One Nite Alone… Live! (2002)

Het allereerste live-album van Prince is er eentje die hij heel prominent heeft opgenomen met begeleidingsband The New Power Generation. Het is een document van de tournee die hen begin 2002 door de Verenigde Staten voerde en voor de argeloze fan die veel hits wil horen wellicht geen makkelijke zit. Maar je krijgt er zo veel voor terug! Hoe houdt het 15 jaar later stand als artistiek statement? Tijd voor een nieuwe herbeluistering…

EK: “Exact een jaar geleden deden we onze eerste herbeluistering. Bizar als je nu terugkijkt en realiseert wat een surrealistisch jaar achter ons ligt. Ook bizar is het besef dat we nu in 2002 zijn aanbeland, dat Prince sinds 1978 is uitgegroeid tot een live fenomeen en dat hij tot dit punt nog nooit een live-album op de markt had gebracht. Sterker nog, alle live-registraties tot dit punt waren uitgebracht op videobanden (en laserdiscs) en die zijn – met uitzondering van de Sign “O” The Times-film – nimmer op dvd of blu-ray uitgebracht.”

MK: “Dat is inderdaad bizar. Sowieso heb ik me altijd afgevraagd waarom hij nooit veel meer werk heeft gemaakt van live-opnames. Als je dan zo scherp bent op het bootleggen van shows, die minstens zo verbazingwekkend, vaak in tamelijk goeie kwaliteit werden opgenomen, waarom dan niet kiezen voor het KISS-, Depeche Mode-, Bruce Springsteen- of Pearl Jam-model, die elke show opnemen en deze opnames direct na afloop te koop aanbieden.”

EK: “Naar verluidt heeft een fan hierover in de jaren ’90 al contact gehad met Prince’ toenmalige PA, die in later stadium voor bands als Pearl Jam ging werken. Dus wellicht is Prince indirect alsnog verantwoordelijk voor die vorm van merchandise…”

MK: “Prince nam ook elke show op, maar deed er op zelf terugluisteren voor verbeterpunten na, verder niks meer mee. Doodzonde. Maar ja, de man vond geloof ik dat de vibe van een liveshow pas tot zijn recht kwam als je er op dat moment bij was, en niet gevangen kon worden in een opname die je achteraf beluisterde.”

EK: “Daar zit ook iets in. Als ik naar live-opnames luister valt me op dat andere dingen me raken dan bij de daadwerkelijke shows. Waarom Prince juist de tournee die hem ter promotie van het album The Rainbow Children de wereld over deed reizen heeft vastgelegd, blijft gissen. Feit is wel dat hij met misschien wel zijn meest virtuoze band ooit op pad was en dat uit opnames die in maart en april 2002 zijn gemaakt tijdens een negental Amerikaanse shows een geheel is samengesteld dat daadwerkelijk wegluistert als ware het een opname van één ‘echte show’ uit die periode.”

MK: “Het is mij ook een raadsel. Ik kan me wel voorstellen dat bij juist die tour er echt een 100% focus op de muziek lag. Zowel de Sign “O” The Times als Lovesexy shows waren visueel ook spectaculair, dus dan begrijp je dat het ooit op film is vastgelegd. Voor de One Nite Alone… tour snapte ik dus wel dat de audio werd opgenomen en uitgebracht, ook vanwege de fantastische band. Maar ik vind het persoonlijk toch jammer dat de release is samengesteld uit verschillende shows. Dat mag dan een impressie van een ‘gemiddelde’ show opleveren, en het was vast moeilijk kiezen geweest uit zo veel fantastische optredens, maar op de een of andere manier merk je het wel. De natuurlijke flow en vibe van één bepaald optreden ontbreekt een beetje. Het is live, maar helaas ook wat al te clean en steriel.”

pp_onalivecd1EK: “Eén kanttekening voor we beginnen, One Nite Alone… Live! heeft vrij weinig te maken met de One Nite Alone… cd die we vorige keer bespraken. De intimiteit van ‘alleen Prince met piano’ zit er op de tweede schijf van deze 3-cd set wel in, maar het is toch ook vooral het werk met de hele band dat hier opvalt én het feit dat de boodschap die op The Rainbow Children wordt verkondigd hier nog eens wordt onderstreept. Te beginnen met de titeltrack, die inclusief de vervormde vertelstem die het album aan elkaar praat wordt gebracht. De bijna 12 minuten durende live-uitvoering is echter meer speels en heeft meer lucht. Dat merk je vooral rond een minuut of vier als Rhonda Smiths bas en Prince’ gitaarspel speels om elkaar heen dartelen. Of zo rond zes en een halve minuut, als Renato Neto los mag op toetsen en de rest van de band er in een jazzy improvisatie achteraan hobbelt, waarna de blazers een sprint inzetten en Neto inhalen.”

MK: “Ik ben het eens dat het live een speelser geheel is. Ik moet toegeven dat ik er niet direct inkwam met deze opener, maar op gegeven moment werd ik er wel door gegrepen. Wel dapper ook, om je shows -meestal- met dit nummer te openen. Zeker de wat meer casual fans die Prince graag zijn hits hoorden spelen, zullen volledig zijn afgehaakt. Terwijl de hardcore fans waarschijnlijk direct mee waren en tevreden geweest zullen zijn dat ze eindelijk een wat obscuurdere Prince aan het werk hoorden en zagen.”

EK: “Ik kan dat beamen. Ik zit (en zat destijds) als luisteraar op het puntje van mijn stoel. Tot de laatste secondes blijft de boel speels. Al weet ik ook dat dit niet bij iedereen het geval is. Nam in 2002 mijn eega mee naar Prince. Ze had niet veel met zijn muziek en ik zei ‘als je het eenmaal live meemaakt snap je mijn obsessie wel’. Ze was echter dankzij het jazzy gefreak in deze openingstrack eigenlijk direct al niet meer bij de les. Het kwam daarna niet meer goed.”

MK: “En je hebt het niet meer geprobeerd in bijvoorbeeld 2010, toen hij in Arnhem wat meer hits speelde?”

EK: “Toen had ze alle interesse al volledig verloren. Achteraf was dat absoluut een betere instapper geweest. Afijn, door met Muse 2 The Pharao. Daar hebben we in onze The Rainbow Children review inhoudelijk al genoeg over gezegd wellicht en in de live-versie vind ik niet heel veel toevoegen. Het kabbelt mij te veel door, waar in de opening wel spannende muzikale zijstapjes worden genomen.”

MK: “Dat ben ik op zich wel met je eens, maar ik vond en vind het wel te gek dat hij Muse 2 The Pharao sowieso live speelde. En het mag qua skills en dergelijke niet direct wat extra’s toevoegen, het blijft wel fenomenaal gespeeld natuurlijk.”

EK: “Dat wel, het is vooral knap in elkaar stekend, maar emotioneel wat vlak. Xenophobia vind ik stukken interessanter. Op het moment dat deze box werd uitgebracht, was het nummer geloof ik nog niet uit. Maar dat weet ik niet helemaal zeker, de online releases zitten niet altijd in de juiste volgorde in mijn hoofd, maar had het als lid van NPG Music Club wel als fragment ooit gehoord. Maar nogmaals, de herinnering daaraan is vaag en minder tastbaar dan een echt album.”

MK: “Ik heb eerlijk gezegd ook geen idee of Xenophobia toen wel of niet uit was. Volgens mij was het vóór One Nite Alone… Live! helemaal nog niet uitgebracht, en is de versie die op de box set staat ook de enige ‘officiële’ release. Ik geloof dat Xenophobia oorspronkelijk samen met andere instrumentale nummers -allen beginnend met een ‘X’ in de titel- zou worden uitgebracht met de titel Xenophobia, maar dat Prince besloot juist dat nummer weg te laten, en het toen Xpectation ging heten. Jammer, want ik vind dit een zalig nummer.”

