Originals (2019)

Hoe mooi de recente Sony-releases dit jaar ook zijn en hoe welkom die op LP waren, Originals is eigenlijk wel de release waar we op zaten te wachten in dit overvolle (want er komt nog veel meer) Prince-jaar. Deze week verscheen in navolging van de Tidal-release en de cd-release ook eindelijk de deluxe versie en de vinylversie. Al moeten fans die de witte lp bij de Estate hadden besteld nóg langer wachten. Wij gaan het echter met die deluxe vinyl/cd-versie doen en die vertraging bij de Estate neemt niet weg dat Originals verreweg de meest interessante postume Prince-release tot nu toe is. Het is geen geheim dat Prince dusdanig productief was, dat hij naast zijn eigen werk ook honderden nummers voor anderen heeft geschreven. Originals is een bloemlezing van dergelijke nummers, uitgevoerd door de maestro zelf.

EK: “Wat mij vooral opvalt is dat ik bij het zien van de tracklist enkele maanden terug dacht ‘dit en dat ken ik al, zus en zo ben ik wel benieuwd naar’, maar nu ik het album heb gehoord kan ik constateren dat we het meeste nog niet kenden van bootlegs. Of tenminste, niet in deze vorm. Dus ook ‘voor de fan die alles al heeft’ is dit gewoon een grote ontdekkingstocht.”

MK: “Ik had precies dezelfde reactie. De vorige posthume release, Piano & A Microphone ‘83, vond ik zeer zeker interessant omdat je de maestro hoorde oefenen en zoeken. En Originals maakte me nieuwsgierig omdat ik een aantal nummers niet kende in Prince’ uitvoering.”

EK: “Al vraag ik me nog wel af in hoeverre je Originals ook ‘origineel’ kan noemen. Dit vanwege de Japanse-versie waar nog een ‘cinematic version’ van Nothing Compares 2 U op staat. Ergo, een ‘andere mix’. Eentje die nieuw is, niet zoals Prince ‘m zelf ooit heeft verzonnen. Dat doet bij mij de vraag rijzen of dat her en der niet vaker is gebeurd. Uit een recent interview met Michael Howe blijkt al dat men her en der met de multitracks die in de kluis lagen de uiteindelijke versies heeft nagemaakt. ‘De meeste (nummers) waren beschikbaar op 1/2 inch analoge tapes en waren meestal ruwe mixen. Andere tracks stonden op cassettes, maar sommige waren niet goed genoeg vanuit het oogpunt van optimaal geluid. Dus maakten we een nieuwe mix met die multitrack-tapes, op basis van de cassettespecificaties. Uiteindelijk kan de luisteraar dan met optimaal geluid horen wat er op de cassettes stond.’ Wie zegt me dat er op deze manier ook niet hier en daar wat creatieve vrijheden zijn genomen? Dat is in de muziekindustrie vaker gebeurd. Neem bijvoorbeeld de Beatles Anthology-reeks, daarin zijn ook nieuwe mixen gemaakt en verschillende onuitgebrachte takes van nummers samengevoegd tot één geheel. Ik kom er zo wel even op waar ik vermoed dat dit misschien het geval is.”

MK: “Ik denk niet dat ze ‘creatieve vrijheden’ hebben genomen, volgens mij hebben ze dat niet aangedurfd omdat ze niet zo geniaal zijn als Prince was. Namaken, okee, maar echt iets nieuws toevoegen…? Ik betwijfel het. Als ze dat wel hebben gedaan, is het wel echt goed gedaan.”

EK:Originals begint met Sex Shooter, dat we oorspronkelijk kennen van Apollonia 6. Direct herkenbaar en eigenlijk gewoon zoals je het verwacht. De basistrack is identiek en daar overheen horen we geen hijgerige dames kirren, maar het is Prince die met zijn falsetstem zijn best doet de toon te zetten. Dat het lekker klinkt heeft alles met de kracht van het nummer te maken, maar in alle eerlijkheid mist dit nummer in deze vorm wel de opwinding die de dames er in brengen. Apollonia was (is) niet gezegend met een buitengewoon zangtalent, maar Prince’ versie doet je realiseren dat ze het heel goed gedaan heeft.”

MK: “Dit is direct al een goed voorbeeld van hoe Prince ‘guide vocals’ toevoegde, die dienden als blauwdruk voor hoe de uiteindelijke vocals gebracht moesten worden. Alhoewel, in het geval van Apollonia denk ik dat Prince juist zo vlakjes klinkt omdat hij wist dat zij nooit beter dan dat kon doen, haha. Hoe dan ook, ook al kende ik al wat tracks van Originals met Prince’ stem, het blijft toch wat wennen -in de goede zin van het woord- om hem nummers te horen zingen die vanuit vrouwelijk perspectief geschreven zijn. Al vind ik het uitermate bijzonder om te horen.”

EK: “Absoluut en dat zijn er hier nogal wat ook nog. Jungle Love is dat echter niet. Deze is bijna een kopie van de versie die we kennen van The Time. Waar Prince op de openingstrack Apollonia niet weet te benaderen, is hij hier helemaal Morris Day. Zeker in de finale doet hij ‘het stemmetje’ vlekkeloos. Hij is meer Morris dan Day zelf. Het blijft een meedogenloze track en wat ook opvalt hoe strak hij Morris kennelijk hield. Het was Jesse Johnson die de riff schreef, dus er was wel een vorm van samenwerking hier. Maar met Prince stevig aan het roer.”

MK: “Ik hou van het werk van The Time, nou ja, in dit geval Prince voor The Time, en hoe tof ik het ook vind om Prince Morris Day te horen ‘channelen’, deze track verrast me dan weer minder dan -bijvoorbeeld- Sex Shooter. Juist omdát het bijna 100% klinkt als The Time. Wat je zegt, niet alleen Day werd strak gehouden, maar zelfs de hele band blijkbaar. Ze hebben het één op één nagespeeld voor hun eigen versie, blijkbaar.”

EK: “Prince ‘is’ gewoon The Time, de band is op de meeste liedjes niet te horen, slechts Jesse mocht her en der meedoen. Dit is overigens precies zo’n nummer waar je aanwijsbaar kan zeggen ‘hier zijn creatieve beslissingen genomen’, want de muziek is hier identiek aan wat uiteindelijk op het Ice Cream Castle-album terecht is gekomen. Dat bewijzen ook de afbeeldingen van de opnametapes in de deluxe edition en wordt ook beschreven in Duane Tudahl’s boek over deze periode. Slechts Prince’ stem is vervangen door die van Morris. Maar hier duurt Jungle Love substantieel korter, zélfs korter dan de single-edit. Ergo, iemand heeft besloten hier een fade-out in te zetten en dat was niet Prince zelf. Afijn, we gaan door. Manic Monday is – samen met Nothing Compares 2 U – misschien wel het meest bekende voorbeeld van een nummer dat Prince heeft geschreven en vervolgens heeft weggegeven. Van oorsprong was het voor het album van Apollonia 6, je hoort in de versie van The Bangles zelfs Brenda Bennett nog terug op de achtergrond. Deze versie is van ruim daarvoor. Ik hoor naast Prince wel damesvocalen, maar hoor niet goed wie het zijn. Het blijft hoe dan ook een perfect popliedje. Hier iets langzamer qua tempo dan de uiteindelijke The Bangles-versie, meer ‘laid bac’k. In feite helemaal ‘af’, maar het manische uit de titel ontbreekt. Toch goed dat er door Susanna Hoffs en collega’s nog aan gesleuteld is.”

MK: “Persoonlijk denk ik dat het niet zo’n monsterhit was geweest als The Bangles er niks meer aan hadden gedaan en slechts de vocalen opnieuw hadden ingezongen. Precies wat je zegt, het manische en hectische ontbreekt in deze ‘original’ versie -al is de uiteindelijke versie natuurlijk ook niet echt enorm jachtig. Prince’ oorspronkelijk versie klinkt echt meer als een demo dan het al kant en klare materiaal à la Jungle Love en Sex Shooter. Het doet me in de verte wat denken aan Raspberry Beret, maar als Prince het op Around The World In A Day -waar het wat melodie en instrumentgebruik best goed op zou passen- of een ander eigen album had gezet, had hij vast nog wel aan Manic Monday gesleuteld, vermoed ik.”

EK: “Absoluut eens! Dit had op deze manier in Prince’ versie geen hit of zelfs maar een klassieker geweest. Noon Rendezvous dan. Daar durf ik het omgekeerde van te beweren. Whoa!! In feite gewoon een ‘piano & a microphone’ track, want meer is het niet. Maar verdorie, in al die kaalheid grijpt Prince je naar de keel. Die prachtvocalen, dat intieme pianospel. Waar de uitvoering door Sheila E. een vrij vlakke ‘ene oor in, andere oor uit’ ballad is met latin-invloeden, gaat deze uitgeklede versie van Prince door merg een been. Fantastisch! Let ook op dat drumcomputergebruik. Wel de effecten, maar geen beat.”

MK: “Ik ben het volledig met je eens, dit is geweldig! Ik vond de versie die hij samen met The Revolution tijdens zijn verjaardagsconcert in 1984 speelde al heerlijk -en vele malen beter dan Sheila E’s uiteindelijke versie- maar dit is wel echt ultiem. Oprecht en ontwapenend en ongekend intiem, zeker voor Prince in die tijd. Voor mij is dit de eerste echte verrassing en direct één van de hoogtepunten. We wisten het natuurlijk al dat hij dat kan, maar ik blijf het knap vinden dat hij een complete sfeer kan creëren met slechts zijn stem en een piano -en inderdaad met wat subtiele drumcomputer-effecten. Kippenvel gewoon. Eén nadeel: met 3 minuten is het veel te kort!”

EK: “Eens, maar gelukkig komt het evenzo fantastische Make-Up, dat we kennen van Vanity 6. In haar versie al vrij rauw, maar Prince doet in zijn oer-versie niet eens de moeite om als een vrouw te klinken. Met zijn zware praatstem kwakt hij de teksten over de industrieel aandoende electrobeat. Het resultaat is een track waar iemand als Gary Numan jaloers op zou zijn. Een vervreemdende track die volledig in het rauwe begin jaren tachtig geluid past. Daar over gesproken, het artwork toont een Prince uit de Dirty Mind periode, de tijd dat hij nog niets voor een ander had geschreven. Of tenminste, nog niet had uitgebracht (het debuut van The Time zou snel volgen). Dat vind ik raar gekozen, want het past in mijn optiek niet helemaal bij het overkoepelende idee van dit album. Of tenminste niet bij de sfeer. Alleen bij dit puike Make-Up past het coverbeeld wel goed.”

MK: “Tja, dat ben ik wel met je eens. Maar neemt niet weg dat Make-Up inderdaad geweldig is. Een heel mooie exponent van Prince’ ‘rude boy’ periode, en tegelijkertijd een briljant voorbeeld van zijn zwaar elektronische en ‘koude’ sound die op 1999 goed te horen is. Het afstandelijke van bijvoorbeeld Something In The Water (Does Not Compute) zit voor mij ook heel erg in Make-Up. En ik vind het fantastisch dat Prince zingt over het aanbrengen van lipstick en eyeliner in zijn eigen stem. Dat maakt het aan de ene kant vervreemdend, maar tegelijkertijd klinkt het op de een of andere manier ook heel vanzelfsprekend. Ik bedoel, dat kennen we natuurlijk ook van Prince: een beetje verwarring scheppen over zijn seksuele voorkeur. En op die manier past Make-Up eigenlijk heel goed in zijn eigen catalogus.”

EK: “Zeker met die recente foto’s van Jeff Katz die opdoken en waarop we Prince zijn eigen make-up zien doen. 100 MPH is ook erg lekker, het nummer dat voor altijd een weggevertje als ruil voor Kiss zal blijven. Want eigenlijk had Prince dat nummer aan Mazarati gegeven en toen hij hun versie hoorde dacht hij ‘verdorie, die wil ik zelf hebben’. Hoewel het niet zo ‘edgy’ is als Kiss, doet 100 MPH er verder eigenlijk niet echt voor onder. Het intro blijft mijn favoriete stukje. Het begint als een bombastische 80s hardrocktrack, met gierende gitaar. Dan komt als de rook optrekt een plukkend basloopje door het audiogeweld heen om de boel schoon te vegen en vervolgens blijft een uiterst aanstekelijke, springerige en kale funktrack over. Lekker!”

MK: “Ja, mooi verhaal blijft dat toch, over Kiss. En dat terwijl Prince eigenlijk zelf niet zo goed wist wat hij met Kiss aan moest. Zijn eerste demo -alleen zijn stem begeleid door een simpele akoestische gitaar-melodie- klonk bijna country. Dan vind ik eerlijk gezegd dat zowel Mazarati als Brown Mark, die hun plaat produceerde, altijd behoorlijk onderschat zijn geweest. Zij hebben uiteindelijk iets van Kiss gemaakt dat Prince in eerste instantie zelf niet hoorde. Dat hij er de killer versie van maakte die we allemaal kennen, doet niets af aan het (harde) werk van Mazarati en Brown Mark.”

EK: “Helemaal eens, dat ben je geneigd te vergeten door de iconische status die Prince dat nummer zelf heeft gegeven.”

MK: “Helaas hebben ze met 100 MPH niet dezelfde magic touch kunnen gebruiken als voor Kiss, vind ik, al is het zeker geen slecht nummer. Maar Prince’ uitvoering vind ik toch stukken beter. Rauwer, op de een of andere manier. Al zou ik het niet zo 1-2-3 terughoren op een van zijn eigen albums, daar is het net wat te lichtgewicht voor. Maar wel een erg fijn liedje verder, ik kan hier moeilijk bij blijven stilzitten.”

EK:You’re My Love is een nummer dat Kenny Rogers opnam en op deze compilatie is het een plotselinge ruk naar rechts. Toch vind ik het – ondanks het wegwerpkarakter – een superinteressante track. Enerzijds omdat het een oorwurpmpje is, anderzijds omdat Prince hier toont dat hij ook heel goed niet als Prince kan klinken. Juist in dit soort nummers blijkt pas hoe breed hij kon schrijven. Maar toegegeven, het is vooral als curiositeit leuk, muzikaal eigent Prince zich de track nergens toe. De synthbegeleiding is trouwens wel heerlijke 80s kitsch.”

MK: “Wat het toeëigenen betreft, muzikaal zou het best goed op For You passen, zij het dat Prince toendertijd alleen in zijn falsetstem zong.”

EK: “Verdraaid, daar zeg je wat! Had ik niet aan gedacht, maar dat is absoluut waar.”

MK: “Zijn stemgebruik hier vind ik juist ook interessant omdat hij inderdaad totaal anders klinkt. Het is nog net geen parodie op een country-esque crooner, daar heeft hij net teveel een randje op zijn stem voor. Het geheel klinkt allemaal best lekker, en het is zeker pakkend, toch is dit er niet eentje die ik op repeat zal zetten, daarvoor gebeurt er net te weinig in mijn oren.”

EK: “De herinnering aan You’re My Love wordt dan ook direct weggevaagd door een fantastisch Holly Rock, waarin Prince volledig in de huid van de uiteindelijke uitvoerende kruipt. We horen hem vrolijk de rap ‘Sheila E.’s my name, Holly Rock’s my game’ opdreunen.”

MK: “Ja, en na Make-Up en Sex Shooter is ook dit weer een uitstekend voorbeeld van zijn gebruik van ‘guide vocals’. En tegelijkertijd ook een van de betere voorbeelden (net als 100 MPH) dat Prince het bij nummers voor anderen het niet alleen hield bij het schrijven en het opnemen van een demo’tje. Nee, hij maakte er echt werk van, en in het geval van Holly Rock levert dat een killer track op die hij makkelijk zelf had kunnen uitbrengen -met andere lyrics uiteraard.”

EK: “Wat ik me hier vooral afvraag is dat we wel die typische Sheila-percussie horen. De liner-notes bieden helaas geen uitsluitsel, dat vind ik wel een gemiste kans hier. Wat denk jij? Speelt ze al mee?”

MK: “Zo te horen wel, maar ik twijfel een beetje. Zou het niet een voorbeeld kunnen zijn van wat jij eerder aanhaalde over Michael Howe die verklaarde dat ze her en der elementen van andere takes of versies hebben toegevoegd? Ik kan me niet zo heel goed voorstellen dat Prince Sheila E. al vroeg om haar percussie toe te voegen aan een nummer dat ze zelf zou opnemen en uitbrengen. Al weet je het natuurlijk nooit met Prince.”

EK: “Tegen het eind verzandt het nummer in een heerlijke jam, om in de laatste minuut gas terug te nemen. I’m not bullshittin’, horen we Prince nog zeggen, waarna hij à la een live-show de boel nog een paar keer start en stopt. Heerlijk! Try to dance to thát!

MK: “Ik heb het geprobeerd en even los van het feit dat ik niet zo’n fenomenale danser ben, was dat verdomd lastig! Maar stilzitten bij dit nummer is daarentegen onmogelijk. Geweldig!”

EK: “Na die verzengende groove volgt Baby You’re A Trip, dat uiteindelijk op Jill Jones’ album is beland. Jill is hier ook al te horen in de achtergrondvocalen en dat maakt dat het bij mij wederom zo’n ‘zijn hier verschillende takes door elkaar gebruikt’ gevoel oproept.”

MK: “Ja, dat gevoel heb ik ook. Al denk ik op de een of andere manier in het geval van dit nummer dat Prince het oorspronkelijk zelf wilde uitbrengen, Jill Jones als achtergrondzangeres vroeg, maar zich bedacht en het uiteindelijk aan haar ‘gaf’.”

EK: “Los daarvan wel te gek hoor, en wat mij vooral opvalt is hoe slaafs Jill op de eigen versie Prince’ guide vocals heeft gevolgd. Ik vond het altijd een te gek nummer, maar deze versie walst er nu gewoon volledig overheen omdat je beseft dat we eerder een doordruk te horen hebben gekregen. Net als net bij Jungle Love valt hier goed op hoe strak Prince zijn protegés hield. Terwijl een Jill Jones toch echt wel wat kan vocaal. Bijzonder dat dan een Apollonia in haar Sex Shooter-uitvoering vrijer is gelaten. Afijn… dit is fantastisch!”

MK: “Mwah, Apollonia heeft er samen met de andere dames vooral wat meer gehijg aan toegevoegd, haar uitvoering is verder vrij vlak, vind ik. Dat kan te maken hebben met de ‘opdracht’ om het afstandelijk en kil te laten klinken, maar ik denk vooral dat het vlakke te maken heeft met Apollonia’s beperkte vocale kwaliteiten. Dat gezegd hebbende, ben ik het verder met je eens dat Jill Jones in haar uiteindelijk versie inderdaad heel erg Prince volgt. Opvallend inderdaad. Zijn eigen versie is echter veruit superieur. Toen ik deze versie voor het eerst hoorde -die nogal wat ruis bevatte- ging ik al finaal voor de bijl. Dit had moeiteloos op Sign “O” The Times gepast, bij voorkeur in de plaats van Slow Love. Stel je eens voor dat hij dit -voorzien van blazerspartijen van Eric Leeds en Atlanta Bliss en met achtergrondvocalen van Boni Boyer- tijdens de tour had gespeeld…”

EK: “Oef, Boni die dat gekrijs zou overnemen. Wow, ik hoor het nu in mijn hoofd. Dat had briljant geweest! Het rare is dat Jill Jones destijds wel met de tour meereisde door Europa om haar plaat te promoten, maar nooit op het podium heeft gestaan, dit had zelfs mét haar live gebracht kunnen worden. The Glamorous Life is vervolgens wederom zo’n voorbeeld van hoe Prince de liedjes die naar Sheila E. gingen zelf een meer bijzondere draai gaf. Waar Noon Rendezvous vocaal de diepte in ging, is het hier de afstand die het nummer uniek maakt. Prince observeert, declameert wat hij ziet en raakt de luisteraar met de inhoud. In Sheila’s versie lijkt de tekst tussen alle getrommel op haar percussiekit door bijzaak. Die percussie ontbreekt hier dan ook volledig en de drumbeat is generiek. Het nummer is daardoor wel aan de kale kant. De eerste keer dat ik denk ‘dit is eerder een demo dan een volledig afgemaakt nummer’. Maar door de voordracht pakt het wel.”

MK: “Ja, zeker eerder een demo, maar verdomme, wel een geweldige. Ondanks dat het wat kaal klinkt, vind ik het wel heel erg fijn hoor! Het stuwt en pulseert, en klinkt juist het ontbreken van de percussie van Sheila E. veel minder als een vrijblijvend (zij het erg lekker) party-nummer. Waarbij mij ook de teksten opeens veel meer opvallen dan ze eigenlijk ooit deden. En dat is voor mij pure winst.”

EK:Gigolos Get Lonely Too vond ik nooit zo’n topnummer van The Time en Prince’ uitvoering verandert daar weinig aan. Al klinkt deze wel wat vetter en doet het je hopen dat de hele catalogus van The Time eens een flinke remaster krijgt.”

MK: “Ik heb dit altijd wel een fijn nummer gevonden, al wist ik nooit zo goed hoe serieus ik het door Day’s gewoonlijke strapatsen moest nemen. Waarschijnlijk gewoon niet al te serieus. Hoe dan ook, wat ik hier dan wel grappig aan vind, is dat Prince er vocaal meer uit weet te halen. Day heeft niet zijn falsetstem gebruikt zoals dat Prince dat hier wel doet. En juist dat maakt, samen met het vingergeknip van Prince dicht op de microfoon, deze uitvoering dan weer interessanter dan de uiteindelijke versie van The Time.”

EK:Love… Thy Will Be Done, begin jaren negentig een hit voor Martika en in Prince’ versie een bootlegfavoriet, is de eerste die we al echt kennen. Hoewel ik het als losstaande track te gek vind, past het binnen de rest van deze compilatie niet zo goed. Wellicht omdat Originals voornamelijk uit nummers bestaat die gedurende Prince creatieve hoogtijdagen midden jaren tachtig zijn opgenomen. Deze is van een paar jaar later en voelt daardoor muzikaal… een soort buitenbeentje. Ik weet niet goed hoe ik het onder woorden moet brengen. Binnen deze context vind ik het de zwakste schakel. Dat daargelaten… luister eens naar die koortjes waarin Prince met meerdere stemlagen over zichzelf heenbuitelt. Fantastisch!! Maar verkeerd nummer op de verkeerde plek.”

MK: “Ik heb begrepen dat deze er op staat op voorspraak van vooral Jay-Z, omdat het een van zijn favoriete nummers is. Maar ik ben het volledig met je eens. Je zou bijna denken: had deze gereserveerd voor een deel twee dat zich focust op de jaren ’90. Maar ja, hij gaf volgens mij toen niet meer zo veel weg als in de jaren ’80, en wat hij voor anderen schreef, was nou ook niet bepaald om over naar huis te schrijven. Ik zou niet zitten wachten op een Prince-versie van een TC Ellis-nummer, zeg maar.”

EK: “HELP! NEE!!”

MK: “Dat bedoel ik, haha! Ondanks het ook bij mij overheersende gevoel dat Love… Thy Will Be Done niet echt lekker past op Originals, vind ik het ook te gek, hoor. Zeker de koortjes, die zijn waanzinnig. Maar toch, maar toch… Niet helemaal op zijn plek.”

EK: “Het ronkende Dear Michaelangelo is weer typisch mid-80s Prince en dit heeft echt alles in zich wat ik zo goed aan die periode vind. IJzige synths, gruizige gitaar, Linn-drum, bezwerende koortjes. Maar die kenden we allemaal ook uit Sheila’s versie. Deze is vrij identiek. Te gek, desalniettemin en ook hier geldt dat het je doet verlangen naar een remaster van haar album.”

MK: “Ja, en zet daar dan direct alle Prince-versie van de nummers op haar album bij, als een soort special edition. Maar misschien is dat wat al te lullig voor Sheila, omdat ook Dear Michaelangelo in de uitvoering van Prince superieur is vergeleken met haar eigen uitvoering. Althans, dat vind ik. Vooral omdat ik Sheila E. gewoon niet zo’n goede zangeres vind.”

EK: “Sowieso vind ik deze hele release een enorme schaduw over Sheila’s oeuvre werpen. Met maar liefst vier van ‘haar’ tracks is dat oeuvre overheersend hier en ze zijn alle vier superieur. Ik denk niet dat zij heel blij met Originals is, eerlijk gezegd. Wouldn’t You Love To Love Me? is daarna wat betreft de audio een stapje achteruit. Alsof het van cassette komt, maar dat schijnt niet zo te zijn. Maar ik snap tegelijk wel heel goed dat ze deze hebben geplaatst. Wat een toffe track zeg, veel meer power dan de uiteindelijke Taja Sevelle-versie. Die laatste is vooral heel erg 80s pop, deze uit 1981 is veel vuiger. Erg tof, wat mij betreft de ontdekking van het album. Wat een fijne versie. Het mindere geluid neem je op de koop toe.”

MK: “Ja, ik denk dat het ‘historische aspect’ het ‘m vooral heeft gedaan voor de curators om te besluiten dit op Originals te zetten, en dat kan ik me heel goed voorstellen. Dit is er zo eentje die jarenlang rondzweefde zonder uitgebracht te worden. En eigenlijk doodzonde dat Prince dat nooit heeft gedaan op een eigen album. Het had in een iets minder gelikte versie zo op Dirty Mind kunnen passen, als ik het orgel-achtige geluid zo hoor, het klinkt een beetje als Partyup, maar dan langzamer. En absoluut vele malen beter dan de huppelige versie van Taja Sevelle. Ook wat mij betreft dé verrassing van Originals, waardoor ik de mindere geluidskwaliteit graag voor lief neem.”

EK: “Daarna valt Nothing Compares 2 U wat rauw op mijn dak. Fijne versie, topuitvoering van Prince – al blijf ik de versie van Sinéad O’Connor de ultieme vinden – en eentje waar we een jaar geleden heel opgetogen over waren. Dat ben ik nog steeds, maar na die opwindende en uit de speakers huppelende versie van Wouldn’t You Love To Love Me? klinkt het ineens heel lomp. Ik snap goed dat het de uitsmijter is, maar in deze volgorde is dat gevoelsmatig niet helemaal ideaal. Hier had wellicht een ander nummer voor moeten staan om Nothing Compares 2 U beter tot zijn recht te laten komen.”

MK: “Ik begrijp wat je bedoelt. Ook al vind ik zelf uiteindelijk Prince’ versie toch de ultieme, nadat ik altijd The Family’s versie mijn voorkeur had, deze had er voor mij zelfs niet op gehoeven. Ik begrijp dat ze het er op hebben gezet, maar het was al uitgebracht. En daarmee doet het het verrassingsaspect dat ik bij Wouldn’t You Love To Love Me? en ook bij een paar andere nummers heb, vrijwel in één keer teniet. Jammer, al zou ik niet zo goed weten wat er voor in de plaats had gemoeten en al blijft op zichzelf Nothing Compares 2 U echt prachtig.”

EK: “Maar goed, dat laatste is mierenneuken. Ik vind Originals muzikaal echt puur genieten. Het geeft een fascinerend inkijkje in Prince’ manier van werken en toont zonder dat het er te dik op ligt hoe gedreven hij was als muzikant. Waar veel andere componisten die iets voor een ander schrijven een snelle demo maken, produceerde Prince echt al volledige tracks met arrangementen, koortjes, meerdere muzikale lagen… eigenlijk gewoon kant en klare tracks waar je niks meer aan hoeft te doen.”

MK: “Dat is voor mij ook het mooiste aan Originals. Die gedrevenheid echt (vrijwel) kant-en-klare nummers af te leveren, echt waanzinnig. Met als bonus dat je minder fanatieke Prince-liefhebbers als wij nu ook kunt laten horen dat Prince écht ‘dat-en-dat liedje’ heeft geschreven. Daarmee bedoel ik dat ik genoeg mensen ken die niet wisten dat Manic Monday of Nothing Compares 2 U van Prince zijn, laat staan dat ze dat zich kunnen voorstellen. En dat is alleen maar goed, omdat het ook, zoals jij zegt, zijn gedrevenheid aantoont. Dat hij gewoon niet anders kón dan muziek opnemen.”

EK: “Waar de vorige ‘vault release’ Piano & A Microphone ’83 het moest hebben van de prachtige vormgeving maar inhoudelijk eigenlijk een overbodige release was en daarvoor met de deluxe editie van Purple Rain niet het volledige potentieel werd benut, is Originals de eerste postume Prince-release die (op genoemde en eigenlijk ook gewoon wel verwaarloosbare schoonheidsfoutjes na) fantastisch gelukt is. Nieuwe Prince-klassiekers gaat het niet opleveren, daar de ‘klassiekers’ uiteindelijk toch wel de versies van de uiteindelijke uitvoerenden zijn. Wel krijg je door Originals nog meer ontzag voor zijn manier van werken en inzicht in zijn denkwijze. Los daarvan is het gewoon een erg fijne compilatie waar je vaker naar terug zal grijpen omdat het heerlijk wegluistert. Laat dit wat betreft Prince’ muzikale erfenis de weg voorwaarts zijn.”

MK: “Daar sluit ik me volledig bij aan. Laat maar komen, dat spul uit de Vault. Zolang ze maar wel zo veel mogelijk gaan voor kwaliteit en niet alleen voor winstbejag.”


Originals

  1. Sex Shooter
  2. Jungle Love
  3. Manic Monday
  4. Noon Rendezvous
  5. Make-Up
  6. 100 MPH
  7. You’re My Love
  8. Holly Rock
  9. Baby, You’re a Trip
  10. The Glamorous Life
  11. Gigolos Get Lonely Too
  12. Love… Thy Will Be Done
  13. Dear Michaelangelo
  14. Wouldn’t You Love To Love Me?
  15. Nothing Compares 2 U

Release: 7 juni 2019 (stream) | 21 juni 2019 (cd) | 19 juli 2019 (deluxe lp/cd)
Hoogste albumlijstnotering in Nederland en België: 11 (NL) | 7 (BE)
Waardering: ****
Essentiële nummers: Noon Rendezvous, Make-Up, Baby, You’re A Trip, Wouldn’t You Love To Love Me?

Originals luisteren of kopen:
Tidal | Spotify | The Prince Estate | Bol.com

3 gedachten over “Originals (2019)

  1. Ik wacht op de witte uitvoering, ik heb hem uiteraard al op cd en tel. Maar wat een heerlijk album. Your my love vind ik byzonder mooi

  2. Nou… Come Home, 101, Hold Me, Get Blue, I Hear Your Voice, The Voice, And How, Well Done etc etc… Volgens mij is er zonder veel moeite een uitstekende jaren 90 opvolger van deze plaat te maken. Sterker nog, de bovengenoemde nummers vind ik beter dan veel van wat hij zelf uitbracht in die tijd!

Geef een reactie