Sign “O” The Times: The Movie (1987)

Bizar dat de Sign “O” The Times-film afgelopen week in bijna 100 bioscopen in de Benelux heeft gedraaid vanwege de 30ste verjaardag. Enerzijds omdat de film in deze contreien pas in augustus 1988 ging draaien, dus die verjaardag is in feite pas ver in 2018. Anderzijds omdat Prince destijds op de piek van zijn roem was en de film toen in nog geen 30 bioscopen draaide. De film is nu dus populairder dan bij uitkomst. Terwijl elke Prince-fan ‘m zo’n beetje uit het hoofd kent.

EK: “Dat laatste maakt voor mij het bekijken op een groot scherm een beetje een dubbele ervaring. Ik heb ‘m in 1988 gezien in bioscoop Babylon in Den Haag. Die had een kleiner scherm dan de Kinepolis in Almere, alwaar ik ‘m deze week zag. Toch maakte het 29 jaar geleden meer indruk. Of zal dat mijn herinnering zijn?”

MK: “Goed mogelijk, destijds was het album natuurlijk al bijna een jaar uit, maar ik kan me voorstellen dat je de film toen voor het eerst zag. En ja, dan maakt het natuurlijk ook wel indruk. Zeker als je de talloze keren dat je ‘m zag het met een VHS of -later- een DVD moest doen. Ikzelf heb de film destijds niet in de bioscoop gezien. Volgens mij draaide hij zelfs niet in Alkmaar, waar ik opgroeide. Ik had de zomer ervoor in Utrecht en in Ahoy’ the real thing ervaren, en dat was magisch. Misschien heb ik er ook niet op gelet óf de film wel draaide. Maar goed, voor mij was dinsdag 21 november in Kinepolis Antwerpen de eerste keer dat ik Sign “O” The Times in de bioscoop op groot scherm onderging.”

EK: “Anno 2017 kijk ik er met een meer volwassen blik naar en zie ik toch vooral de minpunten in het geheel. Die starten eigenlijk al meteen in het begin. Sign “O” The Times is een concertfilm. Een project dat was bedoeld om in Amerika het publiek te bedienen dat de gelijknamige tournee moest missen. De show is op zich sterk genoeg om de volle lengte te boeien. Waarom is er dan een verhaallijn in verweven met slecht acteerwerk? Startend met het shot waarin Greg Brooks, Cat en een niet nader genoemde (en in de rest van de film ontbrekende) dame in een steegje een relatiecrisis uitvechten. Prince staat om het hoekje en luistert heimelijk de boel af. Cat rent weg, hij holt haar achterna en… vervolgens staat ze achter hem te dansen terwijl de titeltrack van de film (en het gelijknamige album) wordt ingezet. Ik vind het curieus.”

MK: “Dat ben ik volledig met je eens. Het besluit van Prince om her en der wat geacteerde stukjes in en toe te voegen, heeft me altijd verbaasd. Zeker omdat het niveau amateurtoneelvereniging Appelscha is. Ik geloof dat ik eens heb gelezen dat hij dat deed om er wat meer verhaal aan toe te voegen om bepaalde nummers wat meer te duiden, maar het werkt voor mij -en ik ben niet de enige- alleen maar averechts. Het is ook absoluut niet nodig, de show zelf had al verhaal genoeg.”

EK: “Dat gezegd, die opening pakt me elke keer weer in en op een groot bioscoopdoek met luid volume (dat best nog een tandje harder mocht) is het gegarandeerd kippenvel. Wat ik er zo mooi aan vind, is dat de studioversie een heel kale en afstandelijke track is. De liveversie komt uit Prince’ tenen, de gitaar giert, de emotie blijft machtig. Het shot dat de bandleden al drummend het podium op komen marcheren is inmiddels wat gedateerd, maar pakt me nog altijd in. Ik moet altijd weer een beetje gniffelen als de camera de rij muzikanten af gaat en ieder bandlid een close-up geeft. Ineens wijkt het dan naar beneden uit omdat Boni Boyer er anders niet op past.”

MK: “Haha, dat is me eigenlijk nooit zo opgevallen. Maar nu je het zegt! Hoe dan ook, de titeltrack als opener van de show blijft geweldig. Ik hou erg van de studioversie, maar live greep het me direct bij de keel. En dat doet het nog steeds. De opbouw die daar in zit, is waanzinnig. Prince in een spotlight, alleen op het podium, met alleen Cat in silhouet dansend achter hem, tot de band trommelend de bühne betreedt terwijl hijzelf zijn hart en ziel uitstort in de aanklacht tegen de signs of the times van destijds… Gewoonweg geweldig. Al mocht -ook in Kinepolis Antwerpen- het volume ook wel een flink stuk omhoog. Niet alleen de opener, maar de hele film klonk voor mij te zacht.”

EK: “Hadden beide bioscopen dus last van. Ik hoorde meer ‘klachten’ elders uit de Benelux, maar ook andersom dat het in sommige bioscopen te hard was. Sign “O” The Times en Play In The Sunshine zijn overigens beiden op dezelfde dag in Ahoy’ opgenomen. Het is heel lollig om de audio van de bootleg eens onder de filmbeelden te leggen. Het past perfect, met dat verschil dat Prince’ uitroep ‘Holland’ door ‘Uptown’ is vervangen. Play In The Sunshine houdt de vaart er lekker in en zelfs van die rare uitroepjes als ‘sixty-seven minutes’ (geen idee waar Prince op doelt) zijn integraal overgenomen. Jammer is wel dat er weer krampachtig zo’n acteerfragmentje in zit TIJDENS het nummer, als Prince Cat uitvraagt en zij ‘Fuck Off’ terugroept. Het gaat ten koste van de vaart, maar vooral ook van de geluidskwaliteit. Een storende break.”

MK: “Ja, heb ik ook altijd gevonden. Zo zonde. Ook dat stukje bedoelde Prince om het aantrekken-en-afstoten spelletje met Cat meer te benadrukken, maar door dat dan te doen door de audio van het nummer bruut terug te schroeven en er dat mini-dialoogje in te zetten, is bijna een teken van gebrek aan respect voor je eigen werk.”

EK: “Ik heb een zwak voor Little Red Corvette in deze 1987-uitvoering, zelfs al duurt hij maar anderhalve minuut ofzo. Vooral als het bruusk wordt afgekapt voor Housequake. Eveneens een waanzinnige uitvoering, die is samengesteld uit meerdere audiobronnen, maar daar hoor je niks van. Ik vond het persoonlijk en wonder dat het publiek niet uit de stoelen veerde in de bioscoop. Verdikkeme, wat een track is dit toch en wat een energie gaat er van de filmversie uit.”

MK: “Absoluut! Maar wellicht was toch het te lage volume de reden dat het publiek braaf is blijven zitten. Of dat voor Antwerpen gold, durf ik niet te zeggen, omdat het publiek dat zich in België tijdens concerten op de zittribunes bevindt altijd braaf blijft zitten. En dus ook nu.”

EK: “Bij ons in de bioscoop ook gewoon hoor… Het is toch een andere ervaring dan een écht concert.”

MK: “Maar dat mocht de pret niet drukken tijdens Housequake noch tijdens Sign “O” The Times. Little Red Corvette vind ik op zich een bijzondere keuze is als interlude tussen de twee Sign “O” The Times-tracks. Niet dat ik het niet tof vind, integendeel, maar zo tussen Play In The Sunshine en Housequake, en dan ook slechts een stukje, vind ik wat afbreuk doen aan het nummer.”

Promotionele ‘still’ van de film, geschoten in 1987 en in 2017 gewoon hergebruikt (© Kew Media Group)

EK: “Wat mij in deze ‘gerestaureerde’ versie meer dan ooit opvalt, is dat je heel duidelijk het verschil ziet tussen de beelden die in Paisley Park zijn gemaakt en het beeld dat in Rotterdam en Antwerpen is geschoten. Het kan natuurlijk ook het grote doek zijn dat dit doet opvallen, ik zag het nooit eerder zo stevig.”

MK: “Oh, dat is me altijd al opgevallen, eerlijk gezegd. Je ziet simpelweg het verschil, ook op de VHS versie. Je ziet het aan de afstand waarop beelden van Rotterdam en Antwerpen gefilmd zijn, de ‘wijdere’ shots van het Paisley Park materiaal zijn simpelweg veel dichterbij geschoten. En het is ook echt aan de kwaliteit te zien, veel korreliger of waziger dan wat in Paisley Park is gefilmd. Maar wat je zegt, dat valt op het grote doek nog harder op.”

EK: “In Slow Love wordt echter duidelijk dat zelfs het Paisley Park-beeld fluctueert. Wat is de kleurstelling ineens vaal en mat. Alsof er kleurencorrectie mis is gegaan. Het helpt het nummer ook niet echt.”

MK: “Wat ben ik blij dat ik niet de enige ben die dat vindt! Ik zat te kijken en vond eigenlijk dat het beeld nou niet supergoed gerestaureerd is. De teaser die op gegeven moment online te zien was, gaf toch een heel andere indruk. Maar het lijkt wel alsof ze op die teaser extra hun best hebben gedaan en de film zelf te weinig aandacht hebben gegeven wat kleur en contrast betreft. Alsof ze haast hadden om het in de bioscopen te krijgen. Of ze hebben het niet voldoende getest op groot scherm, dat kan ook. Maar zonde is het wel.”

EK: “Daar zeg je wat. Ik heb de teaser zowel op een klein als groot beeld gezien en dat zag er inderdaad toch allemaal net wat beter uit. Dat kan echter ook slim editen zijn geweest. Slechte kleuren of niet, Slow Love is wel een fraaie opmaat naar mijn persoonlijke hoogtepunt in de film. I Could Never Take The Place Of Your Man heeft weer eens een acteersegmentje en anders dan in het begin van de film sluit het nu wel naadloos aan op de inhoud van het nummer. Het tempo dat Sheila E. op drums inzet is moordend en het nummer raast op een aanstekelijke manier voorbij. Het mooiste zit echter als er gast terug wordt genomen en Prince improviserend naar de zijkant van het podium loopt. Hier knalt de beeldkwaliteit behoorlijk achteruit, dit is duidelijk in Ahoy’ opgenomen. Maar muzikaal is het waanzinnig. De band spelt stoïcijns door en gierend en piepend jankt Prince’ gitaar door de bioscoop. Waanzinnig! Het blaassegmentje uit Rockhard In A Funky Place brengt hem weer langzaam terug en in de finale knalt het nog eenmaal. Wow! Kan dit blijven zien en horen. Prachtig!”

MK: “Ja, het is absoluut een van de hoogtepunten van de film -en sowieso van de shows tijdens de tour. Op plaat vind ik het hooguit een aardig nummer, ook al is de instrumentele passage ook daar erg fijn. Maar live heeft het zo’n ongelooflijke drive dat het echt onweerstaanbaar wordt. Het enthousiasme van Prince en de band spat er ook echt van af, dat maakt een hoop goed voor de slechte Ahoy’-beelden tussendoor. En de solerende Prince is Prince op z’n allerbest.”

EK: “De beat van Hot Thing blijft ook super en muzikaal is het herlijk. De choreografie is met terugwerkende kracht een beetje pijnlijk om naar te kijken. Splits, draaitjes, sprongen, buikschuivers, rugschuivers (waarbij Prince het rokje van Cat in zijn mond van haar afgritst) het is verbluffend natuurlijk – ik zou na één split al niet meer overeind komen…”

MK: “Zou je überhaupt in een split raken dan? Haha!”

EK: “Eeeerhm… no comment, hahahaha! Toch denk ik nu ook ‘had het wat rustiger aan gedaan Prince, dan had je wellicht die heupproblemen nooit gehad’.”

MK: “Tja. Maar ja, die performance is, of beter: was, natuurlijk typisch Prince. Dat is waar we zo van hielden. En ik kan daar -ondanks dat jarenlang op die manier performen uiteindelijk helse pijnen veroorzaakte- nog steeds van genieten en met open mond naar kijken.”

EK: “Ook weer zo, juist dit is waar we voor kwamen. Had hij het destijds niet gedaan, dan hadden we daar weer om zitten zeuren met zijn allen. Het stuk dat nu volgt vind ik nooit zo interessant. Charlie Parkers Now’s The Time en de aansluitende drumsolo van Sheila E. werken een beetje op de zenuwen. Prince zelf lag na de capriolen in Hot Thing waarschijnlijk aan het zuurstof, haha! Het was in ieder geval gedurende de daadwerkelijke show ook een kledingwisselmoment.”

MK: “Tja, ik weet het niet, ik heb dat segment altijd wel tof gevonden. Vooral ook omdat het een mooie showcase is van wat de band allemaal in huis had. En vooral Eric Leeds steelt voor mij de show in dit segment, vooral als ze van het Charlie Parker-nummer overschieten naar een stukje Madhouse. Als er iemand aan het zuurstof had moeten gaan in die tijd, was het Leeds wel. Fungeren als de spil van de openingsact, de longen uit je lijf blazen tijdens de Prince shows en zo af en toe ook nog opdraven tijdens een aftershow, ik geef het je te doen.”

EK: “Dát is een goed punt. Die man draaide driedubbele diensten, want moest tussen de shows door ook nog promotie doen voor de Madhouse-albums. Die man was van groot belang voor het geluid van Prince in deze periode. Wat volgt is het lelijkste deel van de film. De videoclip van U Got The Look. Die heeft de tand des tijds niet goed doorstaan. Oorspronkelijk op VHS geschoten en niet op film. Nu het is gerestaureerd valt het nóg meer buiten de boot. Dit had gewoon geknipt moeten worden, want heel lelijk en zelfs storend.”

Eric Leeds, de man met de ijzeren longinhoud, en Cat in een promotionele ‘still’ (© Kew Media Group)

MK: “Het is vreselijk. Des te erger omdat ik U Got The Look een zalig nummer vind, zeker in de langere uitvoering die in de film te horen is. Maar allemachtig, hoe kun je nou in Godsnaam besluiten om de videoclip van dit nummer botweg in de film te plakken? Het mag dan wel een live-feel hebben, maar door de snel gemonteerde beelden (met footage van de tour) en de groepschoreografie is het -los van het materiaal waarop de video geschoten is- een abrupt intermezzo.”

EK: “Het beeld is op 16 juni geschoten in Parijs (je ziet Sheena Easton niet voor niets met haar bolide langs de Arc de Triomphe, de Eiffeltoren en de Place de la Concorde cruisen in de clip) en wat ik er op zich in net lange intro wel geinig aan vind is dat het de ‘tourfilm’ breder trekt dan Rotterdam en Antwerpen. Je ziet ook nog een ticket van de show in de Festhalle in Frankfurt, je ziet ook fragmenten van nummers die de film niet gehaald hebben (het dansje uit Kiss bijvoorbeeld). Misschien is dat het idee geweest. Maar exact om wat je zegt, de groepschoreografie is misplaatst, de montage is te veel op de tv-situatie gericht. Regisseur David Hogan heeft op zich voor een videoclip zijn werk goed gedaan. Regisseur Prince niet door het plompverloren in de film te gooien.”

MK: “Prince heeft het naar verluidt bedoeld als een droom tijdens de pauze van een show (die er nooit echt was), wat ook zijn wegdommelen aan het begin en wakker schieten aan het eind van de video verklaart, maar ook hier is het toevoegen van een dramatisch element een grote miskleun. Wat je zegt, ze hadden het er uit moeten knippen, en niet alleen vanwege de beeldkwaliteit.”

EK: “De completist in mij zegt ‘het hoort er nu eenmaal in’ (je knipt de vrouwonvriendelijke scènes ie anno 2017 ook echt niet meer kunnen ook niet uit Purple Rain) maar ik heb het idee dat de videoclip die sinds kort op het officiële YouTube kanaal van Prince staat beter van kwaliteit is. Waarom is die remaster niet gebruikt?”

MK: “Overigens hadden ze dan direct ook het stukje acteerwerk aan het begin van If I Was Your Girlfriend eruit mogen halen, wat mij betreft. Cat op een bed die schrijft in haar dagboek en iets murmelt over dat ze wil weten waarom een wolf is gekleed als een lammetje, tja, er zijn voor minder Razzies uitgedeeld. Gelukkig duurt het niet lang en beweegt de camera richting podium waar Prince een voor mij volgend hoogtepunt van de show brengt. Goed, ik ben wat subjectief, want ik vind If I Was Your Girlfriend zo ongeveer het ultieme Prince-liedje, maar ik blijf kippenvel krijgen van zijn performance. Meeslepend, emotioneel en eindigend in een mooie climax als Prince en Cat verstrengeld tegen het reusachtige spiegelende hart plaatsnemen en zich er vervolgens op naar de vloer en uit beeld laten bewegen. Prachtig nummer, prachtige uitvoering.”

EK: “En prachtig gefilmd ook! Hier is duidelijk goed over nagedacht, zowel in de live-performance als hoe het uiteindelijk in beeld moest komen.”

MK: “Dat geldt zeer zeker ook voor Forever In My Life. Op plaat vind ik het al fantastisch in zijn eenvoud én in zijn vernuft -het koortje dat een regel vroeger inzet dan Prince, al was dat eigenlijk een foutje in de mixage- maar live is het pure gospel. Zelfs nog meeslepender en emotioneler dan If I Was Your Girlfriend.”

EK: “Het geknipper met de aanstekers dat in de hele film prominent aanwezig is, is naar verluidt een beslismoment geweest voor Prince om voor het Nederlandse publiek deze film op te nemen. Dát wou hij er perse in hebben. Je ziet het ook meer dan in de rest van de film hier extreem vaak terugkomen.”

MK: “Vanaf het moment dat de band zich à la Sign “O” The Times bij Prince en het achtergrondkoor vervoegt groeit de uitvoering in etappes naar grote hoogtes. Eerst als Prince Boni Boyer in de spotlight zet, die een soulstrot opzet waar je U tegen zet, vervolgens als Prince regels tekst uit It begint te zingen en tenslotte als hij alles uit zijn tenen haalt en de boel op indrukwekkende bij elkaar krijst.”

EK: “Wat hier ook opvalt is de lol die deze band ogenschijnlijk heeft samen. In de rest van de film bewijzen ze geen topacteurs te zijn, dus die lol moet wel oprecht zijn. Ook al blijkt uit gelekt studiomateriaal dat het opnieuw opnemen van de concertscènes niet altijd een even groot genoegen moet zijn geweest, hier zie je respect, plezier en onderlinge genegenheid in de band. Prachtig om te zien en de muziek maakt het af. Die krijsende It inderdaad… wow!!”

MK: “Kippenvel tot de zestiende macht wat mij betreft. Telkens als ik deze uitvoering heb gezien, moet ik altijd even naar adem happen.”

EK: “Eens hoor, eigenlijk moet gewoon het publiek aan het zuurstof!”

MK: “Maar die tijd krijg je bijna niet, want Prince en de band barsten direct na het wegsterven van de ‘Alright’ chant van het publiek los in nóg een hoogtepunt: It’s Gonna Be A Beautiful Night. Wat ik op plaat altijd een vreemde eend in de bijt heb gevonden, en her en der wat monotoon en zelfs saai, maar tijdens de Sign “O” The Times Tour simpelweg fenomenaal vond. Dat komt niet alleen omdat de live-uitvoering een stuk sneller wordt gespeeld en daarmee direct veel meer drive heeft, maar ook omdat het een regelrecht funkfeestje is, waar ook nu weer het spelplezier van afdruipt.”

Ook deze promotionele ‘still’ komt uit 1987 en is in 2017 met dikke pixels en al hergebruikt (© Kew Media Group)

EK: “Dit was het punt dat bij mij in de bioscoop mensen voorzichtig mee begonnen te klappen. Het is ook onweerstaanbaar. Precies om wat jij zegt, het tempo werkt beter, het plezier is hoger. Hoe dan ook is de albumversie een vreemd geheel, een live-opname uit Parijs die door een Revolution die het ook allemaal maar net onder de knie aan het krijgen is wordt gespeeld en daar overheen weer overdubs. Het feestje dat Prince daar voor ogen moet hebben gehad, barst in de film daadwerkelijk los. Dit is de definitieve versie, de albumversie is slechts een aanzet.”

MK: “Ik herinner me dat tijdens de shows It’s Gonna Be A Beautiful Night een stuk langer duurde dan de filmversie.”

EK: “Dat klopt deels. De audio van de filmversie is in de middag van 28 juni 1987 opgenomen in Ahoy’ en die is – als je de bootleg van die show ernaast legt – daadwerkelijk even lang en exact hetzelfde als hetgeen je in de film hoort. Echter, eerdere shows in Ahoy’ duurde het nummer inderdaad langer en in Utrecht tikte zelfs het regelmatig het kwartier aan, waardoor het dus bijna tweemaal zo lang was.”

MK: “Het mist zijn effect niet, het komt het over als een spontane funkjam, ook al zijn er voldoende goed ingestudeerde passages en choreografieën.”

EK: “Dat was het mooie, al die losse stukjes zijn perfect ingestudeerd en als een ware dirigent strooit Prince met ‘kick some ass’-, ‘A-train’-, ‘One the one’- en ‘confusion’-cues die voor de band het teken zijn dat ze zo’n goed gerepeteerd segment in moeten starten. In feite staat hij met een liveband te samplen, zoals James Brown dat voor hem ook al deed. Maar dan dus in de overtreffende trap. Heel indrukwekkend als je er op gaat letten hoe goed het in elkaar zit en hoe vreselijk goed de band moet zijn om het allemaal naadloos te laten overlopen en organisch te laten klinken.”

MK: “Het blijft inderdaad gewoonweg geweldig om naar te kijken en luisteren. Er zijn ook hier weer een aantal beelden uit Ahoy’ én uit Antwerpen toegevoegd, die het wat kwaliteit betreft ook nu weer afleggen tegen de footage die in Paisley Park is geschoten. Maar ditmaal stoort het niet echt, vind ik, het versterkt voor mij eigenlijk wel het gevoel van een spontane funkjam. Hoe dan ook, ademloos, ook nu weer, tot aan de laatste ‘Confusion!’”

EK: “Voor veel mensen is afsluiter The Cross een hoogtepunt. Ik vind het echter ietwat gemankeerd vanwege de manier waarop het is verplaatst in de set. Boven alles, ik vind het prachtig hoor en snap zijn plek in de film als je daar dat flinterdunne verhaaltje mee rond wil breien. Maar gevoelsmatig vind ik de overgang vanuit It’s Gonna Be A Beautiful Night wat abrupt. Pas als Prince ‘let’s go’ roept en de band en tandje bijzet, ben ik weer bij de les.”

MK: “Inderdaad, als na It’s Gonna Be A Beautiful Night het gejuich van het publiek wegsterft, klinken de beginakkoorden van The Cross. Dat ik tijdens de eerste keer dat ik de film zag ook een wat vreemde afsluiter vond, aangezien ik It’s Gonna Be A Beautiful Night een logischer laatste toegift vond. Maar inmiddels begrijp ik wel een beetje dat Prince eindigt met The Cross. Omdat de cirkel rond is na de titeltrack als opener, ook een somber nummer over het verval van de toenmalige maatschappij. Maar waar Sign “O” The TimesLet’s fall in love / Get married, have a baby’ als enige oplossing biedt, drukt Prince zijn publiek in The Cross op het hart dat geloof ons allemaal zal redden. En dat is natuurlijk 100% Prince-iaans. Dat gezegd hebbende maakt The Cross enorme indruk, nu nog steeds. Fantastisch, hoe hij zichzelf eerst begeleidt met sobere gitaarakkoorden, waarna uiteindelijk de band invalt en het nummer een gruizige Velvet Underground-achtige midtempo rocker wordt en uiteindelijk Led Zeppelin-achtige hoogten bereikt in de climax, waarin Prince de longen uit zijn lijf zingt en zijn gitaar angstaanjagend laat gieren. De bezieling die hij hier toont is fenomenaal, alsof hij eerst zichzelf naar verlossing schreeuwt en in één machtige beweging als een gospel-hardrock predikant zijn publiek met bezwerende muziek daarin probeert mee te krijgen. Prachtig.”

EK: “Absoluut! Ik geniet echter meer van het nummer als ik het ‘los’ van de rest zie. Dat is puur een gevoelskwestie. Wat ik trouwens ook altijd heel lekker vind, is de instrumentale versie van de titeltrack die onder de aftiteling zit. Die kan mij niet lang genoeg doorgaan! Het gaat overigens ook langer door dan de versie die op het reguliere album staat. Heerlijk, daardoor zit ik met liefde de aftiteling uit!”

MK: “Concluderend kan ik zeggen dat ik het een bijzondere ervaring vond om Sign “O” The Times op een groot bioscoopdoek te zien, ook al kan ik de film dromen. Ik heb er zoals altijd weer van genoten, en was in ieder geval blij dat men de ondertitels (zoals die wel gebruikt worden op TV als de film eens wordt uitgezonden) achterwege heeft gelaten, want die zijn tenenkrommend slecht, en her en der zelfs hilarisch. Maar ik ben toch ook wel kritisch. Omdat ik het geluid voor bioscoopbegrippen wel erg zacht vond staan, waardoor ik eigenlijk nooit echt weggeblazen werd.”

EK: “Helemaal eens, zeker het volume is voor een concertfilm van essentieel belang!”

MK: “En ik had meer verwacht van de bewering dat het beeld behoorlijk gerestaureerd zou zijn. Ik zag eigenlijk maar weinig verschil met de VHS- of DVD-versies, al zijn er momenten dat de upgrade wel aardig gelukt is. Maar tegen de normen die nu worden gehanteerd voor bioscoopfilms legt Sign “O” The Times het af, en dan heb ik het al niet eens over de Ahoy’- en Sportpaleis-footage. Ik krijg een beetje de indruk dat de lui die het beeld hebben opgekalefaterd wat teveel haast hadden om het nog in 2017 (30 jaar na de release van het album) in de bioscopen te krijgen, want ik kan me met de technologie van tegenwoordig niet voorstellen dat ze er niet meer konden uithalen dat wat we nu hebben gezien.”

EK: “Het hangt met zoveel factoren samen, ik weet nog dat er in 2004 toen de film voor het eerst op DVD verscheen in de Benelux nergens meer een fatsoenlijke master te vinden was. Men heeft toen het beschikbare beeld aan het geluid dat van en Japanse laserdisc kwam moeten koppelen. Als het toen al en bende was, wie weet waar nu mee gewerkt moest worden. Al vermoed ik dat je gelijk hebt, er zal (te) veel vaart zijn gemaakt om de 20 november deadline te halen. Dat neemt niet weg dat ik heb genoten. Deze film laat als ‘ie op zijn best is een Prince op de toppen van zijn kunnen zien en daar neem ik de tussengevoegde toneelstukjes graag bij voor lief.”


Prince: Sign “O” The Times

  1. Sign “O” The Times
  2. Play In The Sunshine
  3. Little Red Corvette
  4. Housequake
  5. Slow Love
  6. I Could Never Take The Place Of Your Man
  7. Hot Thing
  8. Now’s The Time
  9. Sheila E. drumsolo
  10. U Got The Look
  11. If I Was Your Girlfriend
  12. Forever in My Life
  13. It’s Gonna Be A Beautiful Night
  14. The Cross
  15. Sign “O” The Times (instrumental)

Internationale release: 20 november 1987
Benelux release: 11 augustus 1988
Re-release: 20 november 2017 (30th Anniversary Fan Reunion)
Waardering: ***

[De ‘making of’ van de film publiceerden we eerder deze week en die vind je HIER]

2 gedachten over “Sign “O” The Times: The Movie (1987)

  1. Ik was aanwezig in Almere en ja…in een bioscoop een concertfilm bekijken naast vreemden geeft niet aan tot mee dansen of zingen ? iets wat je sneller doet in de concertzaal zelf. Maar Prince zien op het grote doek was geweldig, het geluid stond iets te zacht en net wat jullie zeggen vind ik dat de kwaliteit niet beter is als op de dvd bij mij thuis, sterker nog: ik zag iets meer korrel in de film om de scherpte wat op te krikken wat ik niet echt een verbetering vind.

    Mijn zoon was ook mee en die heeft nu wel kunnen ervaren wat een show deze kleine man op hakken neer had gezet en dat concerten 30 jaar geleden spectaculair waren, iets wat je tegenwoordig bijna niet meer ziet.

    1. Wel een mooi gegeven dat een film als dit het genie dat Prince was bewaart en bewaakt voor generaties die hem niet live hebben kunnen zien. Heb de volume-opmerking overigens doorgegeven aan de bioscoop. Wellicht bij een volgende voorstelling ietsjes harder!

Geef een reactie