EK: “Ik vind het te gek dat hier een schier eindeloze groove wordt neergelegd met een catchy hook. Hier overheen en tussendoor mogen de diverse bandleden elk al improviserend hun ding doen. Leuk is dat de opmerkingen die de bandleden al spelend over en weer maken gewoon nog in de mix zitten. Je hoort altijd niet goed wat ze zeggen, maar het zet wel de toon. “You drove up in here with a little red corvette, you might be surprised of what you won’t get”, schampert Prince na een paar minuten. Hij heeft gelijk, hetgeen we voorgeschoteld krijgen is in het geheel geen greatest hits show en dat maakt het juist leuk!”

MK: “Grappig dat je het zegt, die opmerkingen van de bandleden waren mij tot nu toe totaal niet opgevallen, ik heb altijd op de groove (dat continu huppelende basloopje, heerlijk!) en de leadline gelet, en het virtuoze spel van de bandleden. Maar nu terugluisterend is het inderdaad erg tof. En wat betreft Prince’ opmerking: dat maakt voor mij -en voor veel fans- juist de One Nite Alone… tour zo geweldig. Wel een beetje jammer alleen dat Prince er toch tamelijk snel gedeeltelijk op terugkwam. Speelde hij tijdens de eerste paar Amerikaanse shows volgens mij niet eens Purple Rain, deze dook uiteindelijk al snel regelmatig op in de setlist. Gelukkig stond daar het spelen van een behoorlijk aantal obscure, zelden gespeelde nummers tegenover, waar de hardcore fans erg blij mee waren.”

EK: “Zo ging het wel vaker. Hoe vaak heeft hij gedurende zijn loopbaan niet aangekondigd dat hij nu écht geen oude hits meer ging spelen? Dan zaten ze er een paar maanden later gewoon weer in. Waar ik op The Vault… Old Friends 4 Sale-afsluiter Extraordinary niet zo goed voel, pakt het nummer me hier trouwens volledig in. Dit is zo’n nummer dat live gewoon veel beter werkt. Leuk voor ons Nederlandse luisteraars is natuurlijk de aankondiging van Candy Dulfer. “Ladies and gentlemen, from Holland…” maar terwijl Prince dat zegt en Candy vervolgens haar meer dan puike solo pakt, moet je ook eens op de fantastische baspartij van Rhonda Smith letten, die bijna zwevend ook zijn weg door de rest van het nummer heen vindt. Erg fraai.”

MK: “Ja, absoluut. Maar nu is Rhonda Smith ook wel een fenomenaal bassiste. Ik durf zover te gaan dat zij de beste is die ooit in Prince’ band heeft gespeeld.”

EK: “Absoluut!”

MK: “Verder volledig met je eens. Ook al vind ik Extraordinary als studioversie al vrij geslaagd, het is live inderdaad vele malen beter. Het past geweldig binnen de jazzy opzet van de tour, en bij door Prince’ tijdens de tour vaak gebezigde mantra ‘real music by real musicians’.”

EK: “Voor Mellow geldt hetzelfde als voor Muse 2 The Pharao, het kabbelt mij een beetje te veel door binnen het livegeheel. Al is het fluitspel van Jerome Najee Rasheed wel een lichtpuntje (zoals dat het op The Rainbow Children ook is, jij omschreef het prachtig als ‘een slang die over je ruggegraat kronkelt’), is dit een nummer dat ik normaal door zou zappen.”

MK: “Ik niet hoor, ik kan geen genoeg krijgen van Mellow, op plaat noch live verveelt het me geen moment. Het is niet Prince’ allerbeste nummer ooit, maar ik blijf de vibe op Mellow geweldig vinden. Ook live.”
pp_onalive_box
EK: “Inhoudelijk hebben we het ook al eens over 1+1+1=3 gehad, een tamelijk vrouwonvriendelijk nummer dat hier vanaf het podium ook nog eens heel specifiek aan vrouwen wordt opgedragen. “I need to talk to the ladies tonight”, zegt Prince voor aanvang. Maar verdorie, het is genadeloos funky en luistert superlekker weg. Dus het is wél heerlijk luistervoer, dat ver boven de albumversie uitstijgt. Lastig hoor…”

MK: “Dat 1+1+1=3 ongelooflijk lekker wegfunkt, staat buiten kijf. Dat is in de studioversie al het geval, en daarmee een van de makkelijkst wegluisterende nummers op The Rainbow Children, met zijn moeilijk te verteren boodschap en rode draad. Ik denk dat Prince tijdens de liveshows het nummer gewoon wat meer gebruikte om een feestje te bouwen, aangezien hij er ook in de meeste gevallen Love Rollercoaster van The Ohio Players in verwerkte. Niks gepreek, ongecompliceerd dansen! Nou ja, de theocratische zever wat meer naar de achtergrond dan, want preken deed hij tijdens deze tour natuurlijk wel degelijk.”

