Deze week is het exact 25 jaar geleden dat Prince, destijds opererend onder onuitspreekbare naam, een viertal shows in Nederland gaf die radicaal braken met zijn eerdere werk. Vanwege dat jubileum deze week een reconstructie, verspreid over meerdere dagen. Deel 3: Dag twee in ’s Hertogenbosch en nacht één in Amsterdam.

Het feit dat de aftershow die volgt op het optreden van 25 maart ruim van tevoren bekend is gemaakt en er een vroege kaartverkoop heeft plaatsgevonden, haalt de druk van de ketel bij veel concertgangers. De sfeer tijdens het tweede optreden in de Brabanthallen is dan ook aanmerkelijk minder gespannen. Het feit dat het die tweede avond aanzienlijk voller met publiek zit, draagt alleen maar bij aan die losse en ontspannen sfeer, die vrij snel overslaat naar het podium. Na een lelijke valse start (Prince’ microfoon weigert dienst tijdens opener Endorphinmachine) volgt een optreden dat volgens velen de beste reguliere show van de hele tournee is. Nummers worden langer opgerekt en in die jams voorzien van uitvoeringen van zeldzame tracks als soulklassieker It Takes Two, het instrumentale Glam Slam Boogie en het door Prince voor Earth Wind & Fire geschreven Super Hero. Ook speciaal tijdens de laatste van twee reguliere Nederlandse The Ultimate Live Experience-shows is de uitvoering van Joni Mitchells A Case Of You, van haar album Blue, en het tijdens deze tournee maar zelden gespeelde The Ride.

Hortend en stotend
ULE003_1Het neemt echter niet weg dat de show, net als een dag eerder, nog steeds vooral voor fijnproevers de moeite waard is. Hoewel van tevoren duidelijk was gemaakt dat er geen hits zouden worden gespeeld en zelfs twee jaar eerder in 1993 al het pensioen van Prince’ grootste hits was aangekondigd, voelen veel bezoekers zich na afloop toch wat bekocht. Die tweedeling onder het publiek blijkt ook uit een daags na de shows uitgezonden reportage van het RTL4-programma Koffietijd. Een onwaarschijnlijke combi, Prince en dat keurige op huisvrouwen gerichte programma. Maar kennelijk zit er in 1995 een Prince-fan in de redactie. Want eerder dat jaar heeft de immer zongebruinde Koffietijd-presentator Hans van Willigenburg ook al een van de slachtoffers van de pest- en vechtpartij tijdens de voorverkoop in Heerlen geïnterviewd. De door Koffietijd uitgezonden reportage toont – naast concertfragmenten van Shhh, Days Of Wild en de ‘Prince Is Dead’ chant in The Jam – enerzijds diep teleurgestelde bezoekers die te weinig bekende liedjes hadden gehoord (“Ik vond het walgelijk!”), anderzijds dwepende fans die elke actie van hun grote idool kritiekloos volgen. Hortend en stotend – met net als hun idool ‘slave’ op de wang gekalkt – wordt gemeld dat hij vrij van zijn platenmaatschappij nóg mooiere muziek zou maken.

De landelijke dagbladpers is met uitzondering van Gert van Veen van De Volkskrant – die de shows omschrijft als ‘een van de meest gewaagde experimenten van een megaster ooit’ – tamelijk vernietigend. Ron Peereboom Völler van De Telegraaf stelt in de rubriek Hitscore dat ‘the artist formerly known as…’ het aflegt tegen Prince en dat de artiest te vaak ons land aan heeft gedaan , waardoor zijn komst geen spanning meer weet op te bouwen. David Kleijwegt van het Algemeen Dagblad schrijft dat het publiek ongewenst veel nieuwe muziek te verwerken heeft gekregen.

