Nothing Compares 2 U (1984)

Tijdens Celebration 2018 vorige maand was daar ineens de officiële online release van Nothing Compares 2 U in Prince’ originele versie uit 1984. Het meest in het oog sprong de video die daarbij werd gepresenteerd. Deze week heeft het uit 1984 stammende nummer ook een fysieke release gekregen, waarmee het definitief toetreedt tot de officiële Prince-discografie. Wat vindt het Purple Picks-team van deze release?

EK: “Het heeft me altijd verwonderd hoe Nothing Compares 2 U een min of meer mythische status heeft gekregen. Binnen Prince’ oeuvre dan tenminste. De versie van Sinéad O’Connor uit 1990 is fenomenaal, dat kan niemand ontkennen. Voor mij is het sindsdien ook altijd haar nummer gebleven, ondanks het feit dat het niet door haar is geschreven en zij niet de originele uitvoerende was.”

MK: “Nee, dat was natuurlijk The Family, op wiens debuut- en enige album uit 1985, een ‘oerversie’ stond (die ik altijd heb geprefereerd boven Sinead’s versie). Dat niet zo ‘oer’ bleek als ik dacht. Wat ik er van begreep, is dat Prince zijn vocalen over de muziek had gezet als leidraad voor hoe The Family-zanger Paul Peterson het moest zingen. Maar kennelijk had Prince zelf nog een heel andere uitvoering opgenomen.”

EK: “Duidelijk! Deze versie van het nummer werd oorspronkelijk opgenomen op 15 juli 1984 in de Flying Cloud Drive Warehouse, de plek waar Prince ook zijn rehearsals deed met The Revolution. Drie dagen later gooide Eric Leeds zijn saxofoonpartijen er overheen. Naar verluidt zijn Susannah Melvoin en St. Paul Peterson ook op de originele versie te horen, maar ik hoor die laatste eerlijk gezegd niet goed terug.”

MK: “Dat begreep ik ook, maar ook ik kan St. Paul niet onderscheiden.”

EK: “Op het album van The Family zou Nothing Compares 2 U eigenlijk een stille dood gestorven zijn. Het album was niet bepaald een succes, de focus lag op The Screams Of Passion en Susannah’s Pajamas (dat werden singles) en Prince zelf viste Mutiny van het album om in zijn eigen liveshows te gebruiken. Als het team van Sinéad O’Connor het vervolgens niet had opgepikt, had Prince zich in 1990 niet gehaast om het als de sodemieter terug te claimen tijdens de Nude Tour en was ons die erbarmelijke versie uit 1993 die Prince op The Hits/The B-Sides heeft gezet bespaard gebleven. Ook weet ik zeker dat Nothing Compares 2 U nu niet met zoveel bombarie zou zijn uitgebracht.”

MK: “Nee? Daar ben ik niet zo zeker van, hoor. Nothing Compares 2 U is toch wel uitgegroeid tot een mythisch nummer. Door Sinead’s versie, en vooral door de video waar de camera haast bovenop haar huilende gezicht staat, maar ook doordat het dankzij Prince uitgroeide tot publieksfavoriet.”

EK: “Zo bedoel ik het ook. Zonder de traan van Sinéad – en de hit die ze scoorde – had Prince er live echt niet meer naar omgekeken, vermoed ik. Maar je hebt wel gelijk, het werd een publieksfavoriet.”

MK: “Niet bij mij overigens, want ik heb het altijd doodzonde gevonden dat hij er in live-uitvoeringen een over de top Las Vegas versie van maakte, terwijl het eigenlijk een liedje is dat ‘klein’ het best tot z’n recht komt.”

EK: “In het persbricht dat over deze release verscheen wordt gesproken over ‘de heilige graal uit de Prince Vault’, die werd ontdekt door ‘A&R-topman, Prince-expert en de officiële Vault-archivaris’ Michael Howe. “I spotted the 2” multitrack reel in the Vault some weeks back while doing a 1984-era inventory. After retrieving my jaw from the floor, we took the reel upstairs, analyzed it, put it up on the Studer 24 track machine, and digitized it to 24/192. Even our ‘faders up’ rough mix was compelling enough to indicate that this was something very special indeed.”

MK: “Dat kan ik niet met hem oneens zijn.”

EK: “De ironie is dat in de weken voor de officiële release ook ineens een bootlegversie van de originele track van Prince boven kwam drijven. Voor de fans die ondergronds dat traject van lekkende tracks uit de archieven volgen, was de officiële release daardoor een stuk minder spannend. We kenden het tenslotte al. Maar het moet gezegd, de officiële release klinkt net wat lekkerder dan wat we eerder geserveerd kregen en wat het vooral doet bij mij is voor een herwaardering zorgen.”

MK: “Oh ja, bij mij ook. Al was ik dus voornamelijk verrast dat het niet een ‘Family-track-met-Prince-vocalen’ bleek te zijn. Mijn kaak lag dus ook bijna tot op de grond.”

EK: “Mijn kaak is wat stabieler, maar ik was dan ook geen liefhebber van Prince’ versies van nummer. Tijdens concerten was Nothing Compares 2 U voor mij de plaspauze. Prince overschreeuwde zichzelf in de live-uitvoeringen altijd. Zoals na zijn dood ontelbare artiesten zich vergaloppeerden aan Purple Rain door het met veel pathos en bombast te brengen, zo deed Prince dat zelf met Nothing Compares 2 U. Hij heeft er kennelijk nooit helemaal de vinger achter gekregen waar de kracht in zijn eigen nummer lag. Misschien daarom ook wel heeft hij er nooit meer naar omgekeken tot de hit van Sinéad.”

MK: “Ik weet ook niet zo goed waarom de live versies altijd zo over de top moesten. Psychologie van de koude grond natuurlijk, maar misschien raakte het nummer hem wel iets te veel om het klein en breekbaar te brengen? Ik bedoel, hij heeft zich toch nooit echt in zijn kaarten laten kijken, oprechte emotie toonde hij maar zelden. Ja, pas tegen het einde van zijn leven, tijdens de opvallend openhartige Piano & A Microphone shows.”

EK: “Eens, zodra het maar een beetje naar échte openheid neigde, sloopte hij het weer (de oorspronkelijke versie van het nummer Wally, Old Friends 4 Sale, et cetera) of verstopte hij het op b-kantjes of lastig te vinden albums als The Truth. Maar hier, in de oerversie vanNothing Compares 2 U hoor je alles ineens wel. Dit is de krachtige track die hij verdorie in 1993 al uit had moeten brengen, in plaats van dat vermaledijde galmduet met Rosie Gaines. Deze versie heeft een oprechte emotie en breekbaarheid.”

MK: “Absoluut! Exact wat het zou moeten overbrengen, en daarom raakt het me ook keihard. Overigens wel grappig dat de ‘ow-ow-ow-oh-ooh’ die in de uitvoering van The Family achter vrijwel elke regel wordt gezongen, ook hier al gebruikt wordt.”

EK: “Je hoort goed wat wel als leidraad is gebruikt voor hun versie. De saxofoon van Eric Leeds vind ik trouwens ook erg aardig. Je hoort dat het geluid dat later zo naadloos bij Prince’ geluid is gaan passen hier nog in ontwikkeling is. Dit is een van de eerste opnames die Leeds met/voor Prince deed. De van oorsprong jazzsaxofonist toetert hier duidelijk buiten zijn comfortzone.”

MK: “Ja, maar wel noot voor noot raak. Ook opvallend, dat het ‘opeens’ Eric Leeds is terwijl Prince rond die tijd toch voornamelijk met Eddie M. begon te werken. Tijdens de Purple Rain Tour bijvoorbeeld. En was Eddie M. ook niet de saxofonist op Temptation, van Around The World In A Day?”

EK: “Eric Leeds was volgens mij specifiek aangetrokken als bandlid in The Family en werd geïntroduceerd door zijn broer Alan Leeds, destijds Prince’ tourmanager. Eddie M. was al mee op tournee als saxofonist in Sheila E.’s band en mocht vanuit die positie ook meejammen met The Revolution. Aanvankelijk waren de werelden van The Family en The Revolution gescheiden, maar de lijn werd steeds vager. Tegen het einde van de Purple Rain Tour was Eric al regelmatig aan het meespelen en weer een tournee later waren The Family-leden Eric, Susannah en Jerome vast onderdeel van de entourage. Afijn terug naar Nothing Compares 2 U, de saxofoon van Eric Leeds werd recent door Candy Dulfer in een erg tof interview met Bram van Splunteren niet als zodanig herkend. Vond ik wel opvallend, ik hoor ‘m wel meteen. En onder meer zijn spel maakt dat ik voor het eerst sinds 1990 een Prince-versie van Nothing Compares 2 U begin te waarderen. Dat is de winst van deze release. Maar is het ‘something very special indeed’? Tsja, dat zou ik niet zo hard durven stellen. Wel een enorme rehabilitatie, die het echter nog steeds niet wint van de vijfsterrenuitvoering van Sinéad O’Connor.”

MK: “Ik durf wel zo ver te gaan. Goed, ik schat Sinead’s versie minder hoog in dan die van The Family, wat voor mij altijd de beste versie is geweest. Tot nu. Want ook al is Prince’ versie behoorlijk anders dan die van The Family, het werd wel direct mijn favoriete versie. Niet omdat het zijn eigen versie is, maar omdat de emotie oprecht en haast voelbaar is -een zeldzaamheid. Hiermee vergeleken ga je toch horen dat hoe goed St. Paul zijn best deed om Prince’ ‘directions’ te volgen, het hem toch niet helemaal gelukt is het juiste gevoel over te brengen.”

EK: “Wat voor de verzamelaars onder ons wel frustrerend is, zijn de verschillende versies. Eerst is een paars vinyl-versie in gelimiteerde oplage van 1984 stuks uitgebracht, vervolgens een picture disc die je alleen in combinatie met een t-shirt kon kopen en dan nu de reguliere versie op zwart vinyl. Niet heel fanvriendelijk allemaal. Voor mij wel ‘something very special indeed’ is de videoclip die erbij is gepresenteerd. Deze is samengesteld en geregisseerd door Andrea Gelardin en Ruth Hogben. Zij hebben stukken uit rehearal tapes met The Revolution aan elkaar geplakt tot een geheel. Je ziet een jonge, blije, gepassioneerde, geconcentreerde en vooral levendige Prince. Een jongeman die op het punt staat door te stoten naar de absolute wereldtop en hij weet het.”

MK: “Ja, dat is prachtig. Uiteraard hadden sommige Prince ‘fans’ wat te zeuren over de begeleidende beelden, want ze hadden niks met het nummer te maken en leidden af van de emotie. Maar ik vind dat -excusez le mot- gezeik. Die lui zaniken over alles, zelfs over het feit dat er kennelijk best veel aan wordt gedaan om al het spul in The Vault te categoriseren en om meer Prince-materiaal uit te brengen, zoals de release voor september via Warner Bros. en begin 2019 op Tidal. Want het is misschien niet wat Prince wilde. Zucht…”

EK: “Breek me de bek niet open…”

MK: “Deze video is gewoon smaak- en vooral respectvol gedaan, tot aan kleine details aan toe, zoals de witte duif die ‘over’ de spiegelzonnebril van Prince fladdert.”

EK: “Absoluut! De beelden hebben inderdaad in het geheel niets met het nummer te maken. Maar je verwacht toch niet dat er ook een kant en klare clip ligt voor een nummer waar hij niks mee heeft gedaan? Het is overigens heerlijk tijdverdrijf om de danspasjes die je ziet te koppelen aan beeld uit de Purple Rain Tour om te zien waar ze werkelijk mee bezig zijn. Hopelijk komen ze ook nog eens ongefilterd naar buiten. Ze zijn een prachtig tijdsbeeld waar ik zowaar een beetje emotioneel door word.”

MK:“Helemaal mee eens.”


NOTHING COMPARES 2 U

  1. Nothing Compares 2 U (edit)
  2. Nothing Compares 2 U (full-length version)

Release: 25 mei 2018
Hoogste hitlijstnotering in Nederland en België: — (NL) | — (BE)
Waardering: ****
Essentiële nummers: Nothing Compares 2 U (full-length version)

Een gedachte over “Nothing Compares 2 U (1984)

  1. Ik heb die Family-versie juist altijd een beetje flauw gevonden, maar misschien is dat juist omdat ik die pas hoorde nadat ik Sinead en Prince (Nude Tour) had gehoord. En wat die emoties betreft: hoeveel mensen zouden hun allerdiepste gevoelens willen tonen tegenover miljoenen mensen? Zijn de kreten van James Brown pure emotie of was het een act? Allebei denk ik. Een artiest toont zijn emoties en heeft tegelijkertijd een masker op.

Geef een reactie