EK: “En tijdens dit nummer ook. ‘There is a theocratic order…’ Afijn, het daaropvolgende The Other Side Of The Pillow klinkt hier zoals het hoort. Het is meer ‘af’ dan op het semi-akoestische The Truth. Het is in deze vorm een dampende nachtclubtrack, met subtiel begeleidende blazers en een verleidelijk croonende Prince en een laid-back spelende band. Voor mij is de trombonesolo van Greg Boyer hetgeen dit nummer echt maakt. Lekker hoor!”

MK: “Ja! Goed dat je het noemt. Okee, het nummer is in deze setting heerlijk. Maar de trombone, man, die is echt geweldig. Gestopt gespeeld, met behulp van een wc-ontstopper, haha! Toen ik sowieso Boyer op zijn trombone tekeer hoorde gaan, besefte ik me dat Prince pas hier voor het eerst een trombone echt prominent in zijn muziek gebruikte. In de NPG Hornz zat dan wel een trombone-speler, maar die maakte toch meer deel uit van het ensemble. Maar Greg Boyer kreeg -terecht- een grotere rol toebedicht. Logisch, als je dit hoort. En sowieso was de blazerssectie tijdens deze tour best bijzonder, geen trompettist en saxofonisten, maar saxen aangevuld met trombone. En het werkt geweldig, het geeft de muziek een kleur die ik nog niet eerder hoorde en waarvan ik me afvraag waarom Prince niet veel eerder de trombone een dergelijke rol gaf.”

EK: “Daar kan je weleens de sleutel hebben naar wat deze tournee zo bijzonder maakte. Die klankkleur is volkomen uniek! De eveneens heel relaxte manier waarmee Prince en zijn band vervolgens Strange Relationship brengen werkt wederom aanstekelijk. De frustratie die uit de studioversie komt sijpelen ontbreekt hier enigszins. Daarvoor in de plaats komt een meer gelaten gevoel dat de ‘rare relatie’ uit de titel bijna bewierookt.

MK: “Tja, ook hier denk ik dat die extra lading wat ondergeschikt is gemaakt aan het ‘feestje’ dat Prince met zijn band aan het bouwen is. Niet erg, want ik zou het altijd te gek vinden om Strange Relationship live te horen. Maar ik begrijp wel een beetje wat je bedoelt.”

EK: “Prince refereert overigens vaak naar een radio-uitzending in deze track, zou het ooit live zijn uitgezonden?”

MK: “Die referentie aan een radio-uitzending mist hier de context die Prince tijdens de tours vaak gaf. Voor de band vol in -in de meeste gevallen- Strange Relationship dook, hield Prince een monoloog over het opgroeien met radio in bepaalde formats. En waar hij vandaan kwam, was radio ‘dead’. En dat was ten tijde van de tour nog steeds zo, vond hij. Hij stelde dan ook voor dat hij misschien zelf een radiostation moest starten, WNPG, met alleen maar fijne muziek van bijvoorbeeld Erykah Badu, maar ook van oldies als Tower Of Power, Parliament Funkadelic en Stevie Wonder. En natuurlijk met zijn eigen muziek, zoals bijvoorbeeld -inderdaad- Strange Relationship. Luister maar eens naar een van de vele bootlegs van de Amerikaanse tour, dan wordt de context je helemaal duidelijk.”

EK: “Deze tournee staat me ondanks dat ik er live enorm van genoten heb destijds (de soundchecks! wow!) niet heel goed meer op het netvlies. Ik ga direct wat meer luisteren. Het verklaart ook de WNPG playlist die in het boekwerk dat bij deze set hoort is opgenomen. Op het eind van Strange Relationship geeft Prince Rhonda Smith weer een glansrol. “You’re killing me with that bass”, zo zegt hij, om vervolgens doodleuk te zeggen dat hij graag door had willen gaan maar dat men door naar het volgende nummer moet. Dat is When U Were Mine en dat is ergens toch best jammer. Want tijdens het daadwerkelijke concert zou dit ongetwijfeld een erg fijne overgang zijn geweest (al zijn beide nummers niet uit dezelfde show, dus ik vermoed dat een andere overgang soepeler verliep) en zeker de gitaarsolo op het eind is fijn. Maar voor de thuisluisteraar had wat langer in de groove van Strange Relationship blijven hangen misschien wel iets fijner geweest.”

MK: “Ja, dat vind ik ook. Vooropgesteld: ik vind When U Were Mine een fantastisch nummer. Maar het breekt inderdaad de cadans van Strange Relationship wat al teveel. Waarschijnlijk was Prince nog in zijn radio DJ-rol en wilde hij aantonen dat zijn radiozender meer zou draaien dan alleen funk, net zoals hij zelf natuurlijk ook meer in zijn mars had dan dat.”
pp_onalive_playlist
EK: “Vandaar wellicht ook dat George Harrison, Led Zeppelin, Bob Dylan en James Taylor broederlijk tussen The Stylistisc,Parliament en Graham Central Station staan in die playlist in het cd-boek.”

MK: “Neemt niet weg dat voor mij de overgang ook wat groot is.”

EK: “Ook de andere kant weer op vervolgens. Maar dat vind ik niet erg. Avalanche gaat vervolgens prachtig van start met een heerlijke saxofoonpartij – is dit Candy? – en daarna is het onmogelijk om niet in het nummer te verdwijnen, zelfs al is de tekst dubieus. De uitvoering is kippenvelopwekkend fraai. Prince’ falset gaat door merg en been en de begeleiding is uitermate effectief in alle spaarzaamheid.”

MK: “Heb ik helemaal niks aan toe te voegen. Prachtige uitvoering van een sowieso fraai nummer -met inderdaad die wat dubieuze teksten.”

pp_onalivecd2EK: “De tweede schijf begint met een groovend Family Name, dat enkele furieuze gitaarexplosies en vervaarlijke tempowisselingen kent. Muzikaal uitermate spannend, ondanks de tekstuele inhoud waar we het al over hebben gehad. De track gaat van start gaat met Prince die aan mensen in het publiek vraagt wat hun naam is en hij geeft hen vervolgens een andere achternaam, zoals ‘Outlaw’ of ‘Lynch’. Ongetwijfeld om daarmee een statement te maken, maar juist hierdoor bedenk ik me ook ineens dat hij zelf jaren heeft gedaan waar hij nu op afgeeft. Denise Matthews werd Vanity, Anna Garcia werd Anna Fantastic gedoopt, Tara Leigh Patrick werd Carmen Electra en ga zo maar door. Och ja…”

MK: “Ha! Dat is een goeie! Nu je het zegt, daar had ik nooit bij stilgestaan. Okee, waarschijnlijk is er een verschil tussen het veranderen van familienamen van slaven en het aannemen en toekennen van artiestennamen, maar je hebt zeker een punt. Hoe dan ook, de uitvoering is inderdaad spannend, het is op elke bootleg van de tour die ik hoorde altijd wel een hoogtepunt dat me telkens op het puntje van mijn stoel houdt. Op plaat is het -muzikaal dan- een favoriet, en live al helemaal, aangezien het dan nog een stuk steviger is, bijna Led Zeppelin-achtig.”

EK: “Wat mij wel opvalt is dat na het muzikale geweld van Family Name hitjes als Take Me With U en Raspberry Beret maar schraal afsteken. Lichtgewicht wil ik ze niet noemen, maar zo voelen ze in deze context wel en beetje. Waar dergelijke tracks in de concertzaal ter verstrooiing perfect werken, slaan ze hier ietsjes dood. Wellicht is dat wel een reden dat Prince zelf niet zo dol was op live-albums. De energie in de woonkamer of in een zaal is toch écht anders.”

MK: “Ik denk dat deze twee op de setlist zijn gezet om ten eerste het publiek wat lucht te geven na het geweld van Family Name en andere, wat zwaardere en obscure nummers, en ten tweede om de wat meer casual fans een beetje tegemoet te komen. Gewoon om even lekker mee te kunnen zingen met liedjes die wat bekender, maar niet té bekend zijn. Om die fans er nog even aan te herinneren dat ze bij een Prince show stonden. Maar inderdaad, ze werken hier niet optimaal. Jammer, dat had Prince toch ook moeten horen bij het samenstellen van het album.”

EK:The Everlasting Now is meedogenloos. Ja, Prince is weer aan het preken. Maar verdorie, wat is het aanstekelijk. Zeker als na anderhalve minuut de funky groove tot een kookpunt komt en Prince er James Brown-achtige gilletjes doorheen gooit, heerlijk! De band krijgt ook alle ruimte om zijn kunsten te tonen, dit is echt een feestje.”

MK: “Man, je kunt niet anders dan dansen, of althans enthousiast meebewegen, met deze track. Ook hier geldt voor mij: als studioversie al zalig, maar live tig keer beter.”

EK: “Wat ik overigens bewonderenswaardig vind, is dat op het eind gewoon nog een lange pauze is ingebouwd waarin je het publiek hoort joelen. Maar weinig andere live-albums laten het stuk tussen de reguliere show en de toegift zitten. Hier versterkt het de atmosfeer alleen maar.”

MK: “Grappig, dat was me nooit zo opgevallen. Ik heb het altijd voor lief aangenomen, maar inderdaad, er zijn maar bar weinig live-albums waarop je dat hoort.”

EK: “Als Prince het podium weer betreedt, is het voor een zeer uitgebreid pianosegment dat (fragmenten van) meerdere nummers beslaat voor het uitmondt in een bombastisch Nothing Compares 2 U. Persoonlijk ben ik altijd dol geweest op de pianosegmenten in Prince’ shows. Om meerdere redenen, enerzijds vanwege het onvoorspelbare karakter. Hij kon daar ter plekke de meest obscure nummers in verwerken en dat was toch altijd zeer speciaal. Anderzijds was er ook het contact met het publiek in die segmenten dat elk van die pianorecitals weer een eigen karakter gaf. Wat hier heel goed werkt is dat dit spannende gevoel blijft, maar at het hier niet één opname betreft. Het pianosegment is in verschillende steden opgenomen maar past als een perfecte puzzel in elkaar. Na One Nite Alone… volgt Adore, in een lange uitvoering die de albumversie behoorlijk volgt tot ‘U could say that I’m a terminal case / U could burn up my clothes, smash up my ride… Well, maybe not the ride.’ Waarna Prince begint te improviseren over de kapotgeslagen auto: ‘I’ll get you another one.’ Even verderop in Do Me, Baby zit meer interactie met het publiek, dat hard meezingt. Waarna Prince de boel stil legt en zegt ‘now you KNOW I’m scared of you, right?’ Ik vind het lollig en exemplarisch voor zo’n pianostuk in Prince’ optredens.”

MK: “Aahh, ja, de pianosegmenten. Ook voor mij zijn dat vaak favoriete segmenten. Zeker als hij Adore speelt, en dan liefst zo lang mogelijk. Vooral tijdens deze tour kon ik dan ook mijn hart ophalen, op verschillende bootlegs staan versies van Adore, de een nog langer dan de andere, en de ene improvisatie nog grappiger dan de ander. Eén van de beste is een uitvoering die hij deed in Atlanta, waarbij hij -nadat hij zijn liefje heeft verzekerd dat het niet erg is dat zij zijn auto ook echt in puin heeft gereden- de naam van haar minnaar ontfutselt. Vol verbijstering en ingehouden walging roept Prince vervolgens ‘Usher!?’, vermant zich echter weer en stelt haar weer geruststelt over de gecrashte auto: ‘Don’t worry, he’ll pay for it.’ Erg grappig.”

pp_onalive_backEK: “Nu ga ik écht eens wat Amerikaanse shows beluisteren uit die tijd! Benieuwd! Nothing Compares 2 U door Prince heb ik overigens nooit zo veel mee, ik vind namelijk dat Sinéad O’Connor dat nummer zo goed heeft vertolkt dat Prince’ eigen versies in de jaren die volgden nog niet eens in de buurt kwamen. Het zit ‘m vooral in het bombast dat Prince er in legt wat me niet zo raakt. Deze versie echter vind ik wel bijzonder omdat hierin andermaal de grote rol die Candy Dulfer in deze periode in zijn werk speelde wordt onderstreept. Veel mensen zijn alweer vergeten dat ze een belangrijk onderdeel van het grotere geheel was, begin deze eeuw. De saxofoonsolo op deze live-cd komt uit haar tenen en zet overduidelijk ook Prince op scherp. Het ‘all the flowers that U sent me’ deel heeft een kracht die in veel andere live-uitvoeringen van het nummer ontbreekt.”

MK: “Ja, dat hoor ik inderdaad ook. En laten we wel wezen, Candy kan natuurlijk wél spelen. Zij redt inderdaad deze versie van Nothing Compares 2 U, want ook ik vind Prince’ bombastische versie helemaal niks.”

EK: “Daarna gaat het weer terug naar de ingetogen pianokant, ditmaal begeleid door de band. Free is enigszins kitcherig in deze vorm. Starfish and Coffee vliegt in een coupletje voorbij en Sometimes It Snows In April is net te fragmentarisch en misschien zelfs iets te plat uitgevoerd om dezelfde impact te maken die het in de studioversie – of tijdens wat meer uitgebreide live-uitvoeringen – maakt. How Come U Don’t Call Me Anymore? maakt die impact ook niet. Dit is bij uitstek een nummer dat kaal uitgevoerd het allerbest is, in deze live-versie is het een beetje alsof Stevie Wonder het arrangement heeft gedaan. Jammer, want vocaal is het wel genieten van Prince rauwe zang en fantastische gekrijs (waar dan jammer genoeg wel weer een onnodige echo op is gegooid).”

MK: “Tja, ik kan het niet anders dan met je eens zijn. Free vind ik nog wel te pruimen, omdat ik het op zichzelf al tof vind dat hij het speelt. Maar van de andere nummers heb ik tijdens pianosegmenten betere versies gehoord, How Come U Don’t Call Me Anymore? voorop. Ik denk dat Prince heeft willen laten horen dat hij de versie van Alicia Keys kende en haar subtiel eer wilde bewijzen door een vergelijkbare versie te brengen. Maar ik vind dat jammer, ik hoor How Come U Don’t Call Me Anymore? het allerliefst met alleen Prince en piano.”

EK: “Het afsluitende en bijna een kwartier durende Anna Stesia is het hart van de tweede schijf. Prince gooit er ziel en zaligheid in en raakt her en der verstrikt in zijn eigen teksten. Maar het draagt alleen maar bij aan het gevoel. Fraai vind ik dat het nummer tijdens de Lovesexy tournee bij uitstek een pianonummer was, maar dat Prince hier los gaat op de gitaar. Na vijf minuten start het tweede segment (het massaal ‘Love is God, God is Love’ meezingen) en hierbinnen predikt Prince wat betreft ieders verschillende geloofsovertuiging, dat we als mensheid niet naar onze verschillen, maar naar onze overeenkomsten moeten kijken. Tot dat punt een mooie boodschap. Waarna er best ruw een onvervalst commerciële plug voor de NPG Music Club komt. Want die ‘Rainbow Children’ die op de overeenkomsten focus houden zitten in ‘kamp Prince’. Zij krijgen de beste plekken voor de shows. ‘Wil je die ook, dan moet je lid worden’. Tikje gênant is het wel. De donkere stem die wordt gebruikt om in The Rainbow Children de boel te openen, sluit met het afkondigen van de band de boel ook weer af.”

MK: “God ja, die schaamteloze reclame voor de NPG Music Club, wat is dat gênant inderdaad. Eerlijk gezegd haalt dat voor mij deze uitvoering van Anna Stesia -inclusief de boodschap over de overeenkomsten- omlaag. Wat jammer is, want ik vond de versies die hij tijdens deze tour speelde niet te versmaden. Zelfs de de outro, met een ad libbende Prince die onder meer de band voorstelde in de diepe vertellerstem van The Rainbow Children over een loop van de beat van The Greatest Romance Ever Sold, vond ik erg fijn. Maar goed, wel logisch natuurlijk dat hij op die manier zieltjes probeerde te winnen. Ach, het doet uiteindelijk niet veel af aan de muziek.”

EK: “Als live-album vind ik One Nite Alone… Live! erg fijn luistervoer. Goed, er zitten wat nummers bij die ik minder interessant vind, maar ik ben zeker blij dat juist deze tournee is vastgelegd. Is het essentieel? Lastig, er is namelijk weinig vergelijkbaar materiaal officieel op de markt en Prince als live-artiest is toch echt iets heel anders dan de studio-Prince die we tot nu toe hebben herbeluisterd. Dus ja, als officieel document zeker essentieel. Officieus… tsja, we weten allemaal dat er superieure live-opnames zijn. Daarmee wil ik deze set echter niet diskwalificeren, daarvoor geniet ik er toch echt te veel van.”

MK: “Ben ik met je eens. Alleen al voor de geluidskwaliteit is het natuurlijk al een must-have. Het is toch wel even wat anders om kristalheldere live-opnames te hebben, ook al zijn de bootlegs van de One Nite Alone… tour, zowel de Amerikaanse als Europese etappes, over het algemeen behoorlijk goed. Maar zoals ik aan het begin al zei: ik vind het wel jammer dat hij er voor heeft gekozen het album samen te stellen uit verschillende opnames. Hij mag dan best goed werk hebben geleverd met het mixen, waardoor je bijna niet hoort dat het een soort compilatie is. Maar toch gaat dat voor mij ietsje ten koste van één enkele vibe. Desondanks vind ik het wel een prima document die Prince als live-artiest goed vastlegt.”

EK: “Nu door naar de aftershow, die doen we volgende keer!”


pp_028_onalive_albumOne Nite Alone… Live!
CD1:

  1. Rainbow Children
  2. Muse 2 The Pharaoh
  3. Xenophobia
  4. Extraordinary
  5. Mellow
  6. 1+1+1 Is 3
  7. Other Side of the Pillow
  8. Strange Relationship
  9. When U Were Mine
  10. Avalanche

CD2:

  1. Family Name
  2. Take Me With U
  3. Raspberry Beret
  4. The Everlasting Now
  5. One Nite Alone…
  6. Adore
  7. I Wanna Be Your Lover
  8. Do Me, Baby
  9. Condition of the Heart (interlude)
  10. Diamonds And Pearls
  11. The Beautiful Ones
  12. Nothing Compares 2 U
  13. Free
  14. Starfish and Coffee
  15. Sometimes It Snows In April
  16. How Come U Don’t Call Me Anymore?
  17. Anna Stesia

Release: 17 december 2002
Hoogste albumlijstnotering in Nederland en België: — (NL) | — (BE)
Waardering: ***1/2
Essentiële nummers: Rainbow Children, Extraordinary, Family Name, Everlasting Now

One Nite Alone… Live! luisteren of kopen:

2 gedachten over “One Nite Alone… Live! (2002)

  1. Fantastische tour, misschien wel mijn favoriete, al is dit voor de argeloze Prince fan inderdaad een vreemde eend in de bijt. Juist omdat hij weinig hits speelde heb ik daar van casual Prince-fans veel kritiek van gehad omdat hij te weinig hits speelde.
    Jammer dat A Case Of U er niet op staat terwijl die wel in de tour zat. Zal wel met rechten te maken hebben, maar het past zo perfect erin.
    Mijn favo boot is die van Buffalo, prima geluid en prima show. Dendert door als een niet te stoppen trein. Jammer dat in Europa Pop Life en Money Don’t Matter 2 Nite (al blijft dat een top-nummer) in de setlist kwamen en Anna Stesia door Days Of Wild (en dat is mijn favoriete nummer) werd verdrongen.
    En dan die soundchecks, ach wat een mooi jaar was dat.

Geef een reactie