Chaotische toestanden
paradiso2503Opvallend weinig aandacht in de pers voor de twee shows in Paradiso, die door vrijwel alle landelijke kranten (met uitzondering van De Volkskrant) worden genegeerd. Op de avond van 25 maart staat in Paradiso surfheld Dick Dale geprogrammeerd. Zijn optreden wordt vanwege de plotselinge komst van Prince in de aanvang vervroegd en uiteindelijk onder lichte druk ook snel afgerond. Op het moment dat Prince nog staat te spelen in de Brabanthallen, komen de eerste nachtconcertbezoekers al aan bij Paradiso. Dit leidt tot enigszins chaotische en licht gewelddadige toestanden, omdat de bezoekers van Dick Dale eerst nog de zaal in en weer uit moeten. Veel van hen zijn op zijn zachtst gezegd ‘not amused’ dat hun avondje uit eigenlijk van begin tot eind werd gedicteerd door The Artist Formerly Known As Prince, zoals hij op het Paradiso-kaartje aangekondigd staat. Ook het feit dat zij terwijl de laatste tonen van de surfgitarist nog nagalmen al worden gemaand de zaal te verlaten, valt bij sommige bezoekers niet heel erg goed en dat leidt buiten de zaal tot boegeroep, scheldpartijen en heftige woordenwisselingen met de steeds groter groeiende groep in de regen wachtende Prince-fans. Een groot deel van die fans heeft het concert in Den Bosch nog voor de toegift verlaten om met gezwinde spoed naar Paradiso te racen. Echter, Prince’ apparatuur moet ook vanuit Den Bosch verscheept worden. Zodoende gaan de zaaldeuren van de hoofdstedelijke popzaal pas na half twee in de nacht weer open.

Hip publiek
Iets voor 4 uur in de vroege morgen van 26 maart, de zomertijd is net ingegaan, betreedt Prince het podium en zet zijn band de The Chambers Brothers-cover Funky in. Het is de start van een kleine anderhalf uur durende show vol covers (onder meer ook Proud Mary van Creedence Clearwater Revival en Kool And The Gangs Funky Stuff) en op dat moment nog nieuw eigen werk, zoals Now, The Ride, Days Of Wild en Get Wild. Paradiso-directeur Pierre Ballings: “Die eerste avond waren er veel mensen op Prince afgekomen die hem wel eens in een kleine zaal wilden zien, of alleen maar gingen om later te kunnen zeggen dat ze er bij waren. Veel hip, Amsterdams publiek. Het was echter een fantastisch optreden en al tijdens het concert liet Prince vanaf het podium weten dat hij een tweede show ook wel zag zitten. Waarna voor ons het wachten begon. Ik heb met Jan-Willem Sligting (Paradiso programmeur – EK) ongeduldig bij de telefoon zitten wachten. In het vroegst van de ochtend ging die eindelijk over. Prince wilde de volgende nacht wéér!”

Alle artikelen in deze reeks:

7 thoughts on “The Ultimate Live Experience (deel 3 van 4)

  1. Wat een grap over Dick Dale. Volgens mij was het bij Nighttown, een paar jaar later (1998 of 2002) óók een Dick Dale concert wat “vroegtijdig” klaar was. Maar dat zit in mijn hoofd. Dus dat kan ook een compleet ander concert zijn. Kan me in ieder geval herinneren dat er wat werd gescholden toen er mensen Nighttown uitkwamen en wij naar binnen wilden.

  2. Wat een gave tijd was dat. Staat in mijn geheugen gegrift. Voor bootleg verzamelaars waren die nummers niet nieuw meer, aangezien hij al vele hit n run shows in 1994 had gegeven in Amerika en een paar in Europa.
    Voor zover ik me kan herinneren werd er ook nog iemand aangereden in de Brabanthallen door een van de vrachtwagens die spullen in moest laden om naar Paradiso te verplaatsen. En tijdens een van die shows riep hij naar Michael B die een solo moest doen “sit your ass down or I’m gonna run a truck over it”. Of iets soortgelijks.
    ’93-’95 voor mij een van de beste Prince periodes omdat hij het aandurfte weer op nul te beginnen met alleen nieuwe nummers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *