Purple Rain – Deluxe Edition (2017)

Over de kwaliteit van Prince’ doorbraakalbum Purple Rain kunnen we kort zijn. Het is niet voor niets een absolute klassieker, waarover we hier op Purple Picks al eerder uitermate lovend over waren. Een album waarop Prince, voor het eerst officieel geruggesteund door The Revolution, de brug tussen verschillende muziekstromingen schijnbaar moeiteloos slaat. Zodat het album net zo makkelijk door R&B als door pop- en rockfans wordt omarmd. Het is nu uit als uitgebreide Deluxe Edition met veel bonusmateriaal en die is even fantastisch als… tsja…

EK: “De timing van de heruitgave is een wat curieuze. Het stond aanvankelijk voor 2014 gepland, in het kader van het 30-jarig jubileum. Bij leven en welzijn heeft Prince nog een remaster aangeleverd bij platenmaatschappij Warner, maar die belandde naar verluid pas in 2015 op hun bureau. Die remaster is wel welkom, want het klassieke oeuvre van Prince is door al zijn bonje met zijn label nimmer door de wasstraat gegaan en dat maakt dat zeker de cd-releases al jaren eigenlijk een beetje stoffig klinken naar hedendaagse standaard. Dusdanig dat er al fans zijn geweest die zelf hun remasters hebben gemaakt.”

MK: “Het is wel weer typisch Prince hoe dit gelopen is. Nu was hij natuurlijk sowieso niet zo happig op het heruitbrengen van jubilerend materiaal, omdat hij naar eigen zeggen liever vooruit- dan terugkeek. Op zichzelf natuurlijk een prima eigenschap, maar voor een perfectionist als hij zou het natuurlijk een doorn in het oor geweest moeten zijn dat je eigen werk zo bedompt klinkt als dat het nu doet. Maar ja, Prince moved in mysterious ways, dus ik vond het sowieso al verrassend genoeg dát er een heruitgave zou komen, geremasterd door de meester zelf. Maar toch, wat een gedoe weer. Niet leveren in het jubileumjaar, maar pas een jaar later, en dan pas weer twee jaar later uiteindelijk uitbrengen.”

EK: “Dat laatste vind ik nog het gekste, Warner had direct na zijn dood kunnen cashen. Maar ja, dat zou hun imago vast niet ten goede zijn gekomen. Ze moeten nu de gunfactor weer heroveren bij de kritische Prince-fans. Daar ze nogal eens rare keuzes hebben gemaakt, moest deze perfect zijn. Dat is het echter toch niet helemaal. Purple Rain klinkt in de nieuwe versie ontegenzeggelijk meer fris. Het geluid krijgt wat meer de ruimte, de diverse lagen muziek hebben wat meer afstand tot elkaar gekregen. Je hoort het op het eerste gehoor vooral in nummers als Take Me With U, waarin de barokke tamboerijntingeltjes en belletjes meer door het nummer heen lijken te dartelen dan op het origineel. Of op de titeltrack, die nét nog een tandje meer live klinkt dan het originele al deed. Het is tenslotte ook live opgenomen. Toch is zo’n remaster vaak ook een kwestie van smaak.”

MK: “Ja, absoluut. Ikzelf ben namelijk eigenlijk niet zo heel enthousiast, op wat uitzonderingen na. Ik vind het allemaal net wat te veel, wat te hard opgeschroefd. Daardoor gaat subtiliteit wel wat verloren, en gaat het op momenten ten koste van de dynamiek. Persoonlijk denk ik dat dat komt omdat Prince – zoals nu blijkt – niet zelf het leeuwendeel heeft geremasterd, maar het overliet aan Joshua Welton.”

EK: “Daar heb je het al. In de aanprijzingen staat ‘Paisley Park remaster, overseen by Prince’, maar dat is natuurlijk een heel rekbaar begrip…”

MK: “En we zijn er met Purple Picks nog niet aangeland, maar die gast is als producer in grote mate verantwoordelijk voor één van Prince’ slechtste albums ooit, HITNRUN Phase One. En ook nu heeft Welton een aantal van-dik-hout-zaagt-men-planken beslissingen gemaakt die de sound niet echt ten goede komen. Persoonlijk vind ik het tamelijk onbegrijpelijk om het remasteren van DE klassieker in je oeuvre over te laten aan een relatieve nieuwkomer als Welton, maar het toont maar weer eens te meer aan hoe weinig zijn oude werk Prince kon schelen.”

EK: “Het grappige is dat ik wat jij nu zegt aanvankelijk niet hoorde, maar op het moment dat ik Purple Rain niet vanaf m’n computer (met crappy speakertjes) draai, maar ‘m over een fatsoenlijke geluidsinstallatie laat lopen wordt het inderdaad evident. Ontegenzeggelijk hoogtepunt op het album is The Beautiful Ones, waarop Prince het nummer gillend en krijsend tot een climax brengt. Daar onder zit echter een fantastische gitaarpartij verborgen die in het bombast van de remaster dan weer net wat minder tot zijn recht komt. Goed, Prince’ van weerhaakjes voorziene vocalen bevinden zich zich nadrukkelijker op de voorgrond en zetten zich nog dieper in je ziel vast, maar het is juist die subtiele onderlaag die voor de punch zorgt en die is hierdoor toch wat minder.”

MK: “Ja, The Beautiful Ones is dan gelukkig een van de uitzonderingen die wel goed is gelukt. Vocaal gezien dan, want ik vind het ook weer jammer dat die gitaarpartij niet net wat meer op de voorgrond zit. En goed, ook al hoor je wel dat er een en ander behoorlijk is afgestoft, het haalt het bij lange na niet bij de kristalheldere kwaliteit die remasters van Bowie- of Springsteen albums hebben gekregen. En nogmaals, dat heeft voor mij vooral te maken met Prince’ beslissing om het werk over te laten aan een relatieve rookie, wat ook direct een trap in de ballen van zowel Warner Bros. als de fans is.”

EK: “Zou Warner het juist daarom hebben laten liggen? Omdat ze niet wisten wat ze hier nu mee aanmoesten? Het album blijft gelukkig onverwoestbaar, de opfrisbeurt is welkom en hoorbaar, maar héél wereldschokkend is het uiteindelijk niet. De muziek blijft de grootste kracht.”

MK: “Ik heb me laten vertellen dat het verschil in kwaliteit vooral te horen is als je bijvoorbeeld Let’s Go Crazy van schijf 1, het album zelf, en de versie van schijf 3, de remixes en single edits, na elkaar draait. De nummers op schijf 3 zijn geremasterd door veteraan Bernie Grundman, en je hoort direct het verschil in subtiliteit tussen zijn en Weltons werk. Erg jammer dus.”

EK: “Gelijk even testen en verdomd… De eerste Let’s Go Crazy is als terreinwagen die zonder te remmen door de modder komt aandenderen, de tweede is er eentje die zich meer op zijn gemak door oneffen terrein beweegt. Over de inhoud van die derde schijf kan je overigens je discussiëren. Wat is de toegevoegde waarde van dit soort edits, los van het geluid? Bij When Doves Cry en Purple Rain zijn het in feite gewoon de albumversies met een fade-out. Had op die plek niet wat spannenders kunnen staan? Werk van de andere artiesten die in de Purple Rain-film zitten bijvoorbeeld? Of onuitgebrachte versies van bijvoorbeeld het weergaloze 17 Days?”

MK: “Nou inderdaad! Hoe tof het ook is om classics als 17 Days en de extended versies van Erotic City, I Would Die 4 U en God allemaal verzameld op één schijf te hebben, er zat zeker meer in dat wat we nu hebben. Hoe fijn het materiaal dát er op staat ook geremasterd is.”

EK: “Tsja, voor het complete plaatje is het ergens ook wel goed dat ze er gewoon allemaal ook in de singleversie op staan. Keuzes… Het zijn echter de b-kantjes waardoor deze schijf echt interessant wordt. Erotic City bijvoorbeeld klinkt op beide op deze schijf staande versies zo veel beter dan op de oude vinylsingles. Je hoort van alles gebeuren op de achtergrond wat eerder niet opviel. Hetzelfde geldt voor zowel de vocale acrobatiek op God, als de instrumentale trip die God (Love Theme From Purple Rain) is. Eerstgenoemde versie verscheen in 1993 ook al eens op cd en het verschil met de versie op de The Hits/The B-Sides compilatie is evident. Je hebt hier echt het idee alsof Prince in je oor staat te zingen, waar de eerdere versie meer afstand bewaart.”

MK: “Ja, dat is inderdaad fenomenaal gedaan. Daar kan Joshua Welton nog een puntje aan zuigen, haha.”

EK: “Grappig genoeg ontbreekt de Parental Advisory-sticker. Terwijl dit album toch de geschiedenis in gaat als het album dat ten grondslag lag aan die sticker. De schijf waar het iedereen om te doen is, is natuurlijk de cd met opnames uit de legendarische Vault. Prince’ kluis met onuitgebracht materiaal gaat voor het eerst wat verder open. Er zijn er veel die roepen dat de deur verder open had gemoeten, maar die vergeten dat een release als dit zich in eerste instantie richt op de massa. De mensen die in 1984 Purple Rain kochten (en vanuit dat sentiment nu weer naar de winkel gaan) plus de nieuwe fans die zich sinds Prince’ dood in zijn oeuvre zijn gaan verdiepen. Voor samenstellers is het dan een lastige klus om zowel materiaal te selecteren dat de liefhebber weet te bekoren, als wat geschikt is voor die massa. Daar is men vrij aardig in geslaagd.”

MK: “Goed punt, dat wordt inderdaad wel eens vergeten. Zeker door hardcore Prince-fans. Maar ja, die hebben vrijwel alles al. Ook al zouden ze graag, net als ik, crisp klinkende versies hebben van het obscuurste materiaal dat er wellicht nog op de plank ligt en dat ze níet hebben. En laten we wel wezen, het zijn juist ook de meest extreme fans die onuitgebracht materiaal voor zichzelf houden. Ik vind dat ze met deze schijf al aardig diep de Vault ingedoken zijn, wat niet-voor de hand liggend materiaal betreft.”

EK: “Eens, dat heb ik nooit zo goed begrepen. Als het ‘out there’ is, waarom huden fans het dan onder de pet? Als het om de bron te beschermen is, prima. Vaak is het echter om ‘de echte fan’ van ‘het gepeupel’ te onderscheiden en dat vind ik kwalijk. Het grappige is trouwens dat nu blijkt dat zelfs Warner voor de samenstelling van dit werk heeft geleund op de audiocollectie van dergelijke verzamelaars. Maar daar komen we nog op. Eerst The Dance Electric, de apocalypische funkstamper die Prince destijds heeft geschonken aan zijn jeugdvriend André Cymone. Die bracht het in 1985 uit. Er circuleert onder fans al een enige tijd een door Prince opgenomen versie die vrijwel even lang is als de versie op deze Deluxe Edition. Dat blijkt onverwacht echter een andere opname, war mer instrumenten aan zijn toegevoegd. Deze versie is een ruim elf minuten noest doorbeukende dansvloervuller, waarin het refrein op hypnotiserende wijze leidend blijft.”

MK: “En ik vind ‘m heerlijk! Deze versie kende ik ook niet, eerlijk gezegd. Maar man, wat is dit een topnummer. Typisch zo eentje die Prince in topvorm maakte en zó zeker van zijn zaak was dat hij het achteloos weggaf. En als ik er naar luister, vind ik het ook direct jammer dat Prince het slechts een paar keer live speelde tijdens de Parade Tour. Of beter, tijdens wat losse Amerikaanse Hit ‘N Run shows van 1986. Waarna hij het van de setlist haalde. Zo zonde, want ook al is het een wat ouder nummer, het paste perfect bij de Parade shows.”

EK: “Hij heeft het meer recent ook weer uit de mottenballen gehaald overigens, er zijn versies uit 2012 die online zijn gestreamd vanuit Paisley Park en hij speelde het tijdens de Australische tour van 2012 regelmatig. Maar die uitvoeringen halen het niet bij de oerversie hoor! Love And Sex is er vervolgens eentje die voor velen geheel nieuw is. Het is een euforische en dansbare track waarin de synthesizer een hoofdrol heeft. Het nummer komt eerder over als een jam dan een daadwerkelijk gevormd nummer, maar is daardoor erg aanstekelijk. Je snap direct waarom het nummer niet op Purple Rain terecht is gekomen. Enerzijds omdat het album al goeddeels af was toen het werd opgenomen, anderzijds omdat binnen de context van dat album en de film de tandem I Would Die 4 U/Baby I’m A Star hetzelfde gevoel oproept en verhaaltechnisch beter past. Op opvolger Around The World In A Day had het muzikaal dan weer niet gepast, dus het is begrijpelijk dat dit nummer 33 jaar op de plank heeft gelegen. Maar tegelijk ook niet, dit had een fenomenale B-kant geweest zoals genoemd 17 Days dat bijvoorbeeld ook is.”

MK: “Helemaal met je eens. Maar kun je nagaan, dat zo’n lekker nummer door Prince al niet eens geschikt werd bevonden als B-kantje, dat zegt natuurlijk wel heel erg veel over de vorm die hij toen te pakken had. Natuurlijk is het de vraag of Love And Sex net zo goed is als 17 Days of Erotic City, bij uitstek twee B-kantjes die die statuur niet verdienen, maar het is wel een fijn nummer. Al begrijp ik bij beluistering dat het inderdaad niet op Purple Rain zou passen. Daarvoor is het teveel een jam en te weinig de rock-funk-pop crossover die het materiaal op Purple Rain is.”

EK: “Van Computer Blue krijgt vervolgens de meest bekende van de diverse niet uitgebrachte versies zijn eerste officiële release. Dat is echt een heel ander beestje dan de tweetrapsraket die de albumversie is. Het nummer schiet in de finale de dampkring uit en zeker het psychedelische einde waarin Revolution-gitariste Wendy Melvoin die haar teksten stoïcijns declameert terwijl Prince daar krijsend omheen dartelt is fenomenaal luistervoer.”

MK: “Hier kan ik zelf ook niet zoveel over zeggen, behalve dat ik er geen genoeg van kan krijgen. Ik heb ‘natuurlijk’ alle versies van Computer Blue, maar de versie die op de Deluxe Edition staat, is veruit mijn favoriete versie. Dit is Prince uit het boekje, inclusief zijn gebabbel over de verschillende hallways. Fenomenaal.”

EK: “Drie van de Purple Rain albumtracks (I Would Die 4 U, Baby I’m A Star en de titeltrack) zijn live opgenomen tijdens een optreden in First Avenue in Minneapolis op 3 augustus 1983. Dat complete optreden zou eigenlijk deel uitmaken van deze set, maar dat idee is losgelaten door Warner Music.”

MK: “Dat hoorde ik ook. Zó jammer, ik verheugde me denk ik nog het meest op een flink opgekalefaterde videoversie van deze show. Maar ja, wie weet wordt het uiteindelijk alsnog uitgebracht, als CD/DVD boxje met zowel de audio als video. Nou ja, dat zal er wel niet van komen, maar ik mag dromen, toch?”

EK: “Ik heb uit betrouwbare bron dat er aan gewerkt wordt, maar ja… ik denk dat ook heel veel valt of staat met het succes van deze set. Als het verkoopt, zal de rest ook wel komen. Zo niet… Afijn, positief blijven! Tijdens dat optreden is ook Electric Intercourse gespeeld, Het nummer is nooit uitgebracht en in die live-versie al jaren een fanfavoriet. De studioversie was tot voor kort onbekend en die levert iets in op emotie, maar is technisch smullen. Zeker de verschillende stemlagen die Prince over elkaar heen heeft gelegd zijn echt heel fraai en klinken prachtig. Goed dat dit eindelijk uit is, maar je snap ergens ook wel dat het op het uiteindelijke album is vervangen door het superieure The Beautiful Ones.”

MK: “Ja, dat begrijp ik ook wel. Ik moest wel wat wennen aan deze versie omdat ik stapelgek ben op de live versie. Maar toch, na een paar draaibeurten kroop het toch onder mijn huid. Vooral door de gelaagdheid van de vocals inderdaad, maar ook door de wat onbestemde muziek. Ik was vooral het meest verrast dat er überhaupt een studioversie blijkt te zijn, nooit geweten, dus een fijne verrassing.”

EK: “Dat laatste vooral, dat er ineens iets is waar niemand vanaf wist. Zo tof! De aan elkaar geplakte nummers Our Destiny en Roadhouse Garden slaan eigenlijk alweer een brug verder dan het originele Purple Rain-album. Het is ook lastig om te bepalen waar de Purple Rain-periode ophoudt en die van opvolger Around The World In A Day begint. Dat album verscheen in 1985 namelijk direct na de Purple Rain tournee en de tekst van de titeltrack stond al in het tourboek. Zeker Roadhouse Garden is een thematische voorloper van het idee achter het nummer Paisley Park. Een plek waar mensen ‘anders’ en ‘zichzelf’ kunnen zijn. De strijkers uit Our Destiny hoor je in andere vorm terug in het intro van The Ladder, eveneens van Around The World In A Day. Beide nummers hebben een veel bontere en meer psychedelische muzikale inkleuring dat het werk op Purple Rain, daardoor voelen ze in deze collectie niet helemaal op hun plaats.”

MK: “Ja, ben ik met je eens. Vooropgesteld, ik vind Our Destiny/Roadhouse Garden erg fijn hoor, maar ik begrijp niet zo goed wat ze hier op deze schijf doen. Goed, technisch gezien hoort het misschien wel thuis op deze release, wat periode betreft. Prince speelde ze natuurlijk al live tijdens zijn verjaardagsconcert in First Avenue op 7 juni 1984. Dus wat dat betreft is de beslissing van de samenstellers te begrijpen. Maar wat sfeer en muziek betreft is het voor de meer casual fan wat verwarrend denk ik, omdat het vrij ver weg klinkt van wat Prince rond Purple Rain speelde en uitbracht. En persoonlijk vind ik het jammer dat Our Destiny/Roadhouse Garden op deze schijf staat, omdat het mijn hoop op het uiteindelijk uitbrengen van het album Roadhouse Garden – volgens Wendy Melvoin één van de vier (!) volledige Revolution albums die nog op de plank liggen – min of meer naar het nulpunt doet zakken.”

EK: “Eigenlijk hadden ze het moeten bewaren. Er is namelijk ook een versie van Our Destiny met Jill Jones op vocalen opgenomen. Zij is (samen met Apollonia overigens) op deze re-release uit de credits verdwenen. Dat is best een raar gegeven. Hoe dan ook, ze heeft uit terechte frustratie haar versie van Our Destiny laten lekken, met ‘haar’ versies van Wednesday (opgenomen voor gebruik in de Purple Rain-film en op het album, maar ongebruikt) en Killin’ At The Soda Shop uit 1985. Lang verhaal kort, je zou kunnen stellen dat de Jill Jones-versie van Our Destiny – samen met Wednesday – dan hier op zijn plek had geweest en dat de rest dan later als album met The Revolution uitgebracht had kunnen worden. Vreemde beslissing dus inderdaad. Door met Possessed, die voelt voor mij op deze collectie des te meer op zijn plaats. Het zat kort in de film verwerkt en de band speelde het tevens live (te zien op bijgevoegde dvd met een in Syracuse opgenomen concert) en het is een prachtig tijdsbeeld. De typische jaren tachtig-synths domineren en Prince heeft het duidelijk erg naar zijn zin tijdens het opnemen (hij heeft het volledig zelf opgenomen). Toch gaat het mij op de lange duur enigszins vervelen omdat het geen climax kent.”

MK: “Hmm, ik heb dat niet zo. Possessed is altijd een van mijn favoriete outtakes geweest, en dat komt vooral door de live versie die tijdens het Syracuse concert te zien is. Live knalt het als een gek, maar ik vind de studioversie er niet voor onderdoen. Goed beschouwd ook een vreemde eend in de Purple Rain-bijt -het is vooral funky en niet een exponent van de rock-funk-pop amalgaam die Prince met Purple Rain bood- maar je hoort wel waar Prince een deel van zijn invloeden vandaan heeft: James Brown. Waar Possessed een lange ode aan is.”

EK: “Daar heb je een punt, maar zoals je al zegt het nummer was tijdens de Purple Rain tour (ook op bijgevoegde dvd hier) wel een show hoogtepunt, dus in die zin past het weer wel… De versie van Wonderful Ass is wel een iets vreemde toevoeging, daar Prince het in 1983 zelf opnam en het in 1986 (twee jaar na de release van Purple Rain) in samenwerking met Wendy & Lisa opnieuw onder handen is genomen. Het is de versie met de dames die hier te horen is. Strikt genomen heeft het nummer wel zijn ‘roots’ in de juiste periode, maar is de gekozen versie curieus te noemen. Wel een curieuze keus die naar meer smaakt, overigens.”

MK: “Absoluut. Ik vond het vooral geestig dat Wonderful Ass niet alleen over Susannah Melvoin en haar achterste gaat, maar ook over dat van Wendy. Wat verklaart waarom vooral Lisa Coleman te horen is als co-lead vocal.”

EK: “Heh, genetisch gezien een kloon-achterwerk als je het heel technisch neemt. Hahaha!! Volgens Jill Jones ging het in nóg een eerder stadium al over Vanity, die tijdens de 1999 tour de bijnaam uit de titel kreeg, maar die verdween uit het Prince-kamp. Grappig overigens dat Lisa tijdens shows uitgebreid uitzicht had op het achterste van Wendy…”

MK: “Nou! Verder ben ik het volledig met je eens. Ik denk dat ze deze versie hebben gekozen omdat de oorspronkelijke versie misschien te veel als demo zou klinken voor de casual fans. Maar misschien ook niet, want juist de twee volgende nummers klinken als zodanig.”

EK:Velvet Kitty Cat en Katrina’s Paper Dolls zijn muzikaal inderdaad de minst interessante tracks op het deze schijf. Eerstgenoemde is een poppy maar snel vervliegend deuntje. De laatste is enigszins introvert, mijmerend en niet heel memorabel.”

MK: “Vind ik ook niet. Vreemde keuze om deze twee vrij middelmatige liedjes op de Vault-schijf te zetten.”

EK: “Een nieuwsgierige fan heeft een spectrum analyse gemaakt van de diverse nummers en Velvet Kitty Cat blijkt een mp3 als bron te hebben. Nu lekte dat nummer anderhalf jaar terug al op mp3 dus ik denk dat hiervoor niet eens toegang tot het daadwerkelijke kluismateriaal voorhanden was. Bijzondere keus… maar daarom klinkt ‘ie misschien ook wat flets.”

MK: “Ik had veel liever Prince’ versie van G-Spot of All Day, All Night gehoord bijvoorbeeld. Eveneens uit die periode. De enige reden die ik kan verzinnen waarom Velvet Kitty Cat en Katrina’s Paper Dolls (gaat die laatste over Vanity trouwens? Haar volledige naam is toch Denise Katrina Matthews?) erop staan, is omdat het een aardig inkijkje geeft in hoe Prince op demo’s klinkt, wat niet veel casual fans weten. Als zou het meer toevoegen als je dan uiteindelijke versies van de demo’s er naast zou kunnen leggen (zoals het heel tof is om de evolutie van bijvoorbeeld Kiss te horen, van sobere, country-achtige en akoestische versie, via de Mazerati-versie naar het uiteindelijke ‘teruggepikte’ resultaat dat we allemaal kennen), maar er zullen vast geen uiteindelijke versies van deze twee tracks zijn.”

EK:We Can Fuck is wel een soort van progressie, daar je het kan vergelijken met de uitgebrachte variant uit 1990, We Can Funk op Graffiti Bridge. De basis is gedurende de jaarwissel van 1983 op 1984 opgenomen. Subtiel verschil in de titel, maar daar speelde Prince op het een dag eerder opgenomen Erotic City al mee. Daarop zijn de zanglijnen ‘we can fuck until the dawn’ en ‘we can funk until the dawn’ over elkaar heen gelegd en de luisteraar moet zelf maar beslissen wat hij/zij hoort. Waar de uiteindelijke versie van We Can Funk overloopt in Joy in Repetition, verandert deze originele versie tegen het einde muzikaal behoorlijk en ontspint zich een erotisch bedoeld hoorspel waarin Prince een dame aan het verleiden is. Het hoofdthema van het nummer zit er nog wel onder verborgen, zodat daar op het eind weer naar teruggegrepen kan worden. Interessant om te horen in deze ruwe eerste opzet, absoluut. Maar de uiteindelijke versie is voor mij persoonlijk superieur.”

MK: “Ik heb juist meer met deze versie, die ik overigens ook nog niet kende; ik kende slechts een versie uit circa 1986/87, de broeierige versie met de loodzware drums waarin Miko Weaver aan het eind een gitaarsolo doet die helaas wordt weggedraaid. Maar deze is nog veel beter dan de versie die ik noem, en naar mijn smaak écht honderd keer beter dan de uiteindelijke versie die op Graffiti Bridge te horen is. Dat komt een beetje doordat Prince op de Graffiti Bridge versie net iets teveel P-Funk wilde klinken. Wat op zich logisch is, als George Clinton er op meespeelt. Maar ik vind de versie uit ‘86/’87 veel puurder. En dat geldt dus in nog grotere mate voor deze versie. Dit is de Prince waar ik geen genoeg van kan krijgen. En gelukkig duurt We Can Fuck ook iets meer dan 10 minuten, dus ik kan mijn lol wel op.”

EK: “Wat ik overigens wel lollig vind is dat het nummer in de Purple Rain era werd opgenomen en het uiteindelijk voor het officieuze vervolg op Purple Rain, Graffiti Bridge, is afgestoft. Het heeft wel iets van een cirkel die rond komt. Father’s Song is tenslotte het emotionele instrumentale sluitstuk van deze cd en dat is een heel fijne toevoeging. Het thema komt in de Purple Rain-film al terug en het is ook een integraal onderdeel van het tweede deel van Computer Blue. Maar als verstilde pianotrack werkt het op zichzelf staand ook erg goed. Zeker als er na het bekende beginsegment een zweverige en psychedelische synthpartij omheen wordt gebouwd. Heel mooi als afsluiter van deze verzameling.”

MK: “Ja, eens. Het is een mooie, stemmige afsluiter die wat doet denken aan de stijl van de Piano And A Microphone shows, de laatste die Prince gaf vlak voor zijn dood. Misschien dat het er daarom ook opstaat, en vooral ook als afsluiter? Misschien denk ik wel te diep door, het is hoe dan ook een mooie versie.”

EK: “Als gezegd, de set bevat ook nog het optreden dat Prince and The Revolution op 30 maart 1985 gaven in de Carrier Dome in Syracuse, New York. Het is een bekend optreden, dat live via satelliet de wereld over werd gestraald. Gek genoeg (maar dat geldt voor meer van dit soort shows uit Prince’ carrière) is het nooit op dvd uitgebracht tot nu toe. Het is een erg aardige toevoeging aan de set, al is het beeld (net als op de oude videoband) her en der enigszins donker. Je kan 32 jaar later natuurlijk ook geen super-HD beeld verwachten en je waarschijnlijk toch vaker op de muziek teruggrijpen dan dat je een dvd opzet.”

MK: “Nou ja, je haalde al eerder aan dat er fans en verzamelaars zijn die eigen remasters hebben gemaakt van zowel officieel uitgebracht materiaal als van materiaal dat nooit werd uitgebracht maar wel circuleerde. Dat geldt ook voor video-opnames. Ik heb screenshots gezien van de verschillen tussen de officiële release en de opgekalefaterde versies van zeker twee fans. En die verschillen zijn echt behoorlijk. Een beetje curator had op een of andere manier kunnen weten dat die betere versies circuleren.”

EK: “En als ze toch al mp3-files gebruiken die door fans zijn gelekt… nietwaar?”

MK: “Precies! Als ik had mogen meewerken aan deze re-issue, had ik denk ik een van die gasten benaderd om te vragen of ik zijn versie zou mogen gebruiken. Tegen een mooie smak geld natuurlijk. Want nu is ook de DVD een beetje een gemiste kans, net zoals de remaster van het oorspronkelijke Purple Rain album dat is.”

EK: “De toevoeging maakt echter van deze verzameling wel een behoorlijk compleet setje voor een zeer aantrekkelijke prijs. Dat laatste is de grootste plus van deze reissue. Waar platenlabels tegenwoordig vaak uitpakken met luxe ogende en peperdure sets die inhoudelijk soms tegenvallen, is hier gewoon gekozen voor een heel betaalbaar geheel in een relatief normale (maar door het gebruik van spiegelend folie nog steeds luxe aanvoelende) verpakking en die biedt veel waar voor je geld.”

MK: “Misschien besefte Warner Brothers dat ze simpelweg niet meer kónden vragen vanwege de kwaliteit die hier geboden wordt, haha.”

EK: “Ook weer zo… Tegelijk, ik ben z’n idioot die meteen de 3cd/dvd, LP en de picure disc heeft gekocht. Dus mijn geld hebben ze weer verdiend, hahaha! Overigens, er is ook gewoon en 2cd versie uit met allen het album en de tracks uit The Vault. Wellicht is dat de beste instapper voor casual fans, al is die set met B-kanten fenomenaal. Hoe dan ook, Purple Rain was hoe dan ook al het meest ideale instapalbum voor mensen die Prince willen gaan ontdekken, deze Deluxe Edition maakt het nu ook de perfecte eerste stap voor hen die eens dieper zijn oeuvre in willen duiken.”

MK: “Dat is wel waar ja. En hopelijk gaan veel mensen die stap ook nemen. En zo ja, dan hoop ik van harte dat er meer materiaal wordt geremasterd. Maar dan wel door een betere engineer.”


Purple Rain – Deluxe Edition

CD1: Original Album (2015 Paisley Park Remaster)

  1. Let’s Go Crazy
  2. Take Me With U
  3. The Beautiful Ones
  4. Computer Blue
  5. Darling Nikki
  6. When Doves Cry
  7. I Would Die 4 U
  8. Baby I’m A Star
  9. Purple Rain

CD2: From The Vault & Previously Unreleased

  1. The Dance Electric
  2. Love And Sex
  3. Computer Blue (“Hallway Speech” version)
  4. Electric Intercourse (studio)
  5. Our Destiny / Roadhouse Garden
  6. Possessed
  7. Wonderful Ass
  8. Velvet Kitty Cat
  9. Katrina’s Paper Dolls
  10. We Can Fuck
  11. Father’s Song

CD3: Single Edits & B-Sides

  1. When Doves Cry (edit)
  2. 17 Days
  3. Let’s Go Crazy (edit)
  4. Let’s Go Crazy (Special Dance Mix)
  5. Erotic City
  6. Erotic City (”Make Love Not War Erotic City Come Alive”)
  7. Purple Rain (edit)
  8. God
  9. God (Love Theme From Purple Rain)
  10. Another Lonely Christmas
  11. Another Lonely Christmas (extended version)
  12. I Would Die 4 U (edit)
  13. I Would Die 4 U (extended version)
  14. Baby I’m A Star (edit)
  15. Take Me With U (edit)

DVD: Live at the Carrier Dome, Syracuse 1985

  1. Let’s Go Crazy
  2. Delirious
  3. 1999
  4. Little Red Corvette
  5. Take Me With U
  6. Do Me, Baby
  7. Irresistible Bitch
  8. Possessed
  9. How Come U Don’t Call Me Anymore?
  10. Let’s Pretend We’re Married
  11. International Lover
  12. God
  13. Computer Blue
  14. Darling Nikki
  15. The Beautiful Ones
  16. When Doves Cry
  17. I Would Die 4 U
  18. Baby I’m A Star
  19. Purple Rain

Release: 25 juni 2017
Hoogste albumlijstnotering in Nederland en België: 3 (NL) | 4 (BE)
Waardering: ****1/2
Essentiële nummers originele album: Let’s Go Crazy, The Beautiful Ones, Computer Blue, When Doves Cry, Purple Rain
Essentiële nummers Deluxe Edition: Erotic City (”Make Love Not War Erotic City Come Alive”), Computer Blue (“Hallway Speech” version), We Can Fuck, 17 Days, God

Purple Rain Deluxe Edition luisteren of kopen:
Tidal | Spotify | Bol.com

Een gedachte over “Purple Rain – Deluxe Edition (2017)

Geef een reactie