Purple Rain album gespeeld en opgenomen werd, dan vind ik dit een enorm gemiste kans. Ook hier zijn het de andere instrumenten die het voor mij verpesten. Het mag dan inderdaad mooi refereren aan Joni Mitchell’s versie, maar ik had liever een pure Prince versie gehoord met alleen piano. Dan was het in mijn optiek een stuk indrukwekkender geweest dan deze tamelijk brave en zeer keurige versie. Nu klinkt het als een van de ballads van zijn debuut For You of opvolger Prince. Alleen de repetitieve riff die hij speelt vanaf minuut 3 tot de fade-out heeft nog wel wat.”

EK: “Het bittere Have A ♥ vind ik vervolgens fantastisch, juist omdat dit wél het scherpe randje heeft. De piano staat hard in de mix en voert het hoogste woord, maar daar onderdoor zit een grimmig verhaal over verloren gegane liefde. Prince hoort dat hij iemands hart zo erg heeft gebroken, dat hij haar niet terugverdient. ‘But don’t U have 2 have a heart 1st b4 U get it broken?’, pareert hij terug…”

MK: “Ja, die regel is raak. Pats! Die zorgde voor grote ogen van ongeloof; ‘wow, zegt hij dat écht?’ Steengoed!”

EK: “Daarna trekt hij meteen het boetekleed aan, maar niet voor te zeggen dat hij toch ook gewoon zijn mond houdt over wat zij hem heeft aangedaan. Het is een tekstuele jojo die op en neer gaat, en onderwijl is het verpakt in zo’n fraaie melodie dat je het bijna vergeet. De piano is eerder fel en springerig dan weemoedig en boos. Het contrast met de tekst werkt perfect. Ik heb het gevoel overigens dat het nummer gewoon in direct dezelfde sessie is opgenomen met Objects In The Mirror. Want de ‘vibe’ is hetzelfde, het gaat vrij naadloos door en na een minuut of twee pakt Objects In The Mirror gewoon de muziek van Have A ♥ weer op.”

MK: “Ja, dat klopt, het is naar het schijnt in één take opgenomen. Ik vind dat dus erg sterk, het geeft daardoor het gevoel dat je naar een intiem huiskamerconcert zit te luisteren. Temeer omdat hij dat tijdens shows ook vaak doet, zo’n reprise. Maar goed, ik ben het volledig met je eens, Have A ♥ is een hoogtepunt op het album. Met inderdaad een ijzersterke tekst en dat vlijmscherpe regeltje. Heb ik ‘m altijd sterk in gevonden, af en toe met geniale regeltjes uit de hoek komen waarvan je zou willen dat je die had bedacht. En de ‘But don’t U have 2 have a heart’-regel is er daar eentje van. Wat Objects In The Mirror betreft raakt vooral het alledaagse in de tekst me. Samen tanden poetsen, dezelfde wastafel gebruiken, poseren in de spiegel, en Prince die ondertussen even een was in de machine stopt. Dat verwacht je niet van hem, en dat maakt het juist geweldig.”

EK: “Nee, ik zie het ook niet voor me. Hij schijnt een goede kok geweest te zijn, maar zelf de was doen? Neh… Wel jammer vind ik dat het tegen het eind wat uitbundiger wordt. Er komt iets in dat op een fluit lijkt, maar zo te horen gewoon uit een synthesizer komt, het tempo wordt opgeschroefd en ik word er een beetje zenuwachtig van. Dit is niet de finale die ik had gehoopt en stiekem ben ik blij dat ‘deel twee’ van Have A ♥ in feite onderdeel is van een ander nummer. Dat maakt het wat makkelijker te skippen.”

MK: “Oh, daar heb ik geen last van. Het komt op mij over als Prince die in extase is doordat hij zijn soulmate heeft gevonden met wie hij ook gewoon een heel huiselijk leven kan leiden. Ook nu weer vind ik het mooi dat hij even losgaat op de piano, met ook nu weer dat gestamp op de pedalen. Met de fluit wellicht als synoniem van zangvogels die er lustig op los kwetteren in de achtertuin. Nee hoor, ik vind dat zeker niet storend.”

Leuk feitje in de kleine lettertjes, Prince' duiven Divinity en Majesty zouden op dit album te horen zijn. Ze 'zingen' mee...
Leuk feitje in de kleine lettertjes, Prince’ duiven Divinity en Majesty zouden op dit album te horen zijn. Ze ‘zingen’ mee…

EK: “De boel loopt in ieder geval ook wel weer vrij naadloos over in Avalanche. Dit is er weer eentje waarover je net als bij sommige inhoudelijk discutabele tracks op voorganger The Rainbow Children zou kunnen discussiëren. Prince laat er geen misverstand over bestaan en noemt Abraham Lincoln een racist, die de slavernij liever niet had afgeschaft. Ik weet eerlijk gezegd dan weer niet genoeg van de Amerikaanse geschiedenis om die uitspraak te kunnen staven, of tegen te kunnen spreken.”

MK: “Ik eerlijk gezegd ook niet. Mijn kennis reikt niet verder dan dat Lincoln juist degene was die er voor zorgde dat slaven in vrijheid konden leven. Maar als Prince dan zingt:

‘He was not or never had been in favor
Of setting our people free
If it wasn’t 4 the 13th Amendment
We woulda been born in slavery’

Bedoelt hij dan dat Lincoln met tegenzin en/of onder druk van de Senaat die wet heeft doorgevoerd, maar dat nooit had gedaan als het aan hem had gelegen? Tja, geen idee.”

EK: “En het gekke is dat ik eigenlijk ook niet de behoefte voel om hier dieper in te duiken…”

MK: “Ook de andere naam die Prince noemt, John Hammond, lijkt wat vreemd om te beschuldigen van het onderdrukken van Afro-Amerikanen. Op Wikipedia vond ik een pagina over een John Hammond die producer, muziekcriticus, talent scout en civil rights activist was, en zich in die hoedanigheid sterk maakte voor gelijke rechten voor Afro-Amerikanen in de muziek en de carrières van bijvoorbeeld Count Basie, Billie Holiday, Aretha Franklin en George Benson een flinke push gaf. Als Prince dan verwijst naar die John Hammond, vind ik het uitermate vreemd dat hij dit zingt:

‘Who’s that lurking in the shadows?
Mr. John Hammond with his pen in hand…
Sayin’ “Sign Ur kingdom over 2 me
And B known throughout the land!”
But, U ain’t got no money, U ain’t got no cash
So U sign yo name and he claims innocence
Just like every snowflake in an Avalanche

Is er dan in geval van zowel Lincoln als Hammond meer aan de hand dan we eigenlijk weten? Of is het een kronkel in Prince’ hoofd die hem zegt dat je ‘witte mensen die opkomen voor zwarten’ niet moet vertrouwen? Mij een raadsel…”

EK: “Ik weet het ook niet. Wel weet ik dat ik het liedje verder wonderschoon vind. De donkere pianoklanken hypnotiseren je de eerste 40 seconden het nummer binnen, Prince vocalen zijn in alle kaalheid fantastisch en lijken uit zijn tenen te komen. De emotie is echt. En in de refreinen gooit hij er een heerlijk staaltje stemacrobatiek doorheen in de koortjes. Dus eigenlijk gewoon een prachttrack. In ieder geval één van de mooist klinkende op dit album omdat er amper additionele poespas doorheen zit.”

MK: “Absoluut mee eens. Tegelijkertijd heb ik er door die haast militante teksten een gemengd gevoel over. Als je daar niet op let, is Avalanche voor mij het allerbeste nummer van One Nite Alone… Ook in de live versies die ik ken, klinkt hij zo gepassioneerd als hier en is zijn voordracht uitermate indrukwekkend. Maar toch… Die teksten brengen me in verwarring. En laten me zelfs een beetje schuldig voelen dat ik het zo’n geweldig nummer vind. Of moet ik me daar niet zoveel van aantrekken, denk je? Zo niet, dan zou ik Avalanche zonder twijfel als essentieel willen bestempelen.”

EK: “Gewoon doen dan maar, hij stond getuige de live-versie op het album dat volgt zelf ook standvastig achter dit nummer en het is gewoon wel heel sterk. Het zindert en zit vol passie, plus die pianomelodie is uitermate pakkend. Pearls B4 The Swine is na de aanslagen in Amerika op 11 september 2001 toegevoegd aan de NPG Ahdio playlist, de maandelijkse liedjes die je als lid van de NPG Music Club kreeg. Dit als een reactie op wat er was gebeurd. Ik voel de link niet zo heel erg, of misschien zit dat wel in de tekst over baklava en de bagel met cream cheese. Of in het zinnetje ‘They knock U down and then/ They lift U up again, just 2 see U fall’?”

MK: “Ik denk eerder dat het ‘m in de titel zit. ‘Pearls B4 The Swine’ refereert aan Mattheüs 7, vers 6 uit het Nieuwe Testament, dat een beetje een dubbelzinnige waarschuwing bevat over het neerleggen van ‘parels voor de varkens’: ‘Geef het heilige niet aan de honden en gooi jullie parels niet voor de zwijnen, opdat zij deze niet met hun poten vertrappen en zich omkeren en jullie verscheuren.’ Naar het schijnt, is het een metafoor tegen het geven van iets dat heilig is aan diegenen die dat niet kunnen waarderen. Dieren als honden en varkens kunnen religie niet op waarde schatten, en de passage uit Mattheüs’ vers impliceert dat er een ‘mensenklasse’ is die dat ook niet kan. In dat kader begrijp ik het toevoegen van het nummer aan die playlist dus wel. Al is het wel een beetje graven, geef ik toe.”

EK: “Ik graaf graag, maar dit is een stapje te ver voor mij denk ik. Ik kan niet zo veel met dit nummer. Het is me iets te vrijblijvend, Prince’ zang is aan de vlakke kant, het latinritme voel ik niet zo erg en tegen het eind zit er een riedeltje doorheen dat lijkt alsof Zorba de Griek nog een stukje mocht meepingelen. Het eerste nummer op dit album waar ik écht zit te wachten tot het klaar is. Ook al is het niet onaangenaam om naar te luisteren.”

MK: “Mee eens. Maar mocht mijn theorie hierboven kloppen, dan is het wel een opvallend vrolijk deuntje voor een dergelijk onderwerp. Maar ja, ook dat heeft Prince wel eens vaker gedaan, een zware boodschap verkondigen via een lekker poppy nummer. Misschien niet om je op het verkeerde been te zetten, maar om het makkelijker verteerbaar te maken. Hoe dan ook, ik heb ook niet zoveel met Pearls B4 The Swine. Jammer ook dat dit volgt na zo’n mooi nummer als Avalanche.”

EK: “Eens, je hoopt toch at het nar een zinderende finale toe bouwt. Ook Young And Beautiful voel ik niet zo, maar dat komt omdat ik het gevoel heb dat er veel meer in dit nummer had gezeten. Prince op de piano vind ik doorgaans fantastisch en hoewel ik af en toe wat mopper zit ik eigenlijk gewoon vooral enorm te genieten van vrijwel alles op dit album. Pas als hij een beetje van het concept afwijkt, zoals op voorgaand nummer, verlies ik interesse. Dit nummer is echter de enige keer op One Nite Alone… dat ik had gewild dat hij van het concept had afgeweken. Had hier liefst ‘meer’ gehoord dan alleen die piano. Ik vermoed (maar zal nooit zeker weten) dat Young And Beautiful veel beter zou worden als hier bas, drums en gitaren aan toegevoegd zouden zijn. Dan had het misschien wel een puike rocker kunnen zijn. Of zelfs een musicalnummer. Nu klinkt het een beetje als een demo waar in later stadium nog mee gewerkt moet worden om het af te maken.”

MK: “Een demo zou ik het niet willen noemen, maar ik begrijp wat je bedoelt. Het klinkt inderdaad als een studie voor een nummer in ontwikkeling. Juist dit nummer had beter een Peach-achtige aanpak kunnen krijgen, inclusief vuige solo met overstuurde effecten.”

EK: “Exact dat! Arboreum trekt me gelukkig wel weer terug de vibe van dit album in. Zonder zang en wel weer met die zweverige geluidjes op de achtergronden tegen het einde, maar ik vind het mooi. Nog mooier vind ik dat je Prince op hoort staan van zijn pianokruk, weg hoort lopen, de deur dicht hoort vallen en het nummer gaat dan in absolute stilte nog ruim een minuut door. Stilte als onderdeel van een muziekstuk. Hij is vast niet de eerste die het doet, maar het werkt zo tof!”

MK: “Ja, absoluut! Dat maakt die intieme sfeer, die er al was doordat je op sommige nummers Prince op de pedalen en zelfs de grond hoort stampen, helemaal af. Alsof je inderdaad echt ‘one nite alone’ met hem bent voor een privé-concert in zijn huiskamer. Maar ook de muziek zelf van dit afsluitende Arboretum is fraai inderdaad. Door die spacey geluidjes is hij weer terug bij het begin, omdat die ook in de titeltracks te horen zijn. De cirkel is mooi rond op deze manier. Het beklijft misschien niet zo als Venus De Milo uit 1986, maar het is wel heel mooi.”

EK: “Ik ben enthousiast over dit tussendoortje. Want ik heb wel het idee dat het als zodanig is bedoeld. Hoewel het niet allemaal even goed uitpakt en enkele productionele keuzes te wensen overlaten, zet het album wel een behoorlijk consistent gevoel neer dat ik heel fijn vind om naar te luisteren. Als ‘kaal’ album vind ik het beter gelukt dan The Truth en dit is er zeker eentje die ik iedere liefhebber aan zou willen raden. Ik weet zeker dat je er dan – net als ik – vaker naar terug grijpt. Echt essentieel is het meeste niet als je de losstaande nummers apart beluistert. Maar het geheel is hier zo vreselijk veel sterker dan de som der delen.”

MK: “Het wordt wat saai, maar ook nu weer ben ik het met je eens. Ik hoor One Nite Alone… veel liever dan Rave Un2 The Joy Fantastic, bijvoorbeeld. Vooral omdat Prince hier eigenlijk, net als bij The Rainbow Children, doet waar hij zin in heeft en zich niet vast- en stukbijt op het scoren van een monsterhit. Net als op het voorgaande album en tijdens de One Nite Alone… tour (waarvan je natuurlijk de titel pas begreep toen dit album uitkwam) maakt Prince hier gewoon muziek. En behoorlijk goede ook. Daar zit ‘m ook de kracht, denk ik. Door ‘gewoon’ goede muziek te maken en zich niet te bekommeren om de rest, hoor je de passie en het spelplezier. Die gek genoeg vaak een beetje ontbreekt bij albums waarmee hij mikt om te scoren.”


pp_027_ona_albumOne Nite Alone…

  1. One Nite Alone…
  2. U’re Gonna C Me
  3. Here On Earth
  4. A Case Of U
  5. Have A ♥
  6. Objects In The Mirror
  7. Avalanche
  8. Pearls B4 The Swine
  9. Young And Beautiful
  10. Arboreum

Release: 14 mei 2002
Hoogste albumlijstnotering in Nederland en België: — (NL) | — (BE)
Waardering: ***1/2
Essentiële nummers: Have A ♥, Avalanche

One Nite Alone… luisteren of kopen:

Een gedachte over “One Nite Alone… (2002)

  1. Avalanche is idd een opvallende tekst. Hoe ik het zelf lees is dat men het vaak heeft over white history books en black history books. White history books zijn geschreven door blanken en daar komen de blanken het beste uit en de helden zijn meestal blank. Vaak is er een andere kant van het verhaal dat de blanke niet zo goed uitkomt en dat laten we dan maar weg. Naast white history books zijn er ook black history books die niet onderwezen worden op scholen (of waar Wikipedia naar verwijst) maar die wel geschreven en gelezen worden. Ik heb het gevoel dat Prince zich verdiept heeft in the black history books en dat daarin staat dat er een andere kant zit aan het blanke verhaal van Lincoln.

    Public Enemy en Malcom X hadden het hier natuurlijk ook vaak over en de recente black lives matters beweging ook. Op het laatste album van Solange staat een mooie monoloog van haar (en Beyoncé’s) moeder:
    * https://www.youtube.com/watch?v=DClf1dsvo5s
    * https://genius.com/Solange-interlude-tina-taught-me-lyrics

Geef een